Tijdens mijn stage bij Willem. Hart voor levensvragen bezocht ik een echtpaar. Bijna hun hele leven samen, net met pensioen en ineens blijkt hij ongeneeslijk ziek. Door onze gedeelde bronnen uit het Hindoeïsme was er een snelle klik. Ik ben dankbaar dat ik toen heb kunnen helpen om de moeilijke vragen, die tussen hen in de lucht hingen, bespreekbaar te maken. Inmiddels is meneer overleden en zit ik voor de nazorg opnieuw bij haar aan de keukentafel. De rouw is groot na zoveel mooie en liefdevolle jaren samen. Met bewondering en ontroering luister ik naar haar verhalen over de laatste weken, haar helende proces van het verdriet doorleven en de fijne herinneringen bij het opruimen van hun spullen. Ondanks de tranen is er soms ook een moment van lichtheid en een open blik op de toekomst. 'Ik heb zelfs deze week nieuwe schoenen gekocht', zegt ze, 'Waldläufers, ken je die? Het enige merk waar ik nog goed op kan lopen.' Zeker! En ik steek trots een voet boven de tafel uit me...
beschrijf jezelf en herlees een ander
Die spreekt me aan. Toen ik meedeed merkte ik wel meteen dat ik te weinig heb geslapen vannacht. Toen dacht ik inderdaad wel even 'mmmm'. Dank je!
BeantwoordenVerwijderenGraag gedaan @! Waar een momentje al niet goed voor kan zijn :-)
BeantwoordenVerwijderenDie ga ik onthouden.
BeantwoordenVerwijderenVooral nu ik weet dat ik niet eerst mijn benen in een knoop hoef te leggen ;-)
@Sofie: Ach joh, je benen in de knoop leggen is toch echt zóo 2008 ;-)
BeantwoordenVerwijderen