Gewone mensen

Ik kom uit een sector waarin ik gewend was dezelfde vragen of opmerkingen te horen als ik vertelde wat ik deed. "Bibliotheek? Dan lees je dus heel veel! Zit daar nog toekomst in? Kun je daarvoor studeren dan?" En ook de aanname dat het in een bibliotheek stil moet zijn, is nog lang niet uitgestorven. Wie in een bibliotheek werkt, herkent dit zeker.

Zo zal iedere beroepsgroep z'n stokpaardjes hebben als het gaat om reacties uit de samenleving. De psycholoog of psychiater hoort vaak: "Ik ben toch niet gek!" En bij de geestelijk verzorger is dat met stip op nummer 1: "Ik ben niet van de kerk." Ik gniffel wel eens om het feit dat ik dus weer in een beroepsgroep terecht ben gekomen waarin ik moet uitleggen - en verdedigen - wat ik doe. 

Bij Willem. Hart voor Levensvragen krijg ik een dame aan de lijn. Ze vertelt me haar situatie en dat ze er graag met iemand over zou praten. Of dat ook past. Ik leg haar uit hoe onze procedure werkt en dat er in ons netwerk zeker iemand is die haar kan helpen. Dan begint ze een beetje te stamelen. "Ja, maar eh... zitten er in uw netwerk ook eh... hoe zeg ik dat... eh... gewone mensen?"

Ik kan een harde lach niet onderdrukken. Ze probeert zó lief aan te geven dat ze het goed bedoelt, maar zelf niet zoveel heeft met het geloof, dat ik haar snel uit haar ongemak verlos. De opluchting voor mijn begrip en antwoord is groot. 

Missie geslaagd, weer een zieltje gewonnen.