Doorgaan naar hoofdcontent

Zomerfanfare

De vakantie loopt een beetje anders dan gedacht, maar de geïmproviseerde week in het vertrouwde Zuidelijkste Limburg wordt tot nu toe goed besteed. Na eerst de kuiten weer flink warm (en stijf) te hebben gelopen over heuvels en dalen, vertoefden we vandaag in de historische binnenstad en de Dom van Aken. Prachtig. We sluiten af met een hapje bij de plaatselijke Gasterij.

We worden bediend door een lieflijke jongedame. Bijna te bescheiden voor een baantje in de horeca. Zeker in zo'n dorp dat leeft van de toeristen, die snel hun wandel- of fietsbenen weer willen opladen. Mijn fantasie gaat met me op de loop en ik fluister naar Vriendin: 'Zou me niks verbazen als zij morgenavond bij de zomerfanfare een onverwachte kant van zichzelf laat zien'. Vriendin gaat mee in het idee: 'Sterker nog, ik denk dat ze meespeelt!'

Ja natuurlijk. Klarinet, dit is echt een klarinetmeisje. Nee, Vriendin denkt eerder aan hoorn of bugel. Jongedame komt terug met de drankjes en Vriendin trekt de stoute schoenen aan. 'Mag ik je een wat vreemde vraag stellen?' Ze moet al gelijk lachen dus die andere kant zit er zeker in. Ja hoor, vragen mag. 'Speel jij toevallig mee in de fanfare?' Ja! klinkt het trots. 1-0 voor Vriendin.

Natuurlijk volgt dan de grote vraag naar welk instrument ze speelt, want deze dames verschillen daarover van menig. Nee, geen klarinet, want die zitten niet in de fanfare. Ze speelt hoorn. Vriendin kan een 2-0 juich niet onderdrukken. Jongedame geniet duidelijk van dit onverwachte verloop van haar dienst. 

En ik, ik probeer m'n ego uit te deuken. Klarinet, in de fanfare. Ga heen, met je mensenkennis en muzikale achtergrond. En je flauwe grappen.

Reacties

Populaire scribble

Een licht hart

Ik ben nu drie weken aan het werk in mijn plaatselijke ziekenhuis als geestelijk verzorger. Ook al is het een kleine baan, ik kan nu al zeggen dat het even bijzonder als intensief is. Zoals ik bij GV-thuis gewend ben altijd weer een nieuwe woonkamer binnen te stappen, zo betreed ik nu de wereld van bijna identieke kamers. Inclusief slangetjes, piepjes en geuren. Maar de mensen en hun persoonlijke verhalen zijn zo divers als maar kan zijn. Natuurlijk is de rode draad dat er altijd fysiek iets niet in orde is, en soms zelfs levensbedreigend. Toch gaat het gesprek eigenlijk altijd over andere zaken. Zorgen over partner of kinderen. Emoties rondom de veranderingen in het leven. Of, zoals we zo neutraal mogelijk in het patiëntendossier vermelden: beloop en beleving opname . Meestal duurt een gesprek vijf tot tien minuten, maar een paar keer zit ik al wel een half uurtje naast het bed. En heel soms heeft een gesprek voor mij een gouden randje. Omdat we samen een kleine reis hebben gemaakt en...