Ik ben nu zo'n drie maanden werkzaam in opdracht van Willem. Hart voor levensvragen en heb al met vele zorgvragers kennis mogen maken. De variëteit aan ontmoetingen is groot. Met leeftijden tussen de 50 en 90 jaar. Sommigen te jong voor hun laatste levensfase of zelfs inmiddels al overleden, anderen oud en juist levensmoe. De één vindt mij een door een wonder gezonden engel, omdat ik zo goed kan luisteren en echt lijk te begrijpen. De ander laat na één gesprek weten dat dit niks voor haar is. Maar de overeenkomst tussen alle gevallen is een grote waarom-vraag die tussen ons in hangt. Waarom ik, waarom nu, waarom zo, waarom niet...
Wat ik bijzonder vind, is de ontdekking dat ik in gesprekken vaak kan terugvallen op mijn eigen bronnen van inspiratie en verdieping: muziek en boeken. In de eerste woonkamer waar ik binnenstapte liep ik bijna een cello omver. Mevrouw speelde al haar hele leven, ondanks dat ze nu in een rolstoel zit. Ik kon haar zelfs aan een nieuwe lessenaar helpen, zodat ze het spelen nu weer kan oppakken. Mijn oudste cliënt heeft tegen de stilte altijd klassieke muziek aan en krijgt elke maand bibliotheek-aan-huis over de vloer. Omdat ze deze liefde met niemand kan delen, voelt ze zich dagen lichter nadat ze er met mij over heeft kunnen praten. Laatst trof ik iemand die haar hele leven voor de klas heeft gestaan, ook nog op het moment dat ik daar een schoolbibliotheek heb opgestart. En deze week zat ik bij een dame die bleek te zijn opgegroeid met de grote zang- en muziekpedagogen van Enschede. Ik leerde zelfs van haar dat mijn voormalig docent vorig jaar is overleden.
Ik weet dat ik nog veel mag leren om zwaarte te verlichten of perspectief te bieden bij een te groot waarom. Maar ik heb al wel geleerd dat achter elke voordeur een schat aan haakjes ligt voor verbinding en dat die zich vaak moeiteloos laten vastklikken aan mijn eigen rugzak. Soms is dat, voor een kort moment, al genoeg licht om te brengen.
Reacties
Een reactie posten