Zomerfanfare

De vakantie loopt een beetje anders dan gedacht, maar de geïmproviseerde week in het vertrouwde Zuidelijkste Limburg wordt tot nu toe goed besteed. Na eerst de kuiten weer flink warm (en stijf) te hebben gelopen over heuvels en dalen, vertoefden we vandaag in de historische binnenstad en de Dom van Aken. Prachtig. We sluiten af met een hapje bij de plaatselijke Gasterij.

We worden bediend door een lieflijke jongedame. Bijna te bescheiden voor een baantje in de horeca. Zeker in zo'n dorp dat leeft van de toeristen, die snel hun wandel- of fietsbenen weer willen opladen. Mijn fantasie gaat met me op de loop en ik fluister naar Vriendin: 'Zou me niks verbazen als zij morgenavond bij de zomerfanfare een onverwachte kant van zichzelf laat zien'. Vriendin gaat mee in het idee: 'Sterker nog, ik denk dat ze meespeelt!'

Ja natuurlijk. Klarinet, dit is echt een klarinetmeisje. Nee, Vriendin denkt eerder aan hoorn of bugel. Jongedame komt terug met de drankjes en Vriendin trekt de stoute schoenen aan. 'Mag ik je een wat vreemde vraag stellen?' Ze moet al gelijk lachen dus die andere kant zit er zeker in. Ja hoor, vragen mag. 'Speel jij toevallig mee in de fanfare?' Ja! klinkt het trots. 1-0 voor Vriendin.

Natuurlijk volgt dan de grote vraag naar welk instrument ze speelt, want deze dames verschillen daarover van menig. Nee, geen klarinet, want die zitten niet in de fanfare. Ze speelt hoorn. Vriendin kan een 2-0 juich niet onderdrukken. Jongedame geniet duidelijk van dit onverwachte verloop van haar dienst. 

En ik, ik probeer m'n ego uit te deuken. Klarinet, in de fanfare. Ga heen, met je mensenkennis en muzikale achtergrond. En je flauwe grappen.