Ik ben op een zonnige ochtend voor de tweede keer bij een cliënt op huisbezoek. Een triest geval van iemand die veel te jong ineens doodziek is. De prognose wil ze niet weten, ze wil vooral genieten van de tijd die ze nog heeft. En op dit moment geniet ze van een goede ochtend en mijn aanwezigheid. Zowel in het gesprek als in de stiltes is er ruimte voor alle emoties rondom de zwaarte én de lichtpuntjes van haar huidige bestaan. De toenemende afhankelijkheid, de nieuwe liefde, de beslissing over euthanasie, het vooruitzicht van een weekendje weg met alle kinderen en kleinkinderen. Het bestaat allemaal tegelijkertijd. Bij het afscheid in de deuropening bedankt ze me. Voor het luisterend oor en voor dat ene inzicht waardoor ze iets meer rust voelt. Precies op dat intieme moment denkt de duif, die diep verstopt in de klimop zit, er het zijne van. Met veel kabaal vliegt hij richting de zon. We schrikken allebei zo van dat plotselinge gefladder naast de voordeur, dat we een kreet niet kunne...
De laatste dagen van het jaar. Die periode waarin ik niet meer weet welke dag het is en iedereen probeer te zien die belangrijk voor me is. En die periode waarin ik - tegen beter weten in - het voorbije jaar een beetje opruim en hoopvolle plannen maak voor het nieuwe. Kortom, ik voel me wat melancholisch. We slaan straks toch maar weer een bladzijde om met elkaar. Op deze koude ochtend heb ik mijn laatste huisbezoek van dit jaar in een verpleeghuis om de hoek. Mevrouw is goed te pas en blij dat ze wat te kletsen heeft. De kerstdagen waren wel stil geweest. Maar gelukkig is er dan altijd de muziek, daar luistert ze graag naar. Ik vraag naar de laatste cd die nog in de speler zit. 'Country', zegt ze, 'want die teksten zijn zo mooi, die gaan zo diep'. Ze vertelt dat ze eigenlijk via haar man de country muziek heeft leren kennen. En dat ze er zo van kan genieten om het aan iemand anders te laten horen. Nou, kom maar door hoor! Zo klinken even later die typische gitaarklanke...