Schuldbewust

Het grootste deel van de tijd ben ik een brave burger, soms ben ik een boefje. Meestal reis ik met de trein naar m'n werk, soms pak ik de auto. Voor gratis parkeren én niet te ver lopen, moet je geluk hebben. Of vroeg opstaan. Mij ontbreekt het vaak aan beiden. Dan is er als strohalm altijd nog de parkeerplaats van een grote doe-het-zelf-zaak, dicht bij de bieb. Mag eigenlijk niet natuurlijk, want bedoeld voor klanten. Maar ja, zo verleidelijk, en groot genoeg voor noeste klussers én luie tantes.

Als m'n schaamte het wint van m'n gemakzucht, dan word ik spontaan klant. Ik koop m'n schuld af met een tube lijm of iets anders handigs en leg het met bon en al op de voorbank. Ik weet het... slecht... sorry.

Vandaag was weer zo'n dag. Te laat, geen geluk én vies weer. Maar ook een hele slechte timing. Precies om negen uur rij ik de parkeerplaats op. Twee medewerkers lopen in en uit om hun koopwaar uit te stallen. Ik wacht nog even tot die ene weer naar binnen is voordat ik uitstap en ongezien het terrein probeer te verlaten. Tot ik zie dat die ander me als een havik in de gaten houdt. Ik weet niet wie er aan de touwtjes zit, maar ik buig ineens af naar de voordeur. "Goedemorgen", roep ik vriendelijk naar de medewerker.

Dus daar sta ik. Met m'n oog op alle schappen en de staart tussen de benen. M'n onderbewuste leidt me naar het badkamerschap. Ach ja, waarom ook niet.

Wat vind je van m'n nieuwe, gerecyclede badmat?
(ter waarde van 3 dagkaarten in de parkeergarage)