Alles wat ik niemand vertel

Vandaag kocht ik mijn allereerste Hoe overleef ik -boek van Francine Oomen (sorry). Ik weet, de serie is al sinds 1998 mateloos populair. Elke schoolbibliotheek heeft altijd te weinig exemplaren in de collectie. Ze won vele malen de prijs van de Kinderjury en van de Jonge Jury. Ze werd er zelfs om geridderd. Laten we zeggen dat ik meer van de leeftijd van de schrijver ben dan van de doelgroep waarvoor en waarover ze schrijft. Waarom dan nu toch naar de boekhandel? Vanwege een artikel op De Correspondent.

Er is namelijk een nieuw deel uit: Hoe overleef ik alles wat ik niemand vertel? Na 16 delen en acht jaar stilte, ontdekte Francine dat de lezers, die waren opgegroeid met Rosa en haar vrienden, nog steeds op survivaltips zaten te wachten. Tips om een quarterlifecrisis te overleven in een wereld waarin eenzaamheid toeneemt en "jongeren een psychische diagnose hebben of er met smart op wachten". Niet in de laatste plaats omdat ze ontdekken dat die sociale media meer leegzuigen dan dat ze voedende sociale contacten opleveren.

Hoe ironisch dat Francine juist dankzij een oproep op TikTok in contact kwam met zo'n 4.500 jongeren, die wel in gesprek wilden over wat hen bezighoudt in het leven, waar ze tegenaan lopen. En dan geen chitchat, maar serieuze, verdiepende, kwetsbare gesprekken. Waarbij echt gepraat en echt geluisterd wordt. Dan denk ik gelijk aan dat andere prachtige boek, waarover ik in mijn eerste blogjaar schreef: Dit is alles, van Aidan Chambers. Voor dit dagboek van een tienermeisje sprak ook hij met vele pubermeisjes en -jongens, om zich in hun denk- en gevoelsleven te kunnen verplaatsen. 

En natuurlijk word ik geraakt door de thematiek van deze meer volwassen Hoe overleef ik. Niet durven praten, uit schaamte of angst voor afwijzing. Echt contact maken, door niet alleen te praten over de symptomen, maar over de werkelijke oorzaak. Die vaak een laag dieper ligt dan 'te hard gewerkt' of 'te weinig vrienden'. Durven stilstaan bij patronen die zijn ontstaan uit het familiesysteem of een traumatische gebeurtenis. Om vervolgens te ontdekken dat je zelf alle wijsheid al bezit om je eigen goeroe te zijn, maar dat dit er door de jaren uitgeprogrammeerd is. Zoals Francine het aan het eind zo mooi zegt.

Oké, ik loop misschien 25 jaar en heel veel avonturen achter, ik moet de hoofdpersonen nog leren kennen, maar "dit boek gaat over eenzaamheid en verbinding, over angst en vertrouwen, over het volgen van je hart en het terugvinden van je prik..." That's me. Dus ik denk dat ik snel genoeg 'on board' ben bij deze vrolijk bende en ben blij dat een hele grote groep lezers hiermee hopelijk de kracht van een kwetsbaar gesprek en luisterend oor leren waarderen.