Ik ben nu drie weken aan het werk in mijn plaatselijke ziekenhuis als geestelijk verzorger. Ook al is het een kleine baan, ik kan nu al zeggen dat het even bijzonder als intensief is. Zoals ik bij GV-thuis gewend ben altijd weer een nieuwe woonkamer binnen te stappen, zo betreed ik nu de wereld van bijna identieke kamers. Inclusief slangetjes, piepjes en geuren. Maar de mensen en hun persoonlijke verhalen zijn zo divers als maar kan zijn. Natuurlijk is de rode draad dat er altijd fysiek iets niet in orde is, en soms zelfs levensbedreigend. Toch gaat het gesprek eigenlijk altijd over andere zaken. Zorgen over partner of kinderen. Emoties rondom de veranderingen in het leven. Of, zoals we zo neutraal mogelijk in het patiëntendossier vermelden: beloop en beleving opname . Meestal duurt een gesprek vijf tot tien minuten, maar een paar keer zit ik al wel een half uurtje naast het bed. En heel soms heeft een gesprek voor mij een gouden randje. Omdat we samen een kleine reis hebben gemaakt en...
wow! het lijkt wel een schilderij. mooi.
BeantwoordenVerwijderen@essen: voor jou ;-)
BeantwoordenVerwijderenMooi!Ik heb me via de links verlustigd aan http://www.lifethroughtime.com/ Ook mooi! En vooral knap dat hij zoveel jaren geleden al foto's kon maken! :-)
BeantwoordenVerwijderen@marina: Och wat mooi toch! In onze Twense Welle hangt nu de tentoonstelling van Wildlife Photographer of the Year 2010. Ik ben op zoek gegaan naar 'een Frans Lanting', niet gevonden. Maar genoeg moois dat er zeker op leek!
BeantwoordenVerwijderen