Doorgaan naar hoofdcontent

Volhouder



Eindelijk, na heel vaak proberen op allerlei verschillende momenten van de dag, treft de anonieme beller me thuis aan. Het moet echt heel noodzakelijk zijn om mij te spreken. Ik weet dat er een verkoopgesprek gaat volgen als ik de telefoon opneem. En vermoedelijk met...

"Goedenavond, u spreekt met KPN, heb ik het genoegen te mevrouw Van Dam aan de lijn te hebben?"

"Eh, ja."

"Dat is heel fijn, mevrouw Van Dam. Ik bel u, omdat ik u een mooie aanbieding mag doen. Het blijkt namelijke dat u een verouderd abonnement bij ons heeft, voor Internet en Bellen. Klopt dat?"

"Eh, ja."

"Kijk, en nu hebben we een vernieuwd abonnement waar ook digitale televisie bij in zit. Hebt u misschien vijf minuten de tijd om samen eens te bekijken wat dit abonnement u kan opleveren, mevrouw Van Dam?"

"Ja hoor, maar hebt u dan misschien een televisie voor me?"

"Oh... u hebt geen televisie?"

"Inderdaad."

"Maar hebt u dan misschien wel een tablet of laptop of pc thuis, mevrouw Van Dam?"

"Ja, die heb ik wel."

"Kijk, want u kunt ook heel goed via bijvoorbeeld de laptop digitale televisie kijken, mevrouw Van Dam."

"Tja, dat is mooi. Maar ik heb geen televisie, omdat ik geen televisie hoef te kijken. Dus waarom zou ik dat dan via de laptop doen?"

"Eh ja, dat is ook wel zo... Nou, mag ik u dan in elk geval hartelijk bedanken voor dit gesprek en dan wens ik u nog een fijne avond, mevrouw Van Dam."


Gossie, zo makkelijk hebben ze het me nog nooit gemaakt...


Foto: Willemien de Ridder

Reacties

Populaire scribble

Draaglijke lichtheid

Tijdens mijn stage bij Willem. Hart voor levensvragen bezocht ik een echtpaar. Bijna hun hele leven samen, net met pensioen en ineens blijkt hij ongeneeslijk ziek. Door onze gedeelde bronnen uit het Hindoeïsme was er een snelle klik. Ik ben dankbaar dat ik toen heb kunnen helpen om de moeilijke vragen, die tussen hen in de lucht hingen, bespreekbaar te maken. Inmiddels is meneer overleden en zit ik voor de nazorg opnieuw bij haar aan de keukentafel. De rouw is groot na zoveel mooie en liefdevolle jaren samen. Met bewondering en ontroering luister ik naar haar verhalen over de laatste weken, haar helende proces van het verdriet doorleven en de fijne herinneringen bij het opruimen van hun spullen. Ondanks de tranen is er soms ook een moment van lichtheid en een open blik op de toekomst. 'Ik heb zelfs deze week nieuwe schoenen gekocht', zegt ze, 'Waldläufers, ken je die? Het enige merk waar ik nog goed op kan lopen.' Zeker! En ik steek trots een voet boven de tafel uit me...