Het is gezien

Onze reis naar het mysterie onder de grond en het dak van Europa was een snelkookpan van indrukken. Verwondering, buitenaards, grootsheid en vooral dankbaarheid. Dat zijn wel de kernwoorden die we in onze rugzak mee naar huis nemen. Wat hebben we het goed gehad. In m'n Polarsteps kun je alles in woord en beeld meebeleven.

Tijdens de lange terugreis met de Zwitserse en Duitse spoorwegen laten we alles nog eens de revue passeren. De schoonheid overheerst. En we realiseren ons opnieuw hoeveel geluk het kwantumveld ons schonk. Met een soepele reis, prima hotel, perfect weer, goed eten, zalige wijn en vooral het heerlijke gezelschap! Om te voorkomen dat we helemáál in de wolken verdwijnen besluit het universum dat het wel genoeg is geweest met al die voorspoed. Net voor de laatste overstap in Münster blijft de trein stilstaan. Te lang. We weten dat we de aansluiting gaan missen. Maar goed, er zijn meer treinen naar Nederland, dus na een stevige sprint en een extra overstap zijn we dan toch echt bijna thuis.

Dat gevoel van bijna thuis wordt ineens versterkt door onvervalst Twents dat door de coupé schalt. De telefoon staat op luidspreker, we genieten allemaal mee. Ma heeft kennelijk iets doms gedaan, de kinderen zijn boos. Echt boos. Er wordt gevloekt en gemopperd. Er wordt met scenario's gestrooid om genoegdoening te halen. Iemand probeert nog wat te sussen, de coupé valt er stil van. Ik durf niet te kijken welke gezichten bij deze emoties horen, maar de spanning doet iets met het veld. Interessant.

We trekken ons weer terug in onze wolk, maar helaas volgt in Hengelo dan toch echt dat onvermijdelijke afscheid. Voor mij is het nu inmiddels een thuiswedstrijd en niet veel later trein ik langzaam Enschede binnen. Als de dames die voor mij staan beginnen te praten, herken ik de stemmen van die boze kinderen. Het blijken twee tienermeiden. Heb ik weer, en van binnen gniffel ik al om dit 'toeval'. Karma grijpt alsnog in als de meest boze van de twee bij het uitstappen door haar enkel zwikt. Ai! maar ze herpakt zichzelf zo onopvallend en stoer mogelijk. Instinctief check ik toch even bij haar in.

'Oeh, pas op!', roep ik. 'Gaat het?'

Ze draait zich om en... lacht. 'Ja hoor, dank u', zegt ze verrassend vriendelijk.

Ach zie je wel, zo kwaad is de wereld helemaal niet. Als je een beetje aandacht krijgt. En ik sluit de cirkel met in m'n hoofd de stem van reisgenoot Margje, die me leerde wat elk innerlijk leed heelt:

Het is gezien. Het is niet onopgemerkt gebleven.