Doorgaan naar hoofdcontent

Vlieg uit volle borst


Ik kreeg van een trouwe vriend een bundel cadeau: De gedichten apotheek - Poëzie op recept voor het hoofd en het hart, samengesteld door Philip Huff. Briljant en helemaal passend in onze 'toolkit' met werkbladen voor Existentiële Zielzorg. Ik scan door de inhoudsopgave en kies voor het gedicht Adem uit van Peter Verhulst. Werkt bij 'angst voor het leven, negatief zelfbeeld, gebrek aan energie'.

Graag geef ik je het vermogen te vliegen. Niet in de lucht, maar in je hoofd, niet in je hoofd, maar uit je hoofd, je hoofd uit, naar waar het stormt en waar tegelijk de zon blikkert.
Hoe hoger je vliegt, hoe kleiner de wereld wordt, Speldenkop.
Duizelingwekkend vergezicht.
Eeuwige sneeuw (maar niets is eeuwig).
Volmaakte stilte (maar niets is volmaakt).
Vlieg, flamingo van nieuwsgierigheid. Vliegenier van vreugde. Piloot van hoop. Astronaut van geluk. Vlieg! Vlieg uit volle borst jouw zon tegemoet.


De volgende dag zit ik voor m'n stage met een kleine groep geestelijk verzorgers en vrijwilligers in een prachtig omgebouwde varkensstal in het buitengebied van de Achterhoek. Bij de start legt de gastvrouw een boek op tafel, om de dag meditatief te beginnen. Ik herken De gedichten apotheek en glimlach. Dan begint ze te lezen.

    Graag geef ik je het vermogen te vliegen...

M'n glimlach groeit. Zoveel synchroniciteit, heb ik weer. 

Als ze klaar is en we nog wat na sudderen op de woorden, roept iemand ineens "Kijk nou!" Buiten, tegen de achtergrond van een zonnige blauwe lucht, vliegen twee grote formaties van kraanvogels over ons heen.

Strik d'r om en klaar. Mooier gaat het niet meer worden vandaag.

Reacties

Populaire scribble

Draaglijke lichtheid

Tijdens mijn stage bij Willem. Hart voor levensvragen bezocht ik een echtpaar. Bijna hun hele leven samen, net met pensioen en ineens blijkt hij ongeneeslijk ziek. Door onze gedeelde bronnen uit het Hindoeïsme was er een snelle klik. Ik ben dankbaar dat ik toen heb kunnen helpen om de moeilijke vragen, die tussen hen in de lucht hingen, bespreekbaar te maken. Inmiddels is meneer overleden en zit ik voor de nazorg opnieuw bij haar aan de keukentafel. De rouw is groot na zoveel mooie en liefdevolle jaren samen. Met bewondering en ontroering luister ik naar haar verhalen over de laatste weken, haar helende proces van het verdriet doorleven en de fijne herinneringen bij het opruimen van hun spullen. Ondanks de tranen is er soms ook een moment van lichtheid en een open blik op de toekomst. 'Ik heb zelfs deze week nieuwe schoenen gekocht', zegt ze, 'Waldläufers, ken je die? Het enige merk waar ik nog goed op kan lopen.' Zeker! En ik steek trots een voet boven de tafel uit me...