Doorgaan naar hoofdcontent

Het gouden boek


Voor mijn stage bij Willem. Hart voor levensvragen bezoek ik nu ook zelfstandig cliënten thuis. Deze ochtend zit ik voor het eerst bij een jonge vrouw met grote vragen. Het is op vele lagen een bijzondere ervaring. De herkenning van de eenzaamheid in een bijna overweldigende wereld die niet past. Mijn gevoel van willen geruststellen met dat het echt allemaal wel goed komt 'als je later groot bent'. En een dankbaarheid dat ik er deze dag op deze plek voor haar mag zijn en waarschijnlijk echt iets kan bijdragen in het verlichten van haar last.

De vraag is alleen nog even hoe, want ik heb geen toverdoos met het antwoord op de vraag naar de zin van dit alles. Maar ik kan haar wel bijschijnen in haar zoektocht. Dus ik stel vragen en laat haar vertellen. Dat kan ze goed, het is een slimme meid, met al heel veel zijwegen in haar levensverhaal die we zouden kunnen bewandelen de komende tijd. Aan het eind weet ik alleen niet zo goed hoe ik deze kennismaking zo afrond dat er iets van een positieve houvast is tot de volgende keer dat we elkaar ontmoeten. Er schieten wel wat boektitels door m'n hoofd die ik haar kan aanraden, maar zo werkt het niet. Dat was mijn pad, dit gaat niet over mij. Dan hoor ik mezelf ineens een vraag stellen die gaat helpen om samen over haar pad te lopen.

"Heb je misschien een favoriet boek of een film of muziekstuk, dat jou erg heeft geraakt?" "Ja!", zegt ze resoluut, mét glimlach en twinkelogen. "Wil je het zien?"

Bingo! denk ik, wetende dat dit hoe dan ook iets gaat opleveren.

Als ze het boek voor me neerlegt, valt m'n oog gelijk op het woord 'bibliotheek' in de titel. Ik kan een lach niet onderdrukken. Heb ik weer. Ik ken het boek niet en ben nieuwsgierig, dus geef het woord weer aan haar. Vertel eens... waar gaat het over, wat heeft je zo geraakt. Binnen vijf minuten liggen er talloze aanknopingspunten op tafel om de komende tijd samen het licht op te laten schijnen. Ik ben zo blij dat ik die vraag heb gesteld. Een interventie in een flits van een seconde, die me heel veel heeft geleerd, zowel over haar als over mezelf. En het goud zit in hoe mijn eigen twee werelden soepel samenvallen.

Reacties

Populaire scribble

Een tuimelende lemniscaat

"Weet je wat een oloide is?", vraagt m'n CERN-maatje in de pauze. Een wat? Nee dus. "Mooi!", zegt ze. En ze schuift me een klein doosje toe. Kadootje, als dank voor alles. Er valt een wonderlijk en zacht houten figuur in m'n hand. Ik moet aan een driedimensionale lemniscaat denken. Het voelt bijzonder, ligt lekker tussen palm en vingers en het maakt me gelijk stil. Wat is dit? "Een oloide", legt ze uit. "Dit staat symbool voor de verbinding tussen aarde en heelal. Door de vorm en de tuimelende omwenteling wordt onze eigen verbinding met de elementen aarde, water, vuur, lucht en ether aangeraakt en versterkt. En de vorm maakt de inwendige lemniscaat in je energetische lichaam wakker. Het helpt ook bij mediteren of in slaap komen." Serieus? Zoveel schoonheid in een stukje hout! Ze leert me dat Rudolf Steiner rond 1920 een oproep deed om de relatie tussen de 5 platonische vormen (de driedimensionale vormen die bestaan uit regelmatige veelhoe...