dinsdag 30 november 2010

zondag 28 november 2010

Door kinderogen

2 reacties
Ik hou van Wende. Vooral de Franse Wende dan, de Engelse heb ik nog niet zo omarmd. M'n oog viel op een uitzending waarin ze een paar dagen pelgrimeert richting Santiago de Compostela. Toch even kijken, matig programma, maar wel een paar warme klik-momenten:

De flarden van Wende's muziek die voorbij komen, zijn mijn dierbaarste liedjes. Ze laat op 20min.30 een mooie Dancer's Pose zien van haar geliefde yoga. Ze heeft iets met kerken, waar haar ouders haar als kind vaak mee naartoe namen. Maar wat me bovenal intrigeert is die andere muziek, die telkens op de achtergrond klinkt, die van Kate Bush.

Dat is lang geleden zeg, en wat is dat nog steeds bijzonder. Ik zie de langspeelplaten weer voor me die ik grijs gedraaid heb en waarbij ik m'n altstem schor zong. Een muzikale erfenis van m'n vader, hij was de eerste bij ons thuis die haar ontdekte.

Ik hou van Kate Bush. Voor de feestdagen ga ik maar eens op zoek naar wat nieuwe cd's van die oude liefde. En wie weet geef ik dan ook gelijk Wende's No.9 een kans.


vrijdag 26 november 2010

Uit nutteloze noodzaak

4 reacties

laten we eerlijk zijn
als beest zijn we totaal mislukt
ik zie mij daar nog staan
op een savanne zonder uitvlucht
in het volle licht der dieren
een mond vol tanden
heel modern, heel gênant

vandaag
regerend met draadloze hand
in een land gebouwd onder water
met mensenrechten, koffieapparaten
en de natuur in mooie reservaten
voel ik nog steeds diezelfde angst
niets is veranderd
weids en eindeloos gaapt de savanne

welkom in mijn hoofd
het is een doos vol zwarte gaten
alles wat een mens verzint
zuigt zich erin: zeppelins, vakanties
zelfhaat, witte fosfor, dildo’s, anorexia
dubbelvla, dwangneuroses, shalali shalala
of de lol om een gemarteld paard
ook de dingen die niemand wil verzinnen
zitten erin: gewoon, voor de heb
ik draag een hoofd als een handicap
zwellend, kolkend, almaar zwellend
altijd vloed, nooit nog eb

geen vijand bleef er voor mij over
leeuw, griep, pest, slang
zelfs de dood slaapt aan een leiband

maar diep van binnen
in mijn grote grabbelton
daar vond ik er nog één
splinternieuw, zelfverzonnen
scharrelt een vijand
op de bodem van mijn vrije tijd
zinloos in de rondte
ik noem hem: Eeuwigheid

louter de gelegenheid
erover na te denken
volstond om hem te scheppen

gevangen zit ik als een rat
in mijn hobby, dag en nacht
en ik ben bang

ik was van plan een heldenstuk te schrijven
over het belang van kunst
haar grote nut maar mijn blad zweeg indrukwekkend
en alle muzen weken

de waarheid is
zij heeft geen nut
kunst is maar een bijproduct
zij is niet nodig om te kunnen
eten, neuken, ademen

maar één ding kan ze
zij kan vechten waar ik vlucht
zij kan, met haar ene giftand
zij het voor een kort moment
mij redden van de eeuwigheid
en dit verlammend gat verlammen

bij een vijand zonder handvat
helpt alleen het nutteloze
dan helpt kerven in een bot
stieren schetsen in een grot
dan helpt de nachtwacht
en het zingen bij een dode

uit nutteloze noodzaak
schiep kunst de mens

en als ik verstijf op mijn savanne
van bedreigend vrije tijd
als ik mijzelf vervloek
om dit uitzicht zonder eind
als mijn kop breekt van het licht
dan huil ik niet, dan schreeuw ik niet
ik hang mijzelf niet op
maar pak een pen
en schrijf u dit gedicht

Dichter des Vaderlands,
Ramsey Nasr

Voorgedragen tijdens de culturele manifestatie Leve de beschaving.
Wat mij betreft het hoogtepunt van de avond.


Foto

donderdag 25 november 2010

woensdag 24 november 2010

maandag 22 november 2010

V staat voor Vergetelheid

5 reacties

Ik lees op dit moment een boek. U weet wel, zoiets ouderwets, met een harde kaft en een heleboel papier, waarin je kunt bladeren enzo. Het is het nieuwste boek uit de Alfabet-serie met privédetective Kinsey Millhone, van Sue Grafton. Ik schreef al eens op ons bieblog hoe ik deze serie met veel plezier lees. Ik hou van detectives en Kinsey is echt ‘cool’, zoals sommigen dat noemen. Dit zijn dus boeken die ik verslint als… nou ja, als een flinke zak chocoladepepernoten. Ja, dat is wel een mooie vergelijking voor mijn honger.

Er is iets grappigs met deze serie. Het eerste verhaal – A van Alibi – speelt zich af in mei 1982, het jaar waarin ook de eerste Engelse druk verscheen. Ieder avontuur duurt slechts een paar dagen of hooguit weken. Tussen elk verhaal zit een wisselend tijdsgat, de grootste sprong is 10 maanden, dat is echt uitzonderlijk veel. (Dat weet ik, omdat ik vanaf het begin korte samenvattingen van de boeken bijhoudt, omdat ik hoofd- en nevenlijnen uit Kinsey's leven niet wil vergeten. Noem me wat u wilt, ik schaam me nergens voor.) Het resultaat: U staat voor Ultimatum speelt zich af in april 1988. Natuurlijk heeft de schrijfster dat tempo niet kunnen bijhouden, we zijn inmiddels bijna 20 publicatiejaren verder.

U voelt hem misschien al aankomen. Dit zijn verhalen zonder mobieltjes, zonder internet, zonder email, zonder computer. In dit deel overweegt Kinsey zelfs even of ze niet toch maar een eigen faxmachine zal aanschaffen, want dat is toch best handig en dan hoeft ze er niet voor naar het postkantoor. Dit is een tijd waarin je voor het aanbrengen van structuur in je gedachten grijpt naar een pakje indexkaartjes, op elk kaartje één feit schrijft en er dan mee gaat schuiven, om te zien welke verbindingen je over het hoofd hebt gezien. Niks Microsoft Mindmap, Kinsey zou – net als ik in 2010 – hebben gesmuld van die USEM kaartjes!

Maar nu komt het leukste. Als privédetective verricht je het nodige speurwerk. Namen, adressen, telefoonnummers, jaarboeken, gemeentelijke kadasters, archieven, noem maar op. En de plek waar Kinsey altijd het eerst naartoe gaat voor informatie, is de bibliotheek. Vooral de naslagwerken en de microfilms van oude kranten natuurlijk. Sue Grafton besteedt altijd uitvoerig aandacht aan het beschrijven van interieurs, van sferen, kleuren en geuren, van mensen, ‘bibliothecaresses’ en archivarissen bijvoorbeeld. En ja, ik kan het niet laten. Als ik dat dan in 2010 lees, dan voel ik toch wel een beetje weemoed. Lang leve de bibliotheek! Tegelijk denk ik ook: dat vak van privédetective, dat moet toen toch veel leuker zijn geweest dan nu. Toen moest je nog echt zoeken, snuffelen, puzzelen, in (stille) leeszalen enzo. Toen werd je nog van kastjes naar muren gestuurd, of werd je de toegang tot dat ene zo belangrijke dossier ontzegd door een strenge heer of mevrouw. Die was gewoon de baas. Nu zit je thuis en je surft. Mag je er niet in, dan hack je. Ik heb daar een nogal koud en kil gevoel bij.

Nee, geef mij maar zo’n lekker ouderwetse bibliotheek, met veel dossiers, oude kranten en vooral heel veel boeken. Lekker snuffelen en dan omzichtig verboden kopieën mee naar buiten smokkelen in je veel te grote handtas. Ja, lekker. Net sinterklaas!

vrijdag 19 november 2010

dinsdag 16 november 2010

Boek1boek van start

2 reacties

Het gebeurde met stille trom. Niet omdat het niet belangrijk was, maar omdat we bescheiden en voorzichtig wilden kijken hoe het zou gaan. Maar het is gelukt en nu sla ik toch even op de Grote Trom!

Vandaag is het eerste Overijssels-Flevolandse Boek1boek-transport uitgereden, waarbij de Boek1boek-chauffeur op drie scholen voor 13 groepen een rode Boek1boek-krat afleverde, gevuld met door de kinderen zelf bestelde boeken uit onze speciale Boek1boek-collectie, die ze via de nieuwe Biebsearchportal in de nieuwe Boek1boek-catalogus hebben gevonden. Lieve jongens en meisjes, die leuke chauffeur komt alles pas over drie weken weer ophalen, dus ik zou zeggen: Lees Je Rot!

Driewerf hoera voor iedereen die zijn en haar steen(tje) heeft bijgedragen aan het realiseren van deze nieuwe dienst binnen Biebsearch Junior: m’n collega’s van de Overijsselse Bibliotheekdienst en Blauwe Brug, de bibliotheekspecialisten die de scholen hebben geïnstrueerd en natuurlijk onze verse samenwerkingspartners uit Heerlen, die Boek1boek hebben ontwikkeld.

Dat we draaien is super, dat 1700 leerlingen hier elke drie weken plezier van gaan hebben is top, dat 2500 leerlingen en leerkrachten deze dagen ook nog een nieuwe bibliotheekpas hebben ontvangen is klasse, dat we hiermee het leesonderwijs een nieuwe impuls geven is waar we het uiteindelijk voor doen. Maar ik weet ook dat we nog niet klaar zijn. De catalogus vertoont nog wat kinderziektes, die is volgende week weer net zo beter als ik, dat komt goed. De portal is nog heel basic, er liggen widgets te wachten op inhoud en er zijn al ideeën voor meer en beter, ook dat komt goed. De pilot is nog niet voorbij, het schooljaar is pas net gestart, ook een grote beweging gaat stapje voor stapje. Ik heb vertrouwen en goede moed. En ik heb een sterk team om deze klus te klaren. Geniet dus voor nu maar even lekker mee met deze eerste stap en blijf ons volgen, want ja, er gaat nog meer komen.

Bedankt allemaal en op naar de tweede afleverronde!

zondag 14 november 2010

The Meaning of Life

4 reacties


Had u me gemist? Dat kan kloppen. Ik was even aan het opladen tijdens een yogaweekend op het platteland, de herhaling van een eerder succesvol recept via Happysoultravel. En om eerlijk te zijn, het was nog beter dan die eerste keer. Docente Léah Kline liet ons ervaren hoe je de elementen aarde, water, vuur, lucht en ether in je lichaam en je oefeningen kunt integreren. En kok Daniëlle zorgde voor diezelfde elementen in elke Ayurvedische maaltijd. Leerzaam, heerlijk en iets wat ik allebei even heel erg nodig had.

Bij thuiskomst vond ik bovenstaand filmpje in m'n facebookbox, met dank aan Henk ;-) Nog meer van dit soort lieve gebaren kan ik echt niet aan jongens. Terwijl ik me dus maar weer op de yogamat werp om af te kicken, om in contact te komen met m'n elementen en om de serie voor een gegarandeerde diepe slaap door te lopen, mag u meegenieten van dit element 'animatie'.

Om Shanti

Bron

vrijdag 12 november 2010

Seizoenswisseling

11 reacties

het stormt
wind zwaait en slaat
blaast hoeken schoon
bladeren kietelen het leven
wat niet goed geworteld is
buigt, barst
wordt meegezogen
naar bestemming onbekend
regen stort en stroomt
spoelt alle gaten leeg
druppels druipen langs lichamen
wat buiten is
kruipt naar binnen
wat binnen huist
zoekt z'n weg naar buiten
het overvalt me
dacht dat alles al was gaan liggen
mispoes

astrid

woensdag 10 november 2010

Scribbles blijft nog even thuis

3 reacties

Ik dacht er even over me weer beter te melden,
maar bij nader inzien,
sorry jongens,
ben nog niet bestand tegen windkracht storm.

zaterdag 6 november 2010

Beroemd

4 reacties

Donderdag las ik in Vijf bijlen één van de kortste ZKV's van A.L. Snijders:
25.10.2008 BEROEMD
Mijn kleindochter (17) is trots op mij omdat ik boeken schrijf. Zij vraagt aan haar lerares Nederlandse taal- en letterkunde of zij een boek van A.L. Snijders op haar lijst mag zetten. Dat mag niet, want de lerares vindt dat er alleen beroemde schrijvers op de lijst mogen.
Vrijdag hoorde ik A.L. Snijders op de radio in De Ochtend van 4 (te horen vanaf 01:47:40), waarin hij nu elke week een ZKV voordraagt. Hij vertelde op zijn eigen fijndroge manier hoe zijn leven na het winnen van de Constantijn Huygens-prijs was veranderd in een gekkenhuis. Honderden e-mails, tv-ploegjes voor de deur, elke dag een auto met bloemen. Daarna las hij een verhaaltje over piano's en spoken. Ik denk dat alle volgende trotse kleinkinderen gerust kunnen zijn, hun opa mag nu vast wel op de leeslijst.

(Jammer dat Radio4 de prijs toeschrijft aan A.J. Nijland, maar zijn ZKV-archief vind je hier.)

Foto: Vincent Menzel

woensdag 3 november 2010