Doorgaan naar hoofdcontent

Goede manieren


Als ik in de lunchroom het toilet verlaat, staat er net een jonge moeder voor de enige wastafel. Ze heeft een peuter tussen buik en tafel gedrukt. Samen wassen ze spetterend de handen en snoet. Ik wacht rustig af in de kleine ruimte die we delen. Het lijkt me een soort ik-mocht-van-mama-een-chocolade-ijsje-maar-volgens-mij-was-dit-de-laatste-keer moment. Als de peuter weer op de grond staat, draaien moeder en dochter zich om en zien mij staan.

Moeder: "Zo, dat is weer mooi schoon hè?!"
Dochter, al zwaaiend met de handen in de lucht: "Ja, klaar!"
En om het geheel nog wat kracht bij te zetten herhaalt ze dat een paar keer: "Klaar! Klaar!"
Mama geeft haar nog even een handdoekje, dat ze plichtsgetrouw door de vingers laat gaan.

Als ze het hoog boven zich in de vuilnisbak laat vallen, gooit ze haar hoofd in de nek, draait zich naar mij toe en zegt met de stralendste blauwe ogen en glimlach die ik ooit zag:
"Zo, nu mag jij!"

*smelt*

Reacties

Populaire scribble

Spoedberaad

We zitten midden in de module Moreel Beraad. We leren waar een ethisch dilemma aan moet voldoen, welke vormen van moreel beraad er zijn en hoe je als geestelijk begeleider een goede gespreksleider bent. We oefenen in groepjes met zelf ingebrachte casussen. Twee dingen zijn cruciaal in dit proces: wat is de werkelijke kernvraag en waar ligt het 'hittepunt' van het dilemma. Zo puzzel je als groep stapsgewijs naar een besluit waarmee je de minste morele schade aanricht. Het analytische van deze rol ligt me wel. In de praktijk word ik onverwacht uitgedaagd. De hele weg van Enschede naar Utrecht loopt mijn morele stressthermometer op naar een vurig hittepunt door de schaamteloze houding van een medereiziger. Best knap eigenlijk, dat je zo stoïcijns helemaal je eigen ding kunt doen. Ondertussen oefen ik op de zinsconstructie van de juiste kernvraag: "Moet ik de reiziger op dit moment aanspreken op het vervuilen van de zitplaats en bezethouden van twee extra plekken, als hij verd