dinsdag 23 maart 2010

Generale pauze

Ik weet niet hoe het u vergaat, maar ik vind het sinds kort knap onrustig op dit blog. Overal drukke foto's en videobeelden. Er klopt iets niet. Maar ja, dat heb ik toch echt zelf zo gecomponeerd...

Daarom vandaag alleen een gedicht. Zonder boodschap, zonder poeha, met veel wit. Voor de toelichting en bijpassende foto klikt u op de link. Of u laat het.


Dirigent

Als de regen traag blijft vallen
en het licht wordt als aan zee,
sluit de ochtend naadloos
op de avond aan. Dat klinkt

als somberheid, maar niet
per se. Je hoeft niet alles
in mineur te zingen. Je doet
de dingen met je beste been

vooruit. Aan donker zit altijd
een kant die glanst zoals
de natte straat. Het heet ook
hondenweer voor iets.

Is het niet grappig dat je
je evenwicht verliest bij het
schudden van je vacht.
Je weet dat oefenen niet

bij het leven hoort. Alles is
altijd voor echt. Je moet
de straat op en verdrinken,
je borstzak brandend van

het kaartje voor een stoel
dicht bij de dirigent. Hij
wijst je met het tillen van zijn
handen op het belang van

het moment.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen