Doorgaan naar hoofdcontent

Speeddate


Door een toevallige chat op facebook ontdek ik dat m'n rijbewijs - dat roze papiertje, kent u die nog? - verlopen is. Ik maak gelijk een afspraak op het Stadskantoor voor de volgende dag om 9.20 uur.

Het is 9.05 als ik m'n afspraakticket print. Hebt u een pasfoto? Ja. Ik loop voor de zekerheid toch langs de fotograaf, om te vragen of die van vorig jaar oké is. Nee, er zit een schaduw naast m'n nek. Terwijl z'n collega puzzelt welk nummer als volgende aan de beurt is, zit ik al op de kruk. Even de pony opzij, klik, bril iets omhoog, klik, ja dat is hem. U mag hier pinnen mevrouw. In de grote hal, tussen alle balies, zitjes, beeldschermen en constant klingelende belletjes, probeer ik uit te vinden hoe dit werkt. En dan zie ik dat mijn nummer al is opgeroepen. Balie 9, zoekzoek, dat zal wel om de hoek na nummer 7 zijn dan... De jonge dame handelt alles vol automatisch af en heeft m'n nog warme pasfoto eerder gezien dan ik. Wat is uw adres? En mobiel? Dan sturen we een sms als hij klaar ligt. Graag de gegevens checken en daar tekenen. Dan alleen nog betalen, hier staat de pinautomaat. Fijne dag, tot ziens.

Eenmaal buiten sta ik voor het eerst echt stil en knipper even met de ogen. Wat was dat?! Het afhaalbewijs is uitgeprint om 9.10 uur. Ik voel me alsof ik een paar keer vrolijk rondjes heb gelopen in die grote draaideur. Hoezo, ambtenaren willen niet werken. Die zijn in Enschede echt niet bij te houden!

Reacties

Populaire scribble

Draaglijke lichtheid

Tijdens mijn stage bij Willem. Hart voor levensvragen bezocht ik een echtpaar. Bijna hun hele leven samen, net met pensioen en ineens blijkt hij ongeneeslijk ziek. Door onze gedeelde bronnen uit het Hindoeïsme was er een snelle klik. Ik ben dankbaar dat ik toen heb kunnen helpen om de moeilijke vragen, die tussen hen in de lucht hingen, bespreekbaar te maken. Inmiddels is meneer overleden en zit ik voor de nazorg opnieuw bij haar aan de keukentafel. De rouw is groot na zoveel mooie en liefdevolle jaren samen. Met bewondering en ontroering luister ik naar haar verhalen over de laatste weken, haar helende proces van het verdriet doorleven en de fijne herinneringen bij het opruimen van hun spullen. Ondanks de tranen is er soms ook een moment van lichtheid en een open blik op de toekomst. 'Ik heb zelfs deze week nieuwe schoenen gekocht', zegt ze, 'Waldläufers, ken je die? Het enige merk waar ik nog goed op kan lopen.' Zeker! En ik steek trots een voet boven de tafel uit me...