Ik ben nu drie weken aan het werk in mijn plaatselijke ziekenhuis als geestelijk verzorger. Ook al is het een kleine baan, ik kan nu al zeggen dat het even bijzonder als intensief is. Zoals ik bij GV-thuis gewend ben altijd weer een nieuwe woonkamer binnen te stappen, zo betreed ik nu de wereld van bijna identieke kamers. Inclusief slangetjes, piepjes en geuren. Maar de mensen en hun persoonlijke verhalen zijn zo divers als maar kan zijn. Natuurlijk is de rode draad dat er altijd fysiek iets niet in orde is, en soms zelfs levensbedreigend. Toch gaat het gesprek eigenlijk altijd over andere zaken. Zorgen over partner of kinderen. Emoties rondom de veranderingen in het leven. Of, zoals we zo neutraal mogelijk in het patiëntendossier vermelden: beloop en beleving opname . Meestal duurt een gesprek vijf tot tien minuten, maar een paar keer zit ik al wel een half uurtje naast het bed. En heel soms heeft een gesprek voor mij een gouden randje. Omdat we samen een kleine reis hebben gemaakt en...
beschrijf jezelf en herlees een ander
Die spreekt me aan. Toen ik meedeed merkte ik wel meteen dat ik te weinig heb geslapen vannacht. Toen dacht ik inderdaad wel even 'mmmm'. Dank je!
BeantwoordenVerwijderenGraag gedaan @! Waar een momentje al niet goed voor kan zijn :-)
BeantwoordenVerwijderenDie ga ik onthouden.
BeantwoordenVerwijderenVooral nu ik weet dat ik niet eerst mijn benen in een knoop hoef te leggen ;-)
@Sofie: Ach joh, je benen in de knoop leggen is toch echt zóo 2008 ;-)
BeantwoordenVerwijderen