vrijdag 31 juli 2009

Zandanimatie wint talentenjacht

7 reacties
Na alle Susan Boyle's toont de Oekraïnse Kseniya Simonova - met verve - dat er meer talenten zijn dan zingen alleen. En dat je met de kunsten zelfs zo'n idols kunt winnen. Pluim!



Via nrcnext.nl

donderdag 30 juli 2009

Scribbles in een nieuw jasje

29 reacties

Jaja, u ziet het goed. Het zachte grijs-groene TicTac template heeft, na een lange en trouwe liefde, plaats gemaakt voor een nieuw gezicht. Andere kleurstelling, beetje strakker, twee zijbalken en een hele batterij buttons voor m'n sociale en digitale netwerken. Wel zo professioneel, al zeg ik het zelf. Dus ik heb me ook maar gelijk aangemeld bij LinkedIn. (Aan de inhoud wordt gewerkt!)

Na lang zoeken, wat gemopper en veel testen vond ik dit winnende template uiteindelijk op BTemplates, waar nog meer pareltjes tussen staan. Hier en daar zitten wat Spaanse en Engelse accenten, die ik er niet uit krijg. Tenzij iemand de html-code voor me wil uitpluizen, want ik kom het echt niet tegen. Nieuw is ook de mogelijkheid om de berichten op de homepage kort te houden en via Read more... bij de volledige post te komen. Ik heb nog eventjes de code van internet geplukt om die afbreking ook werkelijk in te voegen, want dat gaat natuurlijk niet vanzelf. Maar daar draait Scribbles inmiddels haar html-handjes niet meer voor om.

Nou ben ik zelf wel blij, maar belangrijk is dat m'n lezers het ook prettig vinden. Dus, laat maar horen. Is het wat? Die ouwe trouwe TicTac zit nog in het geheugen, bij teveel opmerkingen haal ik hem zonder problemen weer tevoorschijn.

woensdag 29 juli 2009

dinsdag 28 juli 2009

Hoedoe je dah? Nou zo!

8 reacties

Altijd al willen weten hoe je met stokjes eet. Hoe je een roman uitbrengt. Of hoe je de zonnegroet doet? Frankwatching wijst op een leuke hoedoeje-2.0-kennisbank. Hoezo?
Hoedoe is een user generated content website: bezoekers kunnen er hoedoes raadplegen, maar ook vragen stellen en zelf artikelen publiceren die uitleg geven. De eerste 500 hoedoes zijn geschreven door een redactieteam bestaande uit professionele journalisten en schrijvers, met medewerking van experts. Zij gaven vanuit hun expertise invulling aan dertien verschillende rubrieken, waaronder Computers & techniek; Eten & drinken; Familie & relaties; Lichaam & geest; Maatschappij, etc. Alle publicisten (dus ook bijdragende users) kunnen een profiel aanmaken op de website.

Ik kende Hoedoe nog niet en vind hem leuk. De vragen zijn heel divers, de antwoorden kort en krachtig en met vaak duidelijke stappenplannen. De inhoud ziet er betrouwbaar uit. Lijkt me ook een mooi naslagwerk voor Al@din, toch?

Ik word er zelfs door op ideeën gebracht. Zo ga ik me deze week eerst maar eens storten op m'n professionele online-identiteit, ik ben er aan toe. En daarna ga ik me voorbereiden op het laten 'plakken'van m'n idee. Kan in het nieuwe seizoen nog wel eens van pas komen, heb ik het vermoeden.

Ook enthousiast? Iedereen kan een Hoedoener worden en volgens mij missen er nog best wat brandende Hoedoes waar we ons steentje aan kunnen bijdragen. Iets als: hoe maak ik een werkstuk of hoe weet ik of informatie op internet betrouwbaar is of hoe leer ik snel en simpel wat web 2.0 voor mij kan betekenen.

Oké informatiespecialisten, mediacoaches en 23dingers, kom maar op met al die kennis!

zaterdag 25 juli 2009

Voor Schrijverdezes...

4 reacties
omdat ze ook vaak van die leuke dingen in boeken vindt!


Via

vrijdag 24 juli 2009

Over priemgetallen, kiezen en leven

13 reacties
Scribbles heeft het voor elkaar: verkrampte nek, stijve schouders, pijnscheuten heel diep van binnen. Doktersrecept: verplichte leespauze. Boosdoener: De eenzaamheid van de priemgetallen. Want die moest uit en kroop ongewild diep onder de huid. Dan maar weer eens wat schrijven, ter afwisseling. Over die priemgetallen bijvoorbeeld.

Een debuutroman, van een piepjonge Italiaanse schrijver/natuurkundige, lovende recensies, veel prijzen en de film is al bijna klaar. Bieblog Hengelo draagt haar promotiesteentje bij en Scribbles was even van de wereld. Maar ik sloeg met een 'nou ja zeg' het boek wat onbevredigd dicht. Ik snap de keuzes van de schrijver niet. Wat wil hij zeggen?

Internet staat er vol mee, ik verwijs bij voorkeur naar NRCboeken. Daar staan een paar rake dingen: dat de hoofdpersonen verslaafd zijn aan pijn, het definieert ze, maakt ze anders dan alle anderen. Dat ze in hun vriendschap langs elkaar scheren en naar elkaar reiken, maar de ander nooit raken. Ze willen het wel, maar nooit op hetzelfde moment. Dat ze uiteindelijk de stap zetten naar volwassen eenzaamheid en kunnen beginnen met leven. En dat het boek een bron is voor gedachten over alleen zijn, alleen durven zijn en alleen willen zijn.

Heel mooi allemaal. Net als de schrijfstijl, het taalgebruik, de vorm. De roman van een bèta, geschreven met de gevoeligheid van een alfa (Parool). Waarom dan toch dat onbehagen? Daarvoor moet ik even terug naar de inhoud.

Mattia en Alice hebben als kind een trauma opgelopen dat hun leven tekent. Alice houdt aan een ski-ongeluk een mank been over en Mattia is onbedoeld verantwoordelijk voor de nooit opgeloste verdwijning van zijn achterlijke tweelingzusje. Ze verminken zichzelf lichamelijk door niet meer te eten en door zich te snijden. Wat ook verminkt raakt, is de relatie met hun ouders. (De invloed hiervan blijft volgens mij onderbelicht in bijna alle recensies.) Mattia lijkt het zwaarst getroffen, want hij verzinkt ook nog in een soort autisme als het gaat om contact maken met de buitenwereld. En met de liefde. Als lezer zit je 24 jaar in het hoofd en lichaam van deze worstelende 'slachtoffers'. Wat soms letterlijk pijn doet.

Mijn onbevredigende gevoel zit hem in de ontwikkeling die de hoofdpersonen doormaken, door hun trauma, door hun eenzaamheid en hun vriendschap, door het leven toch maar gewoon te leven, ondanks alle pijn. Of eigenlijk, in het ontbreken van die ontwikkeling. Zelfs als de schrijver een paar lichtpuntjes aangedraagt om uit die gesloten cirkel te breken. Ik kan moeilijk geloven dat mensen, die zo graag iets willen en die er zo vaak zo dicht bij zijn, zo vast blijven houden aan hun zwarte leegte. Hoe geamputeerd ze ook zijn.

Mattia verwoordt volgens mij de essentie van dit boek met Een keus maak je in een paar seconden en de rest van je leven betaal je de prijs ervoor. Waarna hij uiteindelijk voelt dat die seconden voorbij zijn. Wat bij mij een soort oerdrift naar boven haalt die roept 'toe dan, kies, doe het'. Met daarbij het stellige gevoel dat 'dit mij niet zal gebeuren, ik doe het nu, ik leef'.

Aha, misschien is dat wat Giordano ons wil zeggen. Want hoe herkenbaar een verhaal ook is, met een happy end is de verleiding groot om in je stoel te blijven zitten, nagenietend, soppend over je eigen ellende. Dit boek doet je opveren, omdat je ineens weet dat je niet wilt eindigen in die eenzaamheid van de priemgetallen. Dat het tijd is om te kiezen. Dank, Paolo.

Foto

dinsdag 21 juli 2009

Bijna in de klauwen van U2

8 reacties

Gister stond er al een file richting de ArenA. Vandaag ken ik in ieder geval vijf zes personen die in de rij zullen staan. Maar goed, voor een concert van U2 heb je dat natuurlijk graag over. En als Scribbles iets meer ballen had getoond, was ze er ook bij geweest. M'n ouwe rockhart vlucht nu echter liever in het grote niets in plaats van in een uitbundige menigte. Ieder z'n ding, nietwaar.

De attractie van deze tour is natuurlijk die enorme Claw. Want het moet altijd groter en opvallender dan de vorige keer natuurlijk. Wat ik dan wel weer grappig vind, is dat deze Claw (er zijn er zelfs 3!) is gemaakt door StageCo, dat ook hier vlakbij in Lochem zit. En dat ik daar iemand ken die dat ding mede heeft ontworpen. Nu ik de komende maanden ook nog sport op één van hun nummers, is voor mij het cirkeltje rond. Heb ik toch een klein beetje het gevoel dat ik er bij ben vanavond, als ik wegzink in m'n vierde vakantieboek...



maandag 20 juli 2009

Jongeren twitteren niet en meer mediawijsheid

7 reacties

Gister verscheen een leuk artikel op Frankwatching. Over hoe een rapportje van een Engelse 15-jarige jongen bijna wereldnieuws werd. Vanwege de opzienbarende conclusies:

Zijn vrienden kopen geen kranten, ze lezen hoogstens af en toe een gratis krant, ze kijken maar weinig tv, behalve als er voetbal is, dan kijken ze opeens wel. Facebook is heel populair, voor films en muziek wordt ook niet betaald, reclames zijn irritant en niemand twittert. Twitteren is te duur.

Pardon?

Oké, het artikel gaat dus verder over wat er gebeurt als een analist non-nieuws promoveert tot iets vermeend opzienbarends en als journalisten gaan schrijven over onderwerpen waar ze van weg moeten blijven.

Mediawijsheid in het kwadraat.

zondag 19 juli 2009

vrijdag 17 juli 2009

Digitale zelfbeheersing

18 reacties
U kent het vast wel: die klus móet klaar, maar er is zoveel lekkers in de internet-candystore. Even netvibes checken en wat blogjes lezen, nog een tweet twitteren, dat inkomende mailtje snel afhandelen, het idee voor een blogpost vast opslaan...

Het valt allemaal niet mee.


De Californische kunstenaar Steve Lambert biedt hulp. Hij ontwierp het programma SelfControl waarmee uw digitale zelfbeheersing in veilige handen is. Download het programma en stel uw eigen zwarte lijst op van digitale concentratiekillers. Websites, emailafzenders, noem maar op. SelfControl blokkeert de toegang gedurende het aantal opgegeven uren. En het is echt onvermurwbaar. Ook herstarten helpt niet zolang die tijd niet verstreken is.

Maar er is hoop: het programma werkt alleen op een Apple!

woensdag 15 juli 2009

Een muur van melk

11 reacties
Scribbles heeft een elektrische melkopschuimer gekocht.
Hij doet het!



dinsdag 14 juli 2009

Wat trekt u aan vandaag?

17 reacties

De Brits-Indiase Sheena Matheiken geeft die dagelijkse vraag een bijzondere lading. Zij draagt de komende 365 dagen gewoon elke dag hetzelfde: een simpel, zwart, klokvormig jurkje met een rij knoopjes. Om sleur te voorkomen - en hopelijk ook om de seizoenen een beetje bij te houden - maakt ze veel werk van de accessoires. Alle soorten schoenen, een hoedje, de jurk achterstevoren, een hemd erover, kousen eronder en lekker veel gekke sieraden.

Om haar oneindige fantasie aan de wereld te tonen, kunnen we haar dagelijkse creaties op internet volgen. En via dezelfde site kunnen we ook doneren voor nog meer mooie accessoires. Want deze uitdaging gaat Sheena niet aan voor de leuk, maar voor een goed doel. Natuurlijk.

Het geld dat ze met donaties van haar webloglezers ophaalt, gaat naar een stichting die zich inzet voor onderwijs in India: de Akanksha Foundation. Omdat Sheena vroeger zelf een school in India bezocht, heeft ze zich voor dit project laten inspireren door het uniform dat ze toen dagelijks droeg. Ze noemt haar 365-zwarte-jurkjes-dagen dan ook The Uniform Project.

Driewerf hoera voor Sheena. Niet alleen vanwege haar inzet voor onderwijs in India, maar ook vanwege de ludieke manier waarop ze dit aanpakt. Is de vraag 'Wat trek ik vandaag weer aan?' al een lastige, de vraag 'Hoe trek ik hetzelfde vandaag weer anders aan?' zou ik al snel echt niet leuk meer vinden.

Via nrcnext.nl

zondag 12 juli 2009

Filmtip: Rachel Getting Married

7 reacties
Voor wie de kunstfilm niet schuwt, voor liefhebbers van filmmakers als Lars von Trier en Susanne Bier: ga deze film zien zolang het nog kan. Waarom? Lees deze perfecte recensie van Filmtotaal. Daarom.

In een Villa Kakelbont aan culturen, kleuren, emoties, verbaal geweld en heel veel muziek zien we hoe dicht liefde, afgunst, vrolijkheid en wanhoop bij elkaar kunnen liggen. De personages zijn levensecht, verre van perfect, soms vrij onsympathiek maar tegelijk ook liefdevol en beminnelijk. Het zijn mensen. De regisseur (van Silence of the Lambs) sleurt de kijker mee het moeras in, diep in de emotionele blubber van liefde, haat, jaloezie en onmacht.

5 sterren




zaterdag 11 juli 2009

Scribbles zet de trend

15 reacties

De vakantie is begonnen. Om me heen zie ik het gebeuren: van de ene stress in de andere. Waar naartoe? Wat gaan we doen? Wat zegt de buienradar? Zeker weten? Alles mee? Alles geregeld? Iedereen gewaarschuwd? Wat als...? Dan kan het eindelijk beginnen: genieten. Want oh wee, als je voor dat geld en na al die moeite niet geniet. En wat er ook gebeurt: ontspan!

Ik heb me laten vertellen dat er een nieuwe trend ontstaat. Het heet 'thuisblijven'. Vertrouwde omgeving, lekkerste bed, beste douche, goed eten, niet duur, geen wekker en alle tijd voor die stapel boeken, die kleine (of grote) aanschaf waar je tot nu toe geen tijd voor had, een wandeling of fietstocht, een dagje op stap... En wat er ook gebeurt: rust!

Laat Scribbles dan eens voor één keer een trendsetter zijn. Het worden weer drie heerlijke ontspannen weken. Zonder souvenirs, dat wel. Maar ach, die staan de rest van het jaar toch alleen maar te verstoffen. Of erger...

Souvenirs

Er wordt weer heel wat prachtigs mee naar huis genomen:
een asbak waar een wulpse Lorelei op prijkt,
een blikken Eiffeltoren die van koper lijkt,
een echte imitatiezijdensjaal uit Rome,

Manneke Pis in zakformaat dat ook kan plassen,
een heilige uit Benidorm (made in Taiwan)
van plastic en waarvan het lichtje branden kan
en stapels leuk bedrukte T-shirts, petjes, tassen.

Om maar te zwijgen over ziektes en de rest...
Wat dacht u van de Afrikaanse varkenspest?

Bron: Jan Boerstoel / Veel Werk (2000)
Fijne vakantie allemaal!

donderdag 9 juli 2009

De Poken is dood, lang leve...

8 reacties
Ik vond ze best grappig hoor. En heb m'n PandaPoken met veel liefde meegesleurd aan m'n sleutelbos. Maar erg veel medepokers ben ik niet tegengekomen. Ondanks dat we echt ons best hebben gedaan met dit beestje de markt te veroveren.

De druppel kwam toen zich een leuke gelegenheid voordeed en Panda ineens geen licht meer gaf. Als ik ergens een hekel aan heb, dan zijn dat apparaten die zelfs batterijen vreten als je ze niet gebruikt. En dan blijk ik diep van binnen ook nog een NinjaPoken te zijn. Sorry jongens, ik doe niet meer mee.

De Poken is dood, lang leve... Twitter!

dinsdag 7 juli 2009

Play Me I'm Yours

2 reacties

Scribbles schaamt zich, heel diep. Uit twee (volgens mij betrouwbare) bronnen had ik via mondelinge overdracht vernomen dat de King of Pop zaterdag zou worden begraven. Dus geheel in stijl, en voor echt de laatste keer, plaatste ik op die dag een mooie illustratie om een hart onder de riem te steken van al die treurende fans. Maar waarom hoorde ik er maar niks over. Nergens niet... Dit doet pijn, lieve lezers, en het spijt me. Lesje geleerd: check, double check, triple check!

Vandaag doe ik niet meer mee aan het spectakel, maar ik zet wel de muziek in het zonnetje. Gister stond er namelijk heel onopvallend - tussen al het zware wereldnieuws - een mooi berichtje op nrcnext.nl. Ernst-Jan Pfauth blogt hier over een bijzonder project van Luke Jerram, een kunstenaar uit Bristol, die zich stoort aan de alom aanwezige anonimiteit. Waarom praat hij nooit met de mensen die hij elke week in de wasserette ziet? Hoe heten zijn overburen? Hij weet het niet.

Hoe herkenbaar. Ik ben ook zo iemand die meest om zich heen kijkt en dat zo open en onbevooroordeeld mogelijk probeert te doen. In de rij voor de kassa of in een volle trein bijvoorbeeld, als iedereen naar zijn eigen binnenwereld staart, kijk ik vooral naar die onzichtbare wolk van verhalen om de mensen heen. Want iedereen heeft zijn eigen verhaal, hoe je er ook uitziet, wat je ook bij je draagt. Maar ja, dat deel je natuurlijk niet met iedere vreemde naast je. Tenzij die trein misschien stil komt te staan in een weiland, dan kan het ineens wel, een gesprek over die mooie koeien of die waardeloze NS of zelfs een echt verhaal.

Jerram denkt een oplossing te hebben voor die anonimiteit: piano’s. Door ergens op straat een piano neer te zetten, hoopt hij mensen bij elkaar te brengen. Want muziek verbroedert, net als sport. Opeens hebben die mensen iets om over te praten. Een onverwachte gebeurtenis legitimeert een gesprek met een vreemde. En het werkt.

Onder de noemer Play Me I’m Yours zette Jerram dertig piano’s neer in Londen. Na afloop van het project worden ze aan scholen geschonken, ook al zo'n goed plan. Gelukkig blijft het hier niet bij. Over de hele wereld vindt zijn idee navolging. Bijvoorbeeld in Sao Paulo. Deze video toont de interactie die daar ontstaat.



Ik word hier wel een beetje blij van. En ik zie weer heel veel verhalen rondom die piano. Zelfs op de foto die ik kies bij deze post, ook al toont hij niet de ontmoetingen waar het Jerram om te doen was. Hij zegt misschien wel des te meer iets over mijn eigen verhaal.

zondag 5 juli 2009

Stilzwijgend voorbij: 300ste blogpost

11 reacties

Zonder dat ik het in de gaten had, heb ik een klein feestje voorbij laten gaan. Het bericht over de afsluiting van onze 23onderwijsdingen was m'n 300ste scribble. Hoe toepasselijk, want uiteindelijk is deze bloghobby daar ook mee begonnen.

Daarom toch nog even stilletjes voor mezelf:
hieperdepiep hoera!

Foto

woensdag 1 juli 2009

23onderwijsdingen over de finish

16 reacties

Begin april zijn we gestart. Gister heeft onze eerste groep 23onderwijsdingers de cursus afgesloten. Met taart natuurlijk, waarvoor dank Peter!

Het was een kleine, maar strakke groep, die als eerste met deze nieuwe cursus aan de slag ging. Negen cursisten, vier coaches, elke week 2 dingen online. Het resultaat? Twee 'afvalligen', twee nakomers, vijf gecertificeerde 'ambassadeurs'. Een mooie prestatie, want net als in bibliotheekland hebben docenten en mediathecarissen het drukdrukdruk. Dat de meesten zich er toch vol in hebben gestort, alle achtergrondinformatie en ontdekoefeningen hebben bestudeerd en er leuke posts over hebben geschreven, is dan ook een compliment waard.

Bij de evaluatie waren de cursisten het snel eens over de toppers en floppers van alle dingen. Screencast was de grote favoriet. Een perfect middel om instructies binnen het onderwijs te visualiseren. Direct gevolgd door Podcast en Vodcast. Het sluit goed aan bij de huidige beeld/geluid cultuur en je kunt het oproepen wanneer je wilt. De grote winnaars voor eigen gebruik waren RSS, Delicious en LibraryThing.

Twitter moest het helaas ontgelden. Niet interessant. Wat mij nog het meest verbaasde is dat scholieren kennelijk ook niks hebben met Twitter. Navraag leverde vaak gefronsde wenkbrauwen op. U bedoelt? Hoe hoog ligt die gemiddelde leeftijd op twitter.com eigenlijk...

Ook de wiki was niet populair. Dan is een online document toch veel makkelijker? En binnen de ELO heb je ook allerlei wiki-achtige toepassingen, dus wat is de meerwaarde? Die grootste meerwaarde komt om de hoek kijken als je bijvoorbeeld internationale leerlingen wilt toevoegen aan een project. Zodra je gaat samenwerken met scholen buiten je eigen ELO kan een wiki dus best handig zijn.

De vraag of deze vorm voor docenten geschikt is, leverde een leuke discussie op. Het vergt wel heel veel discipline, één ding per week is eigenlijk al heel veel, je hebt te weinig tijd om je er echt in te verdiepen, zonder extra taakuren? oei. Docenten willen gelijk een vertaalslag kunnen maken, zien dat het ze iets oplevert. Met vrijblijvendheid ga je dat niet redden. Maar de noodzaak van deze kennis wordt wel gezien. Zelfs jonge docenten, die nu het voortgezet onderwijs instromen, weten vaak te weinig van ICT. Als je niet oppast, mis je de boot en doe je straks echt niet meer mee. We hebben dus wel een goed instrument in handen, maar he zetten we dat weg. Een mooie uitdaging!

Hendrikx Van der Spek publiceert toevallig een interessant artikel over e-learning en cyberspijbelen. Hoe voorkom je online drop-outs?
  • zorg voor een cursusruimte (omgeving en omstandigheden faciliteren)
  • maak thuiswerken mogelijk (minder afleiding)
  • maak het sociaal (interactie, discussielunch etc.)
  • belonen belonen belonen
  • geef als manager het motiverende voorbeeld en doe mee!
Niet terug naar de collegebanken dus, maar goed faciliteren. Hendrikx heeft nog een tip: Blended learning. Een mooie mix van klassikaal en digitaal onderwijs. Daar moesten we maar eens in duiken.

Voor de liefhebbers hier de highlights op een rij. In SlideShare, mijn ding 24. Dank voor jullie inzet en veel succes met het laten bezinken én blijven gebruiken van alle nieuwe kennis!