Donkere dagen

De laatste dagen van het jaar. Die periode waarin ik niet meer weet welke dag het is en iedereen probeer te zien die belangrijk voor me is. En die periode waarin ik - tegen beter weten in - het voorbije jaar een beetje opruim en hoopvolle plannen maak voor het nieuwe. Kortom, ik voel me wat melancholisch. We slaan straks toch maar weer een bladzijde om met elkaar.

Op deze koude ochtend heb ik mijn laatste huisbezoek van dit jaar in een verpleeghuis om de hoek. Mevrouw is goed te pas en blij dat ze wat te kletsen heeft. De kerstdagen waren wel stil geweest. Maar gelukkig is er dan altijd de muziek, daar luistert ze graag naar. Ik vraag naar de laatste cd die nog in de speler zit. 'Country', zegt ze, 'want die teksten zijn zo mooi, die gaan zo diep'. Ze vertelt dat ze eigenlijk via haar man de country muziek heeft leren kennen. En dat ze er zo van kan genieten om het aan iemand anders te laten horen. Nou, kom maar door hoor!

Zo klinken even later die typische gitaarklanken en de warme, donkere stem van Johny Cash door de woonkamer. Ineens ben ik weer als tiener op de kamer van m'n eerste echte liefde. Hij hield ook van country en liet me vaak platen horen van zijn grote sterren. Voor mij was het nieuw, maar die manier van storytelling heeft altijd een bijzonder plekje in m'n hart. Ondertussen vertelt mevrouw verder over hoe ze tijdens het luisteren terugkijkt op een goed leven. Ondanks de hoge leeftijd, waarbij ze weinig meer kan en soms wat eenzaam is. De dankbaarheid overheerst. En dan gebeurt er iets dat ik niet zag aankomen, ik schiet vol.

Terwijl zij lekker verder babbelt geef ik stilletjes aandacht aan de snik die zich bij mij openbaart. Een combinatie van de muziek, mijn herinneringen, haar dankbaarheid en de tijd van het jaar. En ik ben blij met wat ik voel. De wederkerigheid van het vak.

Dan vertelt ze over een groot dieptepunt uit haar leven, hun derde kindje, dat zoveel te vroeg was geboren dat hij het niet heeft overleefd. 'Anders had ik drie zoons gehad.' Ik vraag of hij ook een naam had. 'Ja, Johny, we hebben hem Johny genoemd.' Zoals Johny Cash, zeg ik. Ze knikt en we luisteren in stilte nog even naar zijn muziek.