De mevrouw die ik bezoek is altijd wat emotioneel als ze praat over het wegvallen van de weinige mensen om haar heen die ze nog heeft. Maar ze vertelt dit keer ook over de leuke filmavond met een vriendin en dat ze zelfs weer had gelachen. 'Wat een stomme film!', mompelt ze nog half snotterend. Ik kan een schaterlach niet onderdrukken. Ze vertelt dat ze dacht veel hooglanden van Schotland te gaan zien, maar het bleek een film over een wedstrijd pap maken in een piepklein dorpje. Ja, daar kan ik ook wel om lachen en zie het helemaal voor me. Twee dames op leeftijd, in de bioscoop, bij een film waar ze iets anders van hadden verwacht, ginnegappend over de situatie. Heerlijk.
Tegelijk geeft dit verhaal mij het kadootje om te praten over zoiets als een uit-de-put recept. We weten vaak goed welke ingrediënten ervoor zorgen dat we in-de-put raken, maar het is fijn als je ook een paar uit-de-put ingrediënten op je lijstje hebt staan. Die pap lijkt mij er wel zo eentje, want pap zal nooit meer hetzelfde zijn. Ze had inderdaad moeten glimlachen bij haar brinta. Het had zelfs anders gesmaakt.
Dan wijst ze naar de bronzen Shiva en Ganesh in haar woonkamer. Ze vertelt dat die beelden belangrijk voor haar zijn, omdat ze staan voor het overwinnen van obstakels, het loslaten van wat je niet meer dient, zodat er ruimte komt voor iets nieuws. 'Precies wat ik zo moeilijk vindt', snottert ze weer. 'Ach', zeg ik, 'misschien is Ganesh dus wel jouw pap-momentje.' Langzaam kijkt ze op van haar zakdoek. 'Goh, ja... zo had ik er nog nooit naar gekeken', zegt ze zacht.
En dan is het stil.
Genoeg gezegd.
Reacties
Een reactie posten