Doorgaan naar hoofdcontent

Vijf rieten en een droom

Met regelmaat zie ik een mooi filmpje van TED verschijnen op de verschillende bibliobloggen die ik volg. Over nieuwe technologieën, ontwikkelingen rondom informatie of sociale media, bijzondere wereldbeelden of gewoon omdat iemand iets interessants te vertellen heeft. Scribbles bleef daarin tot nu toe achter.

Tot vandaag, want ik heb nu een mooi TED-filmpje voor u. Mijn vrienden van het Calefax Rietkwintet mochten namelijk ook een keer optreden in de Amsterdamse Stadsschouwburg. En dat werd een klein feestje. Want fagotist Alban Wesly vertelt niet alleen op zijn geheel eigen wijze over het ontstaan van Calefax, de mooie dingen die ze doen over de hele wereld en het belang van 'een droom' hebben, ze laten natuurlijk ook even van zich horen. Dus als u benieuwd bent hoe het klinkt om deze vijf instrumenten al spelend in elkaar te zetten of hoe verschillende componisten waarschijnlijk gecomponeerd zouden hebben voor deze bezetting, klik dan gewoon op play en zak een kwartiertje onderuit.



Klik hier voor de volledige toelichting op TEDxAmsterdam.

Ondertussen timmerde Calefax het afgelopen jaar behoorlijk aan de weg vanwege hun 25-jarig jubileum. Was het flitsoptreden bij De Wereld Draait Door al opmerkelijk, het echte hoogtepunt was natuurlijk hun bijdrage aan het Prinsengrachtconcert afgelopen zomer (Gershwin's I got rhythm met pianist Jean-Yves Thibaudet). En hopelijk gaan er nog veel meer mooie concerten volgen, want die zijn sowieso altijd een feestje. Dus komen ze bij u in de buurt, ik zou zeggen: Gaan!

Gefeliciteerd jongens!

Reacties

Populaire scribble

Donkere dagen

De laatste dagen van het jaar. Die periode waarin ik niet meer weet welke dag het is en iedereen probeer te zien die belangrijk voor me is. En die periode waarin ik - tegen beter weten in - het voorbije jaar een beetje opruim en hoopvolle plannen maak voor het nieuwe. Kortom, ik voel me wat melancholisch. We slaan straks toch maar weer een bladzijde om met elkaar. Op deze koude ochtend heb ik mijn laatste huisbezoek van dit jaar in een verpleeghuis om de hoek. Mevrouw is goed te pas en blij dat ze wat te kletsen heeft. De kerstdagen waren wel stil geweest. Maar gelukkig is er dan altijd de muziek, daar luistert ze graag naar. Ik vraag naar de laatste cd die nog in de speler zit. 'Country', zegt ze, 'want die teksten zijn zo mooi, die gaan zo diep'. Ze vertelt dat ze eigenlijk via haar man de country muziek heeft leren kennen. En dat ze er zo van kan genieten om het aan iemand anders te laten horen. Nou, kom maar door hoor! Zo klinken even later die typische gitaarklanke...