Bij mij thuis is het vaak een oase van rust. Geen gezin, geen huisdieren en - ondanks de omringende buren en binnenstad - geen geluidsoverlast. Dat komt goed uit, want ik heb vaak nood aan ontprikkeling. Kortom, mijn thuis is een perfecte cocoon.
Maar één keer per jaar is het feest, tijdens de Enschede Marathon. Dit evenement start en finisht letterlijk onder mijn ramen. 's Nachts worden de afzettingen geplaatst. Vanaf een uur of negen komen de eerste renners warmlopen. Rond tienen begint een zangeres de boel op te zwepen en vanaf half elf gaat de disco aan en is de spreekstalmeester onophoudelijk aan het woord. Hoe hij het doet weet ik niet, maar hij lijkt iedere renner mét hardloopdoopceel toe te spreken. Het lawaai dempen met eigen muziek is een mission impossible en de ramen openzetten is echt niet te doen.
Ik kijk het allemaal maar met een glimlach aan vanaf veilige hoogte. Het is perfect loopweer, er schijnt een recordopkomst te zijn van ruim 11.000 lopers (!), de mensen hebben een mooie dag. Ik kan gelijk de net geleerde term 'medevreugde' in de praktijk brengen!
Met een glimlach begin ik m'n zondagse schoonmaakrondje met het afscheuren van de Happinez kalender. Ik kan een lach niet onderdrukken als ik de 'wijsheid' van de dag lees: Neem je alone-time.
Not today, mensen, not today.
[foto]
Reacties
Een reactie posten