En dan is het ineens - pfoef - voorbij; de zomer.
Van fris water naar warme thee.
Van een koud voetenbadje naar sokken.
Van handwaaier naar paraplu.
Dit weekend zat ik nog voor de ventilator, bij te komen van weer een paar 34+ dagen. Gister ging ik van huis met een jas aan. Vandaag haal ik alle verduistering van de ramen en berg de ventilator op.
Ik ben er blij mee hoor, maar hoezo kantelt een seizoen in een etmaal?!
Ik ben benieuwd hoeveel dagen (of uren) het duurt voordat er geklaagd wordt over de regen. Maar ik hoor de natuur jubelen en zie bladeren en gras dansen. Al zal het voorlopig nog wel even duren voordat de rivieren weer gevuld zijn. Als dat ooit nog goed komt.
Voor nu: dank je wel Moeder Aarde.
En sorry dat we zo'n brandhaard maken van je prachtige krachtbron.
Reacties
Een reactie posten