Ik begon dit nieuwe jaar weer met een stilteweek in het monastieke Rosario. Voor aanvang had ik mezelf twee doelen, of liever uitdagingen, gesteld: kiezen voor een gedeelde slaapkamer en de dag beginnen met een winterbad in de zwemvijver. Beiden zouden een behoorlijke inbreuk plegen op m'n lichamelijke ontspanning en vaste ochtendpatroon. Dus ja, met recht een uitdaging.
M'n reisgenoot bleek het perfecte slaapmaatje. De ontspanning bleef en om eerlijk te zijn heb ik beter geslapen dan de laatste jaren in m'n veilige eigen 1-persoonskamer. Volgende keer maar eens proberen met iemand die ik echt nog niet ken.
Ik dacht nog even onder het ochtendbad uit te kunnen toen bleek dat ze de vijver tot bilhoogte hadden laten leeglopen. Maar het opperhoofd winterzwemmen zag in een hurkzit geen enkelprobleem. Dus na wat ademhalingsoefeningen voor de juiste focus daalden we voorzichtig de trap af om voor het water door de knieën te gaan.
Ik heb nog steeds niet het juiste woord gevonden voor deze ervaring. Lekker zou ik het niet noemen. Lekker is het eten dat elke dag voor ons werd bereid en m'n warme bed als ik wakker word. Maar deze dagelijkse dip in echt heel koud water geeft toch op z'n minst wel een enorme kick. M'n lijf durfde het helaas nog niet aan om een baantje te zwemmen, maar er mag nog een uitdaging overblijven voor de volgende keer.
Dat ik soms niet wist waar ik in alle stilte en vertraging met m'n energie naartoe moest, kwam misschien ook wel door dit nieuwe ochtendritueel. Maar voor mij heeft de term winterdip ineens een hele positieve lading gekregen. En dat was het me helemaal waard!
Reacties
Een reactie posten