Opstartperikelen

Na twee maanden waarin m'n prioriteit lag bij goed slapen, rust nemen en overleven is het vanmorgen weer tijd voor dat ochtendritueel waar ik me lekker bij was gaan voelen: baantjes crawlen. Ik overwin m'n luie weerstand en pak de zwemspullen bij elkaar. Maar waar is m'n kaart? Hoezo zit die niet op de vaste plek in de vaste rugzak? Hoe ik alle logische en onlogische alternatieven ook doorzoek: geen kaart. Hè gatsie, m'n irritatie stijgt langzaam naar niveau 1. 

Ik overwin het gevoel 'dan maar thuis te blijven' en loop in de ochtendmist richting zwembad. Ik richt me op de mantra Alles komt goed, maar ondertussen trekken ook vele scenario's van het gesprek aan de balie voorbij. Halverwege bedenk ik me dat ik ook nog m'n energiekoekje voor de terugweg ben vergeten. Hè gatsie, dan ga ik wel honger hebben. Ik voel de irritatie gestaag naar niveau 2 stijgen.

De dame aan de balie heeft gelukkig een beter gemoed dan ik en geeft me zonder morren, zonder kosten en met een begripvolle glimlach een nieuwe zwemkaart. En serieus, dat verzacht heel veel. Kleine moeite, groot plezier.

Eenmaal door het poortje begint het volgende avontuur. De vaste route naar de grote kleedruimte is afgesloten. We moeten vandaag naar de kleine hokjes. Hè gatsie, en ik verras mezelf met een inwendige error. Waar laat ik nu m'n kleren? Waar zijn de spullen van iedereen die er al is? Niveau 3 komt in beeld. Help. Ik schiet een badmeneer aan voor uitleg. Die spullen? In de kluisjes waarschijnlijk. Ach natuurlijk, kluisjes.

Als ik m'n schoenen, dikke jas en rugzak in zo'n ding gepropt heb, begint het volgende avontuur. Het afsluiten. Waarom draait die sleutel niet door? Heb ik nou serieus het enige kapotte kluisje uitgekozen? Ik verplaats alles naar de volgende en probeer het opnieuw. Niks. Dan zie ik dat er een euro in moet. Hè gatsie, ik heb alleen een zwemkaart op zak. Vol op niveau 4 hang ik m'n spullen in de open ruimte. Erger dan in badpak naar huis moeten lopen gaat het niet worden vandaag. Zie je wel, ik had gewoon thuis moeten blijven.

Inmiddels is m'n innerlijke boeddha ook wakker geworden. Kom op Astrid, je kunt dit. Adem in, adem uit. Waarom zou alles-loopt-anders-dan-verwacht betekenen dat ik me laat afpakken wat ik me had voorgenomen? Wat is er nu werkelijk zo irritant?

Eenmaal bij het water klaart de lucht. Het is heerlijk rustig. M'n lichaam kan het nog. En na afloop geniet ik van alle ruimte in het gezinshokje.

Het was fijn.

Alles kwam goed.