Astrids Scribbles

Na een bijzondere stilteretraite rijd ik ergens tussen Brussel en thuis. Centrum Zijnsoriëntatie heeft opnieuw haar kwaliteiten bewezen en Rosario heeft onze innerlijke mens opnieuw geïnspireerd. De eerste stressvolle drie kwartier van de reis begin ik langzaam te vergeten. Het gevoel van vertraagd zijn en het open staan van alle zintuigen komen weer terug. Geen muziek, keurig op of onder de maximum snelheid, ik hoor, voel en ruik het asfalt gestaag onder me doortrekken. Dan druppelen de herinneringen weer aan m'n geestesoog voorbij. Een paar mooie ervaringen tijdens de meditaties. De oorverdovende stilte. Afgewisseld met 'pijnlijke' maaimachines, buurtkinderen en Het Dorpsfeest. De gedeelde lach en traan en de kracht van puur contact in stilte. Maar wat dit jaar ook in m'n kofferbak mee naar huis reist is een soort retraite-blues. Omdat ik nu al meen te weten dat ik uiteindelijk ga falen in het integreren van de handvatten, die aangereikt zijn, in m'n dagel...

Eén van de lessen die ik mee nam van een stevig yogaweekend met Michael Hamilton  is dat het oefenen van je asana's maar een klein onderdeel is van je weg naar leven met aandacht, naar het accepteren van de realiteit van het nu en naar verbinding met je ademhaling. De rest van je route loopt langs meditatie, focus en stilte. Alles wat zo moeilijk is in deze open wereld, waarin je constant in contact bent met alles en iedereen om je heen. Als je daarvoor kiest... Ik moest dit weekend dus vaak denken aan dat filmpje dat yogini-vriendin  Stella ooit postte en dat deze les 'in stilte' laat zien. Les twee: humor zit altijd in je rugzakje voor on-the-road!