Het wachten voorbij

Na een bijzondere stilteretraite rijd ik ergens tussen Brussel en thuis. Centrum Zijnsoriëntatie heeft opnieuw haar kwaliteiten bewezen en Rosario heeft onze innerlijke mens opnieuw geïnspireerd. De eerste stressvolle drie kwartier van de reis begin ik langzaam te vergeten. Het gevoel van vertraagd zijn en het open staan van alle zintuigen komen weer terug. Geen muziek, keurig op of onder de maximum snelheid, ik hoor, voel en ruik het asfalt gestaag onder me doortrekken.

Dan druppelen de herinneringen weer aan m'n geestesoog voorbij. Een paar mooie ervaringen tijdens de meditaties. De oorverdovende stilte. Afgewisseld met 'pijnlijke' maaimachines, buurtkinderen en Het Dorpsfeest. De gedeelde lach en traan en de kracht van puur contact in stilte.

Maar wat dit jaar ook in m'n kofferbak mee naar huis reist is een soort retraite-blues. Omdat ik nu al meen te weten dat ik uiteindelijk ga falen in het integreren van de handvatten, die aangereikt zijn, in m'n dagelijkse leven vol Gedoe. Dat is wat ervaring óók met je doet. Ik zie mezelf alweer zitten wachten op een soort magische klik, waarna ik dan ineens wél De Dingen anders ga doen.

Onopvallend glijdt er langzaam een koddig autootje aan me voorbij. M'n oog valt op de opvallend grote bumpersticker met de tekst:

Don't wait
MEDITATE

Oké, Universum. Als jij zo'n dijenkletser op m'n pad stuurt, dan heb ik kennelijk een paar subtielere knipogen gemist de laatste tijd. Ik buig m'n hoofd in dankbaarheid, open m'n hart en zit. In stilte.