Doorgaan naar hoofdcontent

Wijvenstreken


Het is zo'n familiemomentje; allemaal op de bank met een hapje en sapje achter een animatiefilm. Iets met jonge helden, mooie meisjes, onrecht, spanning en romantiek. Het is helemaal leuk. Op het hoogtepunt van het avontuur ziet het er ongeveer als volgt uit: meisje en jongen hebben ontdekt dat ze wat voor elkaar voelen, jongen is door de echte boef ontmaskert als leugenaar, meisje boos, boef nog veel bozer, er is vuur, de grootste piramide van Egypte staat op instorten, iedereen rent voor z'n leven, de jongen bungelt als laatste aan een geknapte hangbrug, de enige die hem kan redden is... het meisje.

Hebt u dat beeld een beetje scherp? Zo spannend dus. We zitten er helemaal in. Het meisje wil haar hand uitsteken, maar bedenkt zich en vraagt dan aan twee wanhopige ogen: "Is er iets waar je niet over hebt gelogen?"

Onze bank schudt. De oudste dochter trekt het niet meer. "Oh, dat zijn weer echt van die wijvenstreken. De wereld staat in brand, maar nee hoor, er moet eerst gepráát worden!"

Reacties

Populaire scribble

Draaglijke lichtheid

Tijdens mijn stage bij Willem. Hart voor levensvragen bezocht ik een echtpaar. Bijna hun hele leven samen, net met pensioen en ineens blijkt hij ongeneeslijk ziek. Door onze gedeelde bronnen uit het Hindoeïsme was er een snelle klik. Ik ben dankbaar dat ik toen heb kunnen helpen om de moeilijke vragen, die tussen hen in de lucht hingen, bespreekbaar te maken. Inmiddels is meneer overleden en zit ik voor de nazorg opnieuw bij haar aan de keukentafel. De rouw is groot na zoveel mooie en liefdevolle jaren samen. Met bewondering en ontroering luister ik naar haar verhalen over de laatste weken, haar helende proces van het verdriet doorleven en de fijne herinneringen bij het opruimen van hun spullen. Ondanks de tranen is er soms ook een moment van lichtheid en een open blik op de toekomst. 'Ik heb zelfs deze week nieuwe schoenen gekocht', zegt ze, 'Waldläufers, ken je die? Het enige merk waar ik nog goed op kan lopen.' Zeker! En ik steek trots een voet boven de tafel uit me...