Astrids Scribbles

Bart Moeyaert schreef dit jaar het Boekenweekgedicht, rond het thema Eerste liefde . Ja, dat kan niet anders dan iets liefs opleveren. Ik deel het graag met u. Ook namens meneer Bart. En vergeet niet er naar te luisteren!

Ter afsluiting van een vermoeiende week lopen we de Grote Kerk in voor een bijzondere voorstelling van m'n Grote Held. Het is mooi om te voelen dat de avond al gelijk een andere kleur krijgt als ik door die Grote Deur de andere omgeving in loop. De voorstelling is eigenlijk al gelijk begonnen. Hoe groot is het contrast met de twee platte dames die op hoge poten de kerk juist verlaten. In onvervalst Twents brengen ze elkaar en wie het horen wil op de hoogte van hun verontwaardiging. "Wát? Zóo duur? Nou, dat mot dan zeker wel gòld wezen wat daor spölt!" Goud? Ja, Bart Moeyaert. Met het Nederlands Blazers Ensemble. En dat speelde Hemels .

Dit is een aquarel: een schilderij van waterverf op dik karton. Ik wist niet wat ik wou toen ik eraan begon en nu het af is heb ik er nog het raden naar. Wat doet die vlek daar op dat schip, wat doet die vrouw, waarom een zee, had ik dan blauw in overschot, dat denk ik niet, ik denk haast nooit als ik mijn vinger doop in mijn verdriet of in het jouwe en ermee schrijf of teken, maar ik moet niet doen alsof. Per slot van rekening weet iedereen dat alles – alles – over liefde gaat. Door: Bart Moeyaert Uit: Gedichten voor gelukkige mensen (2008, Querido) Foto: Zev 'fiddle oak'

Het lied is veel te licht voor woorden En ook te kort naar mijn gevoel Bestaat uit simpele akkoorden Het heet De waarheid krijgt een stoel Een meisje met wat hoge noten En een paar lagen van verdriet In het refrein wordt er gefloten Maar voluit vrolijk wordt het niet Het liedje gaat over de ware En over pijn en eeuwig spijt Over verdriet dat je na jaren Niet zomaar weggefloten krijgt Kortom een lied te licht voor woorden En veel te kort naar mijn gevoel Een handvol simpele akkoorden Het heet De waarheid krijgt een stoel Tekst: Bart Moeyaert Muziek: Tijs Delbeke

Ach en niks Wat wou je? Wat wil je? vroeg mama vandaag. Ik zuchtte eens diep, en zei: ach. Ach is erg, zei ze toen, nog veel erger dan au. Dat ziek je niet uit in een dag. Wat wou je? Wat wil je? vroeg mama vandaag. Ik zuchtte nog dieper, zei: niks. Niks is erg, zei ze toen, en je ziet ook erg bleek. Dat ziek je niet uit in een week. Ach en niks zijn de blues, zei mama vandaag. Daar is ach en niks aan te doen. Ik weet ach en niks om je beter te maken. Ik zuchtte, zei: mama, een zoen. Bart Moeyaert (Maanbundel)

Een gelukkig nieuw jaar aan alle voorlezende vaders hardlachende moeders eerlijkdelende broers allesziende zussen kunstzinnige tantes klokkijkende ooms wenselijke oma's omkijkende opa's en aan alle boeken die dit jaar gelezen en voorgelezen gaan worden!

De opdracht luidde: maak een foto van uw schoen en mail deze voor 5 december middernacht naar de schrijver. De prijs beloofde: een boek voor in de schoen. Vanmorgen verscheen het verlossende bericht op Facebook: Uit de grote stapel van meer dan honderd schoenen haalde de sint er op goed geluk drie. De winnaars van de Sinterklaaswedstrijd zijn (1) Astrid van Dam, (2) Malou Vandevorst en (3) Dave & Evelyn (en Otto, Lili en Annabel) Werbrouck. Zij ontvangen binnenkort een boek van Bart Moeyaert. Dat boek komt misschien per paard, maar waarschijnlijk toch per post. Ik geef toe, het is een beetje veel Moeyaert geweest op dit blog, in de korte tijd dat ik weer regelmatig wat krabbel. Het was toeval. Ik zal me nu weer even stilhouden. Is niet moeilijk, ik heb straks weer een warm boek om tegenaan te kletsen. Dank u wel, meneer Bart, voor zoveel Goed Geluk.

Op 20 oktober 2012 was de  Vlaamse TEDx avond gewijd aan dit thema, vol mooie sprekers. Waarbij onder andere auteur Bart Moeyaert zijn gedachten over introspectie met de luisteraar deelde. Dat leverde elf en een halve minuten vol stilte op. Innerlijke stilte. Luister maar... En sta daarna nog eens even stil, bij een paar van die gouden gedachten: I like the thought that you are here to hear other people think. To sit back and listen, is just a state of being. To sit back and introspect, that's a state of motion. It would be nice if you would be talking to somebody else and suddenly realise 'this is what I was thinking'. That would me nice. Maybe you could write it down, in a personal notebook, and not on Facebook. That would be nice too. Change is what happens if you like the state of motion called 'introspection'.

En dan eindigt een lange en productieve dag met een fijne mail. Waarin m'n favoriete schrijver de cover van z'n nieuwste boek onthult. Het boek van zijn bewerking van De geschiedenis van een soldaat , dat ik hem vorig jaar live hoorde voordragen, onder de muzikale begeleiding van Janine Jansen en haar ensemble. Het is een prachtige cover. Met mooie tekeningen. Met een bijzonder verhaal erin. En wat een lieve titel! Het wordt nog een koude winter, tot de verschijning in maart 2013.

Gisteren stond er een mooie column van Ilja Leonard Pfeijffer in #nrcnext. Hij schrijft over de kracht van het woord, waarbij hij een vergelijking maakt tussen ons jongste regeerakkoord en de overwinningsspeech van Obama. Die Ilja omschrijft als schitterend, meeslepend en inspirerend, als een klassieke redevoering. Ja, daar moet je talent voor hebben (en een goede tekstschrijver). En terwijl het Obama wel eens is verweten dat hij 'alleen maar woorden' gebruikt, stelde deze wereldleider daar krachtig tegenover "dat alle historische veranderingen beginnen met woorden en dat het de taak van de politiek is om het volk met behulp van woorden te inspireren, en te doen geloven dat verandering mogelijk is en dat met hun hulp overmorgen beter kan worden dan morgen." Om te vervolgen met dat waar het in onze Nederlandse politiek zo aan ontbreekt: "ontroering, inspiratie, geloof en hoop. Het ontbreekt aan poëzie. Het ontbreekt aan woorden." Ah... dank je wel, Il...

eerste lezers met opa naar zaal een. hij heeft een stok. ik geen. hij wijst mij aan, buigt naar me toe en zegt: hier is het oud. zo oud als jij maar dan maal tien. ik zeg: dat wil ik zien. met opa naar zaal twee. hij koopt een boek. ik niet. het boek gaat over toen. nu loopt u krom, zeg ik. wat gaat u daar aan doen? hij toont zijn hand en zegt: zoek mij een boek van nu. dan loop ik wel weer recht. met opa in zaal drie. hij wil een stoel, ik een knie. van hem krijg ik zijn schoot en ook het boek van aap roos vis. ik zeg: dat ken ik al. hij zegt: dat kan geen kwaad. nu heb je wat je weet en weet je waar het staat. met opa naar zaal vier. hij raakt mij kwijt. ik hem. pas na een uur komt het weer goed. hij is erg blij en zegt: jij boft. kijk hier, een boek over een man die niet vond wat hij zocht. met opa weer naar huis. hij leest niet snel. ik wel. net als de aap, de roos, de vis snak ik naar lettergrepen. voor je het weet zeg ik: dit is ...

Het helpt, als ik dat zeg. Dan ben ik nog wel hier, maar tegelijk al weg. Eenvoudig door een kier daarboven naar een plek waar moeilijk te geloven niet bestaat. Per droom word ik vanzelf mijn eigen held, als ik dat wil. Is in het echt niet naar mijn zin, te erg, te droef, of allebei, maak ik het stil hier bovenin en zeg een paar keer: red mij. Red mij. Door: Bart Moeyaert [live-opname Nacht van de Poëzie 05|03|05] Uit: Verzamel de liefde (Querido, 2003) Foto

Voorop kom ik. Mijn laarzen aan. De kleren van een generaal. De glimlach uit een stripverhaal. Met veren op mijn brede hoed stap ik de wereld tegemoet. Ik kijk voortdurend om. Dat er iets schort, merkt niemand op. Dat is juist wat er scheelt. Op mij wordt niet gelet. Wel op wat volgt. De wagens en de wimpels. Wat komt lijkt altijd leuker. Het vuurwerk, de fanfare. De kop verliest het van de staart. Terwijl ik net zou denken: na het gekwispel is het straks alweer voorbij. Verlang naar alles. Begin met mij. Door: Bart Moeyaert Uit: Maanbundel 2011/2012 Bij: De gelaarsde kat Foto

De boodschap was duidelijk: dit concert zou maar één keer plaatsvinden. En het zou bijzonder zijn. Nog voordat de ernst van deze zaak bij me binnendrong had ik al een kaartje in huis. Dus ik was veilig, ik zou erbij zijn. En dat bleek geen vergissing. De Russische componist Igor Stravinsky schreef in 1918 L' Histoire du Soldat . Een soort melodrama , om te lezen, te spelen en te zingen , voor een spreker, twee acteurs, een danseres en een klein kamerensemble van zeven instrumentalisten. Het libretto kwam van Charles-Ferdinand Ramuz. Over een soldaat die twee weken van het front mag, op weg naar huis de duivel tegen het lijf loopt, zijn viool ruilt voor een onnoemelijk groot fortuin en met wie het slecht afloopt. Sindsdien is het in vele talen vertaald en in vele bezettingen en uitvoeringen gespeeld. Met en zonder tekst, met en zonder ballet. Violiste Janine Jansen vroeg de Antwerpse schrijver Bart Moeyaert  (u weet, ik ben nogal een fan ) om voor haar kamermuziekfestival ee...

Een Hand from Kris Genijn on Vimeo . Een hand Laat ons met een hand beginnen, we voegen er een dag aan toe, een volzin met een naam erin die we op slag vergeten, tenzij het anders gaat en we snel weten dat we niet voorbijgaand zijn, de kans is klein, want bij het tellen van mijn vrienden heb ik altijd vingers over, en daarom: laat ons met een hand beginnen, we voegen er een dag aan toe, en als het is zoals het meestal is, gaan we iets galants verzinnen, tot ziens, ik moet eens verder, het was me een genoegen. Bart Moeyaert

Bij het zien van de titel en het beeld had ik al zo'n vermoeden, maar bij het horen van de eerste tonen van de muziek wist ik het zeker: dit wordt een leuk verhaaltje!

Meer van dit moois vindt u bijvoorbeeld hier en hier . Met dank aan m'n favoriete Antwerpse schrijver voor deze muzikale tip.

Bekentenis Ik mag je. Nee. Ik mag je niet. Ik moet je. Dat bedoel ik. Ik heb je lief. Nee. Heb ik niet. Ik word je lief. Dat voel ik. Ik ga met jou. Nee. Ga ik niet. Ik sta je bij. Beloof ik. Ben stapel op je. Hou je vast. Ik. Hou. Van. Jou. Geloof ik. Door: Bart Moeyaert Uit: Verzamel de liefde (2006) Foto: Omnia

Dit Van alles wat ik schreef zijn dit het minste woorden. En tel ze na, het zijn er nog te veel: zelf houd ik van mijn mond vol tanden, het aaien van dit blad, de woordenschat van mijn twee handen, het stokken van mijn adem als ik zeg dat ik je hier niet kan vertellen wie of wat ik voor je ben, omdat papier me in de weg zit, en ik het juiste woord niet ken. Door: Bart Moeyaert Uit: Verzamel de liefde (2006) Foto: Bagels

Meer nog dan een ochtendzoen heb ik 's morgens moed vandoen. Wakker worden is geen kunst. Dat gaat. Van kwaad is beddengoed zich niet bewust en koude slaapt niet graag onder een deken. Het is de mat die met de wereld vergeleken veel te klein is als begin, en zelfs met mij er middenin, een beetje knelt. Ik aarzel lang, rechtop in bed, bedenk dat net als ja of het het woordje bang vaak in mijn dagboek staat, maar dapper is mijn broer en zelf ben ik een held. Dat helpt. Opstaan is de kunst. Meer dan een paar ochtendzoenen heb ik nood aan stoute schoenen. Bart Moeyaert Uit: Verzamel de liefde (2006)