Doorgaan naar hoofdcontent

Zen-werk


Ik lees een artikel in een oude Psychologie Magazine, waarin je een handvol tips krijgt om door minder te doen meer te bereiken. Interessant. Het artikel noemt de hoofdlijnen en hoogtepunten uit het boek van Laura Stacks met de aanstekelijke titel: What to do when there's too much to do. Juist.

Niet alles is verrassend nieuw als je een beetje thuis bent in de time management survival literatuur. Maar ik haal er toch drie leuke eye-openers uit die bij mij in ieder geval wel binnenkomen. Eens kijken of ik u er ook nog een pleziertje mee doe.

  1. Maak een 'niet meer doen-lijst'.
    Want niets is zo nutteloos als heel efficiënt werk doen dat niet gedaan hoeft te worden. Het kost tijd en levert weinig tot niets op. Ik zie dat lijstje al wel voor me. En het is best lang...

  2. Sla eens een vergadering over.
    Dus vraag je bij de volgende uitnodiging eerst af of het wel nodig is om daarvoor bij elkaar te komen, en zo ja, of jij daar eigenlijk wel bij moet zijn. Een goede training voor het ego, zou ik zeggen.

  3. Spreek met collega's tape hours af.
    Dat zijn uren waarin je lekker niet praat, alsof je mond is dichtgeplakt met tape. Van 10 tot 12 is het energieniveau bij de meesten op z'n hoogst. Een goed moment om even in stilte lekker productief te zijn met elkaar. Ze gaan me waarschijnlijk uitlachen, maar het is het proberen waard, lieve collega's.

Ik vind ze leuk. Eerste actie voor m'n to-do lijst van morgen: dat andere lijstje. En bovenaan dát lijstje staat: geen lijstjes meer maken. Dus.

Reacties

Populaire scribble

Draaglijke lichtheid

Tijdens mijn stage bij Willem. Hart voor levensvragen bezocht ik een echtpaar. Bijna hun hele leven samen, net met pensioen en ineens blijkt hij ongeneeslijk ziek. Door onze gedeelde bronnen uit het Hindoeïsme was er een snelle klik. Ik ben dankbaar dat ik toen heb kunnen helpen om de moeilijke vragen, die tussen hen in de lucht hingen, bespreekbaar te maken. Inmiddels is meneer overleden en zit ik voor de nazorg opnieuw bij haar aan de keukentafel. De rouw is groot na zoveel mooie en liefdevolle jaren samen. Met bewondering en ontroering luister ik naar haar verhalen over de laatste weken, haar helende proces van het verdriet doorleven en de fijne herinneringen bij het opruimen van hun spullen. Ondanks de tranen is er soms ook een moment van lichtheid en een open blik op de toekomst. 'Ik heb zelfs deze week nieuwe schoenen gekocht', zegt ze, 'Waldläufers, ken je die? Het enige merk waar ik nog goed op kan lopen.' Zeker! En ik steek trots een voet boven de tafel uit me...