Doorgaan naar hoofdcontent

Speeddate


Door een toevallige chat op facebook ontdek ik dat m'n rijbewijs - dat roze papiertje, kent u die nog? - verlopen is. Ik maak gelijk een afspraak op het Stadskantoor voor de volgende dag om 9.20 uur.

Het is 9.05 als ik m'n afspraakticket print. Hebt u een pasfoto? Ja. Ik loop voor de zekerheid toch langs de fotograaf, om te vragen of die van vorig jaar oké is. Nee, er zit een schaduw naast m'n nek. Terwijl z'n collega puzzelt welk nummer als volgende aan de beurt is, zit ik al op de kruk. Even de pony opzij, klik, bril iets omhoog, klik, ja dat is hem. U mag hier pinnen mevrouw. In de grote hal, tussen alle balies, zitjes, beeldschermen en constant klingelende belletjes, probeer ik uit te vinden hoe dit werkt. En dan zie ik dat mijn nummer al is opgeroepen. Balie 9, zoekzoek, dat zal wel om de hoek na nummer 7 zijn dan... De jonge dame handelt alles vol automatisch af en heeft m'n nog warme pasfoto eerder gezien dan ik. Wat is uw adres? En mobiel? Dan sturen we een sms als hij klaar ligt. Graag de gegevens checken en daar tekenen. Dan alleen nog betalen, hier staat de pinautomaat. Fijne dag, tot ziens.

Eenmaal buiten sta ik voor het eerst echt stil en knipper even met de ogen. Wat was dat?! Het afhaalbewijs is uitgeprint om 9.10 uur. Ik voel me alsof ik een paar keer vrolijk rondjes heb gelopen in die grote draaideur. Hoezo, ambtenaren willen niet werken. Die zijn in Enschede echt niet bij te houden!

Reacties

Populaire scribble

Vleugels

Je draait al een tijdje mee in het vak. Met wisselende periodes van vallen en opstaan, van groei en geworstel. Je hebt de laatste tijd het gevoel dat je op een plek terecht bent gekomen die bij je past. De inhoud, de verantwoordelijkheid, het netwerk, met de eigen kwaliteiten en mogelijkheden. Alle stukjes lijken steeds beter in elkaar te passen. Je schuurt hier en daar nog even wat, vooral met jezelf en je eigen levensgedoetjes... En dan komt daar ineens een belletje van de hoofdredacteur van hét vakblad dat ons bibliofielen bindt. Met de boodschap dat je vanuit meerdere hoeken van het land bent voorgedragen voor Beste Bibliothecaris van Nederland . En dat de jury ook vindt dat je op die nominatielijst niet mag ontbreken. Dan is daar ineens een gevoel van 'goh, echt waar, dus het is gewoon oké wat ik doe?'. Waardoor als vanzelf ook het laatste stukje op z'n plek schuift. Mede geholpen door alle lieve reacties sinds de shortlist online staat. De hele maand juni keek ...