The circle of life

De wederopstanding van Japie en m'n pianolessen tijdens de les Kabbala is niet onopgemerkt gebleven. De sociale media doen hun werk en er wordt flink geliked en gereageerd. Twee weken later komt een vriend m'n verjaardag vieren. Hij is goed in het vinden van persoonlijke cadeaus en heeft er ook dit jaar werk van gemaakt, waaronder een dun, slap pakje. Ineens staart de kaft van een beduimelde Jack and the Beanstalk me vol in m'n gezicht. In die rare seconde van het vastpakken en de eerste bladzijde openslaan, is er al een explosie aan gedachten:

Hè? Hoe kom je nou aan mijn muziekboek? Heb je snel bij m'n moeder gevraagd? Ze zei dat ze het niet meer had, maar wist ze al dat jij het als verrassing wilde geven? Ach nee, belachelijk. Komt natuurlijk gewoon van marktplaats ofzo. Zalig. Ach ja, ook zo'n tekening. Wat een grap. 

Terwijl hij vertelt over het avontuur om het op tijd in bezit te krijgen, bekijk ik de half ingekleurde tekening en de aantekeningen die er met potlood bij staan. Ook al wat uitgegumd hier en daar. Ja, precies hoe muziek beklad moet worden. Er gaan opnieuw laatjes vol herinneringen aan het muziek maken open.

Die avond blader ik in alle rust nogmaals door de cadeaus. Als ik nu die half ingekleurde tekening zie stok m'n adem en siddert het kippenvel over m'n lijf. Dit is mijn boek. Ik weet nog dat ik was begonnen met inkleuren, maar snel inzag dat dat een verkeerde beslissing was. Dat roze gezicht, met viltstift. Dit werd niet mooi. Beter gelijk stoppen. Maar dat handschrift, die aantekeningen, nee, ik weet niet, dat kan natuurlijk van iemand anders zijn.

Maar... wat gebeurt hier? De volgende dagen breek ik m'n hersens over wat ik met m'n oude muziek heb gedaan. De route van de piano weet ik nog wel. Ging de muziek mee? Er ligt nog wat bij m'n moeder, maar Jack is foetsie. Zou het kunnen...

De vriend doet een poging bij de aanbieder te achterhalen waar het vandaan kwam, maar dat spoor loopt voorlopig dood. Helemaal zeker weten... nee. Maar dat eerste gevoel, die eerste gedachten en dan die siddering. Ik denk dat ik dat onderbuikgevoel maar ga vertrouwen. Jack is weer thuis.

M'n docent zal hier wel weer een mooi uitnodiging in zien om de hogere waarden van deze circle of life te zien. Nou, schiet mij maar lek. Ik lig er de rest van m'n leven van wakker...