Je draait al een tijdje mee in het vak. Met wisselende periodes van vallen en opstaan, van groei en geworstel. Je hebt de laatste tijd het gevoel dat je op een plek terecht bent gekomen die bij je past. De inhoud, de verantwoordelijkheid, het netwerk, met de eigen kwaliteiten en mogelijkheden. Alle stukjes lijken steeds beter in elkaar te passen. Je schuurt hier en daar nog even wat, vooral met jezelf en je eigen levensgedoetjes... En dan komt daar ineens een belletje van de hoofdredacteur van hét vakblad dat ons bibliofielen bindt. Met de boodschap dat je vanuit meerdere hoeken van het land bent voorgedragen voor Beste Bibliothecaris van Nederland . En dat de jury ook vindt dat je op die nominatielijst niet mag ontbreken. Dan is daar ineens een gevoel van 'goh, echt waar, dus het is gewoon oké wat ik doe?'. Waardoor als vanzelf ook het laatste stukje op z'n plek schuift. Mede geholpen door alle lieve reacties sinds de shortlist online staat. De hele maand juni keek ...
beschrijf jezelf en herlees een ander
Die spreekt me aan. Toen ik meedeed merkte ik wel meteen dat ik te weinig heb geslapen vannacht. Toen dacht ik inderdaad wel even 'mmmm'. Dank je!
BeantwoordenVerwijderenGraag gedaan @! Waar een momentje al niet goed voor kan zijn :-)
BeantwoordenVerwijderenDie ga ik onthouden.
BeantwoordenVerwijderenVooral nu ik weet dat ik niet eerst mijn benen in een knoop hoef te leggen ;-)
@Sofie: Ach joh, je benen in de knoop leggen is toch echt zóo 2008 ;-)
BeantwoordenVerwijderen