Ik kreeg een puzzel cadeau. Even briljant als afschrikwekkend. Een muziekpartituur. Hoe bedenk je zoiets! Maar ik dacht: eitje! Ik kan aan 99% van de stukjes zien of hij rechtop staat of ligt. Ik kan aan 50% van de stukjes zien wat boven en onder is. Ik kan zeker 75% van de stukjes precies lokaliseren door de partituur te lezen en goed te kijken. Of liever te puzzelen. Allemaal waar! Toch bleek het nog wel een hardgekookt eitje hoor.
Dit ging veel langzamer dan gedacht. M'n mooie dozenset om puzzels op kleur te sorteren gebruikte ik maar voor 'alleen notenbalken', 'rusten en friebels (ik hoef het alleen maar zelf te begrijpen hè)', 'echte noten', 'de 8e, 16e en 32ste tempobalkjes', 'de bijna witte stukjes' en nog een doos met alles waarvan ik geen puf meer had om het te verdelen. En dan dus heel geduldig stukje voor stukje een plek geven. Vaak in één keer goed, omdat ik precies wist dat dit was wat daar hoorde. Of een uur zoekend in alle dozen naar die ene friebel en moedeloos de maker verzuchtend.
Kortom, een puzzel met waar voor z'n geld. Totdat er helemaal aan het eind een nare wisseling van toon komt... als Beethovens strijkkwartet nr. 15 blijkt te veranderen in z'n symfonie nr. 10: de
Unvollendete.
Reacties
Een reactie posten