Ik ben op een zonnige ochtend voor de tweede keer bij een cliënt op huisbezoek. Een triest geval van iemand die veel te jong ineens doodziek is. De prognose wil ze niet weten, ze wil vooral genieten van de tijd die ze nog heeft. En op dit moment geniet ze van een goede ochtend en mijn aanwezigheid. Zowel in het gesprek als in de stiltes is er ruimte voor alle emoties rondom de zwaarte én de lichtpuntjes van haar huidige bestaan. De toenemende afhankelijkheid, de nieuwe liefde, de beslissing over euthanasie, het vooruitzicht van een weekendje weg met alle kinderen en kleinkinderen. Het bestaat allemaal tegelijkertijd.
Bij het afscheid in de deuropening bedankt ze me. Voor het luisterend oor en voor dat ene inzicht waardoor ze iets meer rust voelt. Precies op dat intieme moment denkt de duif, die diep verstopt in de klimop zit, er het zijne van. Met veel kabaal vliegt hij richting de zon. We schrikken allebei zo van dat plotselinge gefladder naast de voordeur, dat we een kreet niet kunnen onder. Zij nog harder en langer dan ik. Een kreet die overgaat in een schaterlach vanwege de malle situatie.
Dit blijkt precies wat deze ontmoeting nog nodig heeft. Een moment van totale ontlading. En naast tranen mag dat ook een schreeuw of een lach zijn. Ik hoop dat ze dit moment straks in geuren en kleuren aan haar kinderen vertelt en er dan weer ze heerlijk om schatert.
Reacties
Een reactie posten