Tijdens mijn stage bij Willem. Hart voor levensvragen bezocht ik een echtpaar. Bijna hun hele leven samen, net met pensioen en ineens blijkt hij ongeneeslijk ziek. Door onze gedeelde bronnen uit het Hindoeïsme was er een snelle klik. Ik ben dankbaar dat ik toen heb kunnen helpen om de moeilijke vragen, die tussen hen in de lucht hingen, bespreekbaar te maken.
Inmiddels is meneer overleden en zit ik voor de nazorg opnieuw bij haar aan de keukentafel. De rouw is groot na zoveel mooie en liefdevolle jaren samen. Met bewondering en ontroering luister ik naar haar verhalen over de laatste weken, haar helende proces van het verdriet doorleven en de fijne herinneringen bij het opruimen van hun spullen. Ondanks de tranen is er soms ook een moment van lichtheid en een open blik op de toekomst. 'Ik heb zelfs deze week nieuwe schoenen gekocht', zegt ze, 'Waldläufers, ken je die? Het enige merk waar ik nog goed op kan lopen.'
Zeker! En ik steek trots een voet boven de tafel uit met m'n eigen nieuwe Waldläufer. Heerlijke schoenen. Ze slaakt een kreet, staat op en loopt naar de gang. Dan kraai ik eenzelfde kreet, want aan haar voeten herken ik het paar dat ik vorig jaar al kocht. 'Die heb ik ook!', roep ik haar lachend achterna. En dan steekt zij het paar de lucht in dat ik op dat moment draag. 'Vorig jaar gekocht!'
Soms is het leven zwaar en het verdriet bijna ondraaglijk. En soms zit de lach en de lichtheid in zoiets eenvoudigs als een gedeelde voorkeur. Desnoods voor schoenen.
Reacties
Een reactie posten