Doorgaan naar hoofdcontent

Mag ik even uw aandacht?



Eens per jaar viert bibliotheekland een soort feestje met zichzelf. Dan zetten we een aantal 'besten' uit de branche in het zonnetje. In de meeste gevallen gekozen door een deskundige jury, soms deels gekozen door het 'gewone volk'. Dat heeft zo z'n charme, want dat bent u!

In Overijssel doen we het niet slecht in die prijzenregen. In het eerste jaar scoorden we gelijk een Beste Bibliotheek en een Beste Bibliothecaris. Ook vorig jaar zat er een Overijsselse bij de genomineerden. En nu is het weer raak. Annemarie van Essen, ook wel bekend als essen2punt0, is in de race voor die Persoonlijkheidsprijs 2013. Wat mij betreft wint ze die met vlag en wimpel en ik leg graag uit waarom.

Verbinding
Annemarie is de drijvende kracht achter Biebsearch. Een aanpak waarmee bibliotheken iets degelijks in handen hebben om een langdurige relatie met het voortgezet onderwijs en het middelbaar beroepsonderwijs aan te gaan. Een aanpak die als voorbeeld diende om ook structureler met het basisonderwijs samen te werken en waarvan we nu alle vruchten plukken met de Bibliotheek op school. Annemarie is altijd de eerste die roept dat ze dit natuurlijk allemaal niet alléén doet en dat klopt. Maar de projectleiders in elke provincie zijn wel door háár opgeleid. En het team dat Stichting Biebsearch in de lucht houdt, wordt wel door háár aangestuurd. Duizend ballen in de lucht en alle lijntjes aan elkaar verbinden. Dat is Annemarie.

Inspiratie
Annemarie weet elke blokkade open te breken. In een gesprek, een onderhandeling, een groep, een brainstorm of gewoon bij een persoonlijk dilemma. Dat doet ze met woeste taal en de laatste tijd steeds meer met zelf getekend beeld. Voor mij is ze regelmatig een mental coach bij het bedenken van inspirerende programma's voor de groepen waar ik mee werk. Altijd tijd en energie om even te sparren over dit of dat en hopla, ik heb weer vellen vol aantekeningen en taalkronkels. Of even snel iets tekenen bij weer een nieuwe invalshoek. Ik denk wel eens: hoeveel kleuren kan een bril hebben?




Aandacht
Annemarie is ook gewoon een hartverwarmende vriendin. Iemand voor een knuffel, een hart onder de riem, een lach, wat afleiding en met altijd een open deur naar gezellig gezinsgeweld met twee bijzondere jongens en een heerlijk stabiele man. Dat mag ook wel, met zoveel 2.0-gedinges om zich heen. In de periode dat ik lekker in de mineur zat, rinkelde de telefoon dagelijks. 'Even checken', klonk het dan steevast. Daarom ben ik blij dat ik haar nu alle aandacht en checkiecheck terug kan geven die ik van haar heb geleerd. En dan is het mooi om te zien hoe ze zelfs in lastige tijden verbonden blijft met haar talent voor inspireren en aandacht geven. Dat houdt echt nooit op.

Stem mee!
Vindt u dit alles ook een pluim waard? Geef Annemarie dan uw stem. Tot 2 oktober staat de online stembus open. En denkt u 'ken ik niet, snap ik niet', maar hebt u mij wel hoog? Ach, doe het dan voor mij. Echt, deze kanjer heeft het feestje verdiend.

Oh ja, en op 22 september is/was ze jarig. Een leuker verjaardagskado kunnen we haar dit jaar niet geven! Alvast bedankt.


Reacties

  1. Natuurlijk :-) Ze heeft sowieso mijn stem voor, tijdens en na de verkiezing #waterookgebeurt

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja. Zo ken ik Anne (of eh... Marietje ;)). En jou ook, Astrid. Jullie zijn super. Als biebmiepen (met respect gesproken), en als mens. Geen twijfel mogelijk: Annemarie wordt de Bibliothecaris van het Jaar 2013. En jij van 2014. :)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Eerst dit jaar maar eens overleven schat. Ik vind één groot feest wel genoeg hoor ;-) Maar bedankt, ook namens Anne.

      Verwijderen

Een reactie posten

Populaire scribble

Draaglijke lichtheid

Tijdens mijn stage bij Willem. Hart voor levensvragen bezocht ik een echtpaar. Bijna hun hele leven samen, net met pensioen en ineens blijkt hij ongeneeslijk ziek. Door onze gedeelde bronnen uit het Hindoeïsme was er een snelle klik. Ik ben dankbaar dat ik toen heb kunnen helpen om de moeilijke vragen, die tussen hen in de lucht hingen, bespreekbaar te maken. Inmiddels is meneer overleden en zit ik voor de nazorg opnieuw bij haar aan de keukentafel. De rouw is groot na zoveel mooie en liefdevolle jaren samen. Met bewondering en ontroering luister ik naar haar verhalen over de laatste weken, haar helende proces van het verdriet doorleven en de fijne herinneringen bij het opruimen van hun spullen. Ondanks de tranen is er soms ook een moment van lichtheid en een open blik op de toekomst. 'Ik heb zelfs deze week nieuwe schoenen gekocht', zegt ze, 'Waldläufers, ken je die? Het enige merk waar ik nog goed op kan lopen.' Zeker! En ik steek trots een voet boven de tafel uit me...