Doorgaan naar hoofdcontent

Geringd


En dan is eindelijk ook voor mij de vakantie begonnen. Even loskomen van alle to-do post-it's in m'n agenda. Bijkomen van de life events van de afgelopen weken. En me langzaam voorbereiden op een laatste studiejaar mét spannende stage. Geen betere manier om afstand te nemen dan een dagje bijspringen in de mooiste winkel van Enschede. Extra ogen en handen zijn altijd welkom.

Ik word aangesproken door een vrouw, die opvalt door de vele ringen om alle vingers. Alleen haar duimen en pinken zijn bespaard gebleven. Voorlopig. Ze zoekt... een ring. Het liefst met een rood steentje en minder groot dan wat ze nu draagt. Ik help haar met het aanreiken van allerlei opties terwijl zij ze past, aan de ja- of nee-kant kant legt en wikt en weegt. Het valt ook niet mee als er zoveel keus is en het erop lijkt dat je niet echt vindt wat je zoekt. Ik herken het Grote Innerlijke Dilemma en het uitstellen van een besluit. Ik ben blij dat ik haar alle tijd kan geven die ze nodig heeft.

Dan hakt ze de knoop door en ik voel haar gelijk wat rustiger worden. Ze is blij met haar keuze. We staan nog even stil bij de grote collectie die ze al om haar vingers heeft als haar oog ineens valt op een andere ring achter het glas. "Oh, die is ook mooi!", verzucht ze. De twijfel is weer wakker. Ik kan een glimlach niet onderdrukken als ze het sieraad moeiteloos om haar vinger schuift en opgelucht reageert met: "Gelukkig, hij pas niet."

Dat scheelt weer een dilemma voor vandaag.

Reacties

Populaire scribble

Draaglijke lichtheid

Tijdens mijn stage bij Willem. Hart voor levensvragen bezocht ik een echtpaar. Bijna hun hele leven samen, net met pensioen en ineens blijkt hij ongeneeslijk ziek. Door onze gedeelde bronnen uit het Hindoeïsme was er een snelle klik. Ik ben dankbaar dat ik toen heb kunnen helpen om de moeilijke vragen, die tussen hen in de lucht hingen, bespreekbaar te maken. Inmiddels is meneer overleden en zit ik voor de nazorg opnieuw bij haar aan de keukentafel. De rouw is groot na zoveel mooie en liefdevolle jaren samen. Met bewondering en ontroering luister ik naar haar verhalen over de laatste weken, haar helende proces van het verdriet doorleven en de fijne herinneringen bij het opruimen van hun spullen. Ondanks de tranen is er soms ook een moment van lichtheid en een open blik op de toekomst. 'Ik heb zelfs deze week nieuwe schoenen gekocht', zegt ze, 'Waldläufers, ken je die? Het enige merk waar ik nog goed op kan lopen.' Zeker! En ik steek trots een voet boven de tafel uit me...