Doorgaan naar hoofdcontent

Volgzaam


In het kader van nieuwe dingen doen, nieuwe mensen ontmoeten en meer bewegen ben ik dit jaar onder andere op avontuur gegaan bij onze plaatselijke Latin dansstudio. Vorige week was de laatste les van Salsa voor beginners. We klimmen nu een niveau op en gaan nog meer pasjes en combinaties leren. Soms duizelt het me van al het voetenwerk, de draaiingen, de pasjesnamen en de verschillende danspartners. Maar bovenal: het is leuk.

Salsamuziek zorgt direct voor een happy feeling, ik heb gevoel voor ritme, ik kan best bewegen en de belangrijkste doelen zijn bereikt: nieuwe mensen leren kennen en even helemaal offline, uit m'n hoofd. Ja, het was een goed plan, dus ik salsa nog lekker even door.

Vooral omdat het me confronteert met mijn allergrootste les. We dansen namelijk in duo's en daar zijn de rollen heel duidelijk: er is een leider (jawel, de man) en een volger (de mooie dame). Bij het aanleren van een pasje is het vaak nog een beetje ieder voor zich en maak je er samen het beste van. Maar als we vrij mogen bewegen heeft die man een belangrijke rol: leiden. Door hele subtiele bewegingen met vinger, hand, arm of bovenlichaam geeft hij de vrouw richting en maakt hij duidelijk wat de volgende combinatie gaat zijn. En de vrouw, die ontspant, voelt aan en volgt.

Afijn, je voelt hem al aankomen. Eerst was het een medecursist die me met een 'niet leiden, laat mij m'n werk doen' letterlijk op m'n plek zette. Bij de laatste les kwam mocht ik met de docent dansen. Heel leerzaam. Het duurde niet lang of ook hij hield me staande met een 'Niet leiden!' Dat was echt slikken zeg. Ik realiseerde me ineens dat ik echt meer te leren heb dan de pasjes. En voorzichtig kreeg ik het volgen een beetje onder de knie. De sleutel? Ontspannen, vertrouwen en meebewegen.

Dus. Niet alles gaat over duwen en trekken of zelfdoen. Soms mag het zacht.

Reacties

Populaire scribble

Hallo engel Anna... met Astrid

Volgens mij ben ik best een spiritueel mens, maar die spiritualiteit laat zich niet echt vangen in een Boek, een Kerk of een Religie. Simpelweg omdat ik er niet mee ben opgegroeid. Dan moeten er andere wegen je pad kruisen om die deuren te openen. Zo had ik ooit een vriendje uit een 'Christelijk nest'. Uit nieuwsgierigheid ben ik eens begonnen in de Bijbel, hoofdstuk 1. Dat was niet echt de weg om vriendschap te sluiten met God, zo leerde ik al snel. Later heb ik als muzikant in vele kerken gespeeld, ook tijdens de nachtmissen met Kerstmis. Maar dan was ik in de eerste plaats aan het werk, wat weinig ruimte bood voor het openen van een lijntje naar boven. Dat ik mijn spirituele lijntje op een ander vlak heb ontwikkeld heeft ook te maken met het feit dat ik altijd iets benauwends voel als het om het leven volgens 'Gods woord' gaat. Alles lijkt daarin zo duidelijk Goed of Fout, terwijl er tegelijkertijd wordt gestrooid met ontelbare interpretaties. En dat is voor...