Doorgaan naar hoofdcontent

Bollenbak


De laatste dag van het jaar. Een paar tradities zijn even hardnekkig als onvermijdelijk: vuurwerk en oliebollen. Klokslag twee uur loop ik over het winkelcentrum voor wat laatste boodschapjes. Het is er druk. Heel druk. Bij de oliebollenkraam staat al sinds de vroege ochtend een lange rij. Daar ga ik dus niet tussen staan, ik heb echt m'n grenzen.

Dan valt m'n oog op een tafeltje voor de etalage van Bakkerij Bart. Die zijn slim. Oliebollen kun je vandaag overal verkopen. En er staat maar één klant! Oké dan, ik geef me over en ben gelijk aan de beurt. Terwijl het meisje m'n bescheiden bestelling inpakt, komt de grote baas aanlopen met een nieuwe lading warme bollen. Ze kijkt verschrikt op als hij de volle tray neerzet. "Nog meer!?", roept ze verbaast.

We lachen allebei, de grote baas en ik. "Ja joh", zegt hij, "dit is nog maar het begin."
Nou, ik heb eigenlijk m'n buik al wel vol van deze dag. Net als zij, waarschijnlijk.

Ik wens u hoe dan ook een intieme laatste avond
en veel geluk in het nieuwe jaar!

Reacties

Populaire scribble

Draaglijke lichtheid

Tijdens mijn stage bij Willem. Hart voor levensvragen bezocht ik een echtpaar. Bijna hun hele leven samen, net met pensioen en ineens blijkt hij ongeneeslijk ziek. Door onze gedeelde bronnen uit het Hindoeïsme was er een snelle klik. Ik ben dankbaar dat ik toen heb kunnen helpen om de moeilijke vragen, die tussen hen in de lucht hingen, bespreekbaar te maken. Inmiddels is meneer overleden en zit ik voor de nazorg opnieuw bij haar aan de keukentafel. De rouw is groot na zoveel mooie en liefdevolle jaren samen. Met bewondering en ontroering luister ik naar haar verhalen over de laatste weken, haar helende proces van het verdriet doorleven en de fijne herinneringen bij het opruimen van hun spullen. Ondanks de tranen is er soms ook een moment van lichtheid en een open blik op de toekomst. 'Ik heb zelfs deze week nieuwe schoenen gekocht', zegt ze, 'Waldläufers, ken je die? Het enige merk waar ik nog goed op kan lopen.' Zeker! En ik steek trots een voet boven de tafel uit me...