Astrids Scribbles

het vuurvliegje Het vuurvliegje wou dat hij groot en ontzagwekkend was. Hij zat thuis voor zijn raam en keek naar de zon, die tussen het struikgewas door zijn kamer in scheen. Nooit meer dat verschrikkelijke je achter mijn naam, dacht hij. Dag vuurvliegje... Ik zeg toch ook niet dag miertje, dag neushoorntje? Hij wou dat hij onstuimig was, onrustbarend, overdonderend, tomeloos en nog veel meer. Als ik eens het vuurmonster was... dacht hij. Het verzengende vuurmonster. Ik zou uit zijn, onopvallend mijn eigen leven leiden, misschien zelfs medelijden wekken, en dan, op een dag, op een verjaardag, als iedereen taart had gegeten, achteroverleunde, zijn ogen dichtdeed en niet aan mij dacht, dan ging ik opeens aan. En niet met een klein vlammetje, maar met een vuurzee! Ze zouden verbijsterd zijn! En daarna zou nooit meer iemand mij het vuurvliegje noemen. Nooit. De vuurzeevlieg, zo zou ik heten! Dat klonk nog beter dan het vuurzeemonster, meende hij. Hij probeerde zijn o...

Ik kan niet zeggen dat de maanlanding van 1969 een onderdeel was van m'n jeugd. Of dat ik hier bovenmatige interesse in heb getoond tijdens alle geschiedenislessen en herdenkingen. Maar natuurlijk kan ook ik dit keer niet om de 50e verjaardag van dit avontuur heen. Alhoewel ik moet toegeven nog het meest gefascineerd te zijn door de groeiende groep maanlandingontkenners . Toch liet ik me verleiden om te kijken naar de s pecial met André Kuipers en Claudia de Breij  en zat ik vanmiddag in de filmzaal bij de nieuwe documentaire Apollo 11 . Daar heb ik veel van geleerd en ik wil daarom hier heel graag iets rechtzetten. Want de grote helden van deze maanwedloop zijn tot de dag van vandaag Neil Armstrong en Buzz Aldrin. Zij liepen echt op de maan, Neil voorop, met z'n mooie grootse woorden. Maar de echte held is voor mij Michael Collins. Terwijl zijn maatjes even op en neer gaan, vliegt hij in z'n eentje 22 uur lang rondjes om de maan. Tweeëntwintig uur, in een ruimtepukk...

Sta op en schitter want lang was de nacht en bitter de strijd met oude fantomen maar nu is het morgen nu wordt het tijd om blinkende dromen waar te maken – weet je geborgen in een nieuw licht Wij zijn kleiner dan wij zijn zoveel gaven laten rusten zoveel liefde niet gedeeld zoveel warmte ingehouden zoveel tederheid verspeeld zoveel angst en zorg verzwegen zoveel aandacht niet beloond zoveel zwijgen niet begrepen zoveel eerbied niet getoond Vat moed en schitter en richt je op wat komen gaat want je hart wordt witter en de dag verwacht je eigen, herboren gelaat Groter zijn wij dan wij zijn wat verhindert ons te leven wat weerhoudt ons van de dans zoveel rijkdom om te delen zoveel innerlijke glans zoveel dromen nog te dromen zoveel onvermoede kracht die de geest in ons doet stromen ons doet uitgaan in de nacht Liever zijn wij dan wij zijn laten wij de rotsen breken in het steenland van de trots mededogen welt in beken uit de altijd milde bron ech...

Het zondagochtend ontbijt verloopt in ontspannen stilte. Ieder geniet op z'n eigen manier van z'n eigen favoriete lekkernijen. De dochter (bijna 12) is toch wel opvallend opmerkzaam. "Wat heb jij je bord nog schoon!" Ja, zeg ik, ik maak zelfs met m'n croissantje geen troep, goed hè! Zonder dat ik het zelf door heb doe ik kennelijk iets slims met het terugstoppen van de laatste plak kaas, want ze roept ineens: "Dat deed je handig!" Ja, antwoord ik cool, ik heb altijd alles onder controle, dat weet je toch. Als we in stilte weer verder genieten klinkt er ineens een klagend, rommelend gemekker van onder uit m'n buik. " Bijna  alles onder controle", klinkt het bijdehand.

Het warenhuis is tegen sluitingstijd nog slechts gevuld met de laatste restjes vakantietieners die tussen de laatste restjes summersale  hun slag proberen te slaan. Maar uiteindelijk zijn we allemaal - ieder om onze eigen redenen - gewoon een beetje moe. Ik heb me genesteld in een stoel bij de pashokjes. De winkelende wereld aanschouwend. De jonge dame verschijnt uit het niets en sluit gedachteloos en moe aan in de rij bij de kassa. We geven ons allebei over aan dit sneller-zal-het-wel-niet-gaan moment. Totdat zij ontdekt dat ze achter een modieuze rij paspoppen staat. Die blik en dat achteloze herstel waren het wachten meer dan waard.

Ken je die film? Over dat jeugdelftal dat - met uitzondering van hun 13e man - na de wedstrijd nog even een grot in duikt en ineens ingesloten wordt door regenwater. Hoe de jongens pas na tien donkere dagen worden gevonden en misschien wel maanden moeten wachten op daglicht. Hoe er een internationale reddingsoperatie op touw wordt gezet, met meer dan twintig duikers, waarvan er zelfs één noodlottig om het leven komt. Hoe ze uiteindelijk - in een race tegen de weergoden - één voor één naar buiten worden gebracht. Begeleid door twee duikers, meerdere zuurstoftanks en kalmerende middelen om niet te paniekeren in de beklemmende mix van water, rots en duisternis. Met als slotscène natuurlijk het beeld van die laatste man die, verzwakt maar dankbaar, de grot verlaat: de coach van het elftal. Een voormalige monnik, die de jongens leerde mediteren om rustig te blijven tijdens het hoopvolle wachten. Die het schaarse eten onder de jongens verdeelde, niet wetend hoe lang ze moesten overleven...

het is hetzelfde liedje hoe vaak ga ik het nog zingen alle boeken open, zoeken hoe uit de knoop te komen ik verdwaal, ik zoek de juiste houding ik weet niet goed hoe ik blijven, hoe ik laten moet en voor alles bang geweest op het stupide en futiele af met oogkleppen en hondentrouw voor alles altijd bang geweest die val, dat vuile donker in daar waar de geesten dwalen waar het beest verhaal komt halen alles gaat zoals het gaat hoe moet ik leven waar gaat het heen wat is het plan vandaag ik zit gebeiteld in dit paradijs toch ben ik gierig in m’n dankbaarheid vrij me vrij van zorgen vrij me vrij van mij naar het altaar van de liefde en beloven zonder twijfel gingen je dromen anders dan je hoopte? anders dan verwacht? zit je opgesloten? open leef moedig, ploeter, faal breek door en overwin luister naar het ritme vurig dansend binnenin dans mijn bed in zoek mijn bedding voor als we samen slechts één keer amen synchroon zinken in elkaar ik dans m...

ik moet goed luisteren maar ze spreekt tegen me zacht en voorzichtig onwennig nog een beetje ze vertelt over het kind in m'n warme schoot puur onschuldig alwetend met als enig verlangen gekoesterd te worden door mijn aandacht ze praat over het paard krachtige schoonheid dat er altijd is om me te dragen dat uitnodigt mee te deinen soms veilig beteugeld steeds vaker zonder vertrouwend op elkaar ze vraagt mezelf te laten zien naakt in volle presentie paniek golft omhoog klapt me dubbel want ik zie niets dan leegte ze fluistert over levensvuur rijk aan brandstof maar met te weinig zuurstof om m'n licht te stralen in stilte zingt yoni "open je hart"

Als ik de werkplaats van m'n plaatselijke kleermaker binnen stap om een verstelde zomerrok op te halen, zie ik hem gelijk staan. Kordaat, met een hoge stapel spijkerbroeken voor zich en een scherpe schaar in de hand. De verkoopkaartjes hangen er nog aan, maar dat deert hem niet. Hij legt een pijp op de strijkplank, zet een merkstreep langs z'n meetlint en knipt in één ferme knap het grootste deel van de pijp eraf. "Zo zeg, jij durft!" kon ik niet nalaten uit te roepen. "Dat heb je vast vaker gedaan. Maar waarom! Koop dan een korte broek!" "Ja", zegt de kleermaker, "maar als je te weinig korte broeken hebt ingekocht, dan maken wij die dus." "Nou, ik vind het maar zonde, daar heeft iemand flink z'n best op gedaan...", probeer ik nog. Maar het raakt hem niet. In deze korte minuut ben ik getuige van zeker vier amputaties. Ik kan het niet meer aanzien en geef m'n bonnetje af aan de balie. "Ik kom m'n rok oph...

Aan het eind van de dag rijden we richting heuvelachtig Geuldal voor een weekendje offline. Ons reisgezelschap bestaat uit een kleine koffer, twee paar wandelschoenen en een grote ondergaande zon. Eerst vol in de snoet, later rustig van opzij. Ik heb me gestort op een interessante tekst. Hij rijdt, ik lees, soms hardop, en we reflecteren samen wat op de inhoud. Ik merk dat ik steeds meer moeite krijg met dat lezen. De zon gaat ons nu echt verlaten, de avond valt. Ik zoek met het papier - steeds dichter bij m'n ogen - naar de laatste lichtstrepen van onze grote vriend. "Snel nog even verder lezen, voordat ik echt niks meer zie", onderbreek ik zijn laatste woordenstroom. "Of je zet je zonnebril af", klinkt het uitermate droog en praktisch.

Zondagmorgenmomentje. Ieder op z'n eigen tijdlijn. Facebook triggert me met de vraag "Romanticus of Realist?", met een link naar een testje . Ach, waarom ook niet, lachen. Ik beantwoord negen vragen over iets wat ik zou doen of kiezen. Obvious, maar ik speel het spelletje mee. Tot ik na de laatste vraag lees: Ben je benieuwd of je een romanticus of realist bent? Vul dat hieronder je emailadres in. Hiermee geef je toestemming om je emailadres toe te voegen aan onze mailinglijst. Ja, dahaag! Daar doet deze dame dus niet aan mee. Zakkenwassers. Manlief hoort me pruttelen en vraagt wat er is. Ik vertel hoe ik ben bedonderd en klaag dat ik - pruttelpruttel - nu niet weet of ik een romanticus of een realist ben... Waarop manlief de test direct oplost met een kordaat: "Een realist dus, anders had je je emailadres wel ingevuld." Check!