Je draait al een tijdje mee in het vak. Met wisselende periodes van vallen en opstaan, van groei en geworstel. Je hebt de laatste tijd het gevoel dat je op een plek terecht bent gekomen die bij je past. De inhoud, de verantwoordelijkheid, het netwerk, met de eigen kwaliteiten en mogelijkheden. Alle stukjes lijken steeds beter in elkaar te passen. Je schuurt hier en daar nog even wat, vooral met jezelf en je eigen levensgedoetjes... En dan komt daar ineens een belletje van de hoofdredacteur van hét vakblad dat ons bibliofielen bindt. Met de boodschap dat je vanuit meerdere hoeken van het land bent voorgedragen voor Beste Bibliothecaris van Nederland . En dat de jury ook vindt dat je op die nominatielijst niet mag ontbreken. Dan is daar ineens een gevoel van 'goh, echt waar, dus het is gewoon oké wat ik doe?'. Waardoor als vanzelf ook het laatste stukje op z'n plek schuift. Mede geholpen door alle lieve reacties sinds de shortlist online staat. De hele maand juni keek ...
wow! het lijkt wel een schilderij. mooi.
BeantwoordenVerwijderen@essen: voor jou ;-)
BeantwoordenVerwijderenMooi!Ik heb me via de links verlustigd aan http://www.lifethroughtime.com/ Ook mooi! En vooral knap dat hij zoveel jaren geleden al foto's kon maken! :-)
BeantwoordenVerwijderen@marina: Och wat mooi toch! In onze Twense Welle hangt nu de tentoonstelling van Wildlife Photographer of the Year 2010. Ik ben op zoek gegaan naar 'een Frans Lanting', niet gevonden. Maar genoeg moois dat er zeker op leek!
BeantwoordenVerwijderen