Astrids Scribbles

Ik ben nu drie weken aan het werk in mijn plaatselijke ziekenhuis als geestelijk verzorger. Ook al is het een kleine baan, ik kan nu al zeggen dat het even bijzonder als intensief is. Zoals ik bij GV-thuis gewend ben altijd weer een nieuwe woonkamer binnen te stappen, zo betreed ik nu de wereld van bijna identieke kamers. Inclusief slangetjes, piepjes en geuren. Maar de mensen en hun persoonlijke verhalen zijn zo divers als maar kan zijn. Natuurlijk is de rode draad dat er altijd fysiek iets niet in orde is, en soms zelfs levensbedreigend. Toch gaat het gesprek eigenlijk altijd over andere zaken. Zorgen over partner of kinderen. Emoties rondom de veranderingen in het leven. Of, zoals we zo neutraal mogelijk in het patiëntendossier vermelden: beloop en beleving opname . Meestal duurt een gesprek vijf tot tien minuten, maar een paar keer zit ik al wel een half uurtje naast het bed. En heel soms heeft een gesprek voor mij een gouden randje. Omdat we samen een kleine reis hebben gemaakt en...

Nieuwe cliënt. Nieuwe woonkamer. Nieuwe kenmerken. Nieuw verhaal. Wat altijd min of meer hetzelfde is, is het zoeken naar de gezamenlijke zitplek en het korte ritueel rondom de koffie of thee. In deze eerste minuten van elkaar aftasten valt mijn oog gelijk op een bijzondere tatoeage. Fantastisch, dat gaat sowieso een haakje geven voor een vraag of opmerking! Ik weet dat tatoeages altijd iets vertellen. Deze manier van je lichaam versieren is al zo oud als de mensheid en heeft doorheen de tijd verschillende functies gehad. Natuurlijk is er ook een tijd geweest van de bekende 'plakplaatjes', maar de laatste decennia is de tatoeagecultuur zichtbaar geëxplodeerd. Betere kwaliteit, kunstzinniger ontwerpen én diepere verhalen. Of, zoals Roy Clermons schrijft in het Tijdschrift Geestelijke Verzorging (jrg.27-113) : "Een tatoeage is een symbolische uitdrukking van wat na aan het hart ligt." Op het moment dat ik interesse toon voor de tatoeage komt er inderdaad een mooi verhaa...