woensdag 14 september 2016

Hoe het begon met een meester

0 reacties

U merkt het misschien nog niet, maar die verkiezing voor Beste Bibliothecaris van Nederland is offline in volle gang. Interview en fotoshoot afnemen, artikel en profieltekst goedkeuren, het kwam allemaal al voorbij deze zomer. Ik krijg het helemaal warm van de mooie woorden die vanaf eind september gepubliceerd gaan worden. Wat een feestje!


Maar ja, of we dus ook 'even' een filmpje van onszelf willen aanleveren voor bij je profiel. Nou, dan moet je dus echt aan de bak. Script schrijven, bespreken en herschrijven. Amerikaans strijkkwartet mailen of je hun muziek mag gebruiken en een enthousiast antwoord terug krijgen. Locaties en medespelers regelen, die ook allemaal gelijk ja zeggen. En dan een draaidag inplannen. Spannend.



Zo sta ik dan ineens, op de warmste dag ooit in september, te zweten op m'n matje in de mooiste studio van Deventer. Daarna door naar een blije klas en goed voorbereide leesconsulent. Met alle aandacht voor boekintroducties, voorlezen en het snuffelen, lezen, lenen en kletsen in de schoolbibliotheek. Want uiteindelijk is het dát waarvoor ik deze nominatie heb verdiend. En aan het eind van de dag een verdiend ijsje voor alle geduldige kanjers voor en achter de camera.


Voor mij zit het er even op. Er wordt nu druk geknipt en gemonteerd. Ik verklap nog niks, maar ik moet zeggen, dat is bijna net zo spannend als het voorbereiden en draaien zelf. En ik ben nu niet alleen benieuwd naar m'n eigen resultaat, maar ook naar dat van m'n 'concurrenten' Juan Khalaf en Leo Willemse. Vanaf 3 oktober kunt u zelf het resultaat zien. En uw stem uitbrengen natuurlijk!

zondag 11 september 2016

Er was eens...

0 reacties

M'n collega kreeg deze week een meneer van middelbare leeftijd aan de balie.
'Mevrouw', vroeg hij, 'weet u ook waar de boeken staan over die man die de baas in huis is?'
De collega dacht even diep na en zei: 'Meneer, die vindt u bij de sprookjesboeken.'

Kijk, dan weet je zeker dat je in de beste bieb en met de leukste collega's werkt!

zaterdag 3 september 2016

Today, good is perfect enough

0 reacties

M'n Ayurvedische soulfoodguru Daniëlle van der Stoom publiceert met regelmaat leuke filmpjes met soulfood en lifestyle tips. Ik moest laatst glimlachen toen ze me weer vrolijk toesprak vanuit haar mooie woonkamer, met op de achtergrond een paar schilderijtjes. Ik werd onwijs afgeleid door dat ene schilderijtje dat een beetje scheef hing. Bijzonder, want voor zover ik weet heeft Daniëlle nog meer gevoel voor esthetiek dan ik. Dit kon geen vergissing zijn.

Ik maakte er een plagerige opmerking over op facebook. Even terechtwijzen, met een knipoog. Ze moest lachen, vond het grappig dat ik dat had gezien. En ja, legde ze uit, dat was heel bewust. Om zichzelf eraan te herinneren dat niet alles perfect hoeft te zijn en dat dat ook mooi is. Briljant.

Daniëlle, ik doe mee. Het doet nog wel een beetje pijn, dat moet gezegd. Maar hoppa, daar gaat ie. Schone imperfectie in het rijtje elementen!

donderdag 1 september 2016

Gezellig!

0 reacties

Door misleidende reisinformatie op de NS borden zit ik in de verkeerde trein. Noodgedwongen reis ik via een lange omweg terug naar het oosten. Ik baal maar geef me over. Terwijl ik me verwonder over hoe ik op een onbekend traject ineens met ook een ander soort medereizigers te maken heb, komt de railcatering binnen. Ook daar verwonder ik me vaak over. Die jongens en meiden zijn altijd zo relaxed en vrolijk, ondanks dat ik zelden zie dat ze iets verkopen.

Deze gozer is perfect voor de job en doet m’n reisfrustratie als sneeuw voor de zon verdwijnen als hij droog roept: “Iemand koffie? Thee? Bier? Beetje gezelligheid?”

vrijdag 5 augustus 2016

Sesam, open u!

0 reacties

Na een retraite komt de buitenwereld altijd wat overweldigend binnen. De afzondering, de stilte, het emotionele proces maken je extra gevoelig, maar ook minder alert. Dat voel ik direct als ik na alle afscheidsknuffels in de auto stapt. M'n blik is zachter en reactievermogen een beetje vertraagd. Gelukkig hoeft er nooit zoveel onderweg, dus we nemen de tijd om al napratend naar huis te rijden.

De blaas functioneert echter nog prima. We stoppen bij zo'n wegrestaurant dat er overal hetzelfde uit ziet. Ondanks dat, duurt het verbazend lang voordat we de toiletten gevonden hebben. We lachen erom. Dan starten we die bekende handeling: 50 cent in de machine, door het draaipoortje, reçu meenemen, om bij het afrekenen van koffie of snack je geld weer terug te krijgen.

Maar er gebeurt dit keer niks als haar euro naar binnen valt. Stilte. Huh? "Out of order. No change", zien we ineens staan. Huh? En ons geld dan? Uiteindelijk vinden we de magische knop die de munt weer uitspuugt en m'n reisgenoot loopt ermee naar de bar. Wat gaat ze doen? Oh, wisselen. Ik blijf achter en merk dat ergens diep van binnen m'n hersens beginnen te werken. Er klopt iets niet. Op een plek als deze kan het toilet niet onbereikbaar zijn door een kapotte machine... En zelf geld moeten wisselen? Nee.

Op hetzelfde moment dat alle denkdraadjes weer verbonden zijn en ik precies weet hoe het zit, zie ik andere bezoekers blindelings door het openstaande kinderdeurtje lopen. Natuurlijk. Als de machine kapot is, staat de deur gewoon open. En als je net uit een retraite komt, dan zie je dat niet! We schateren erom.

Foto: L' embellie, René Magritte (1898-1967, België)

dinsdag 12 juli 2016

Op weg

5 reacties
De 'strijd' om de titel van De Beste begint met een interview en fotoshoot voor Bibliotheekblad. Het wordt een gezellige ochtend met mooie gedachten en inspirerende woorden van drie opperbeste genomineerden. De flow van dit feestje neem ik na afloop mee naar de boekwinkel aan de overkant. Om mezelf te trakteren op een tip van de redacteur. Soms moet dat even, gewoon omdat het kan. En er staat nog iets dat op m'n verlanglijstje. Iets dat drie vrienden me onlangs gaven als 'symbool' voor hoe zij mij zien en dat ik ter herinnering graag tastbaar wil maken.


Rondlopend hoop ik een geschikte dingetjeswinkel tegen te komen. Maar dat wordt niks aan deze kant van de gracht. Op gevoel en met spijt in het hart schiet ik een onooglijk hoe-kom-ik-hier-verzeild-steegje in om de doorsteek naar het station te maken. Als ik ineens voor een etalage met dingetjes sta en het symbool zie, precies zoals het moet zijn. Wijsheid, gemoedsrust, spelend kind, innerlijk vlammetje, compleet, verbondenheid.

Zo grappig, hoe je intuïtie je de juiste richting op stuurt als alle kanalen open staan en stromen. Ik proost op de beste strijd!

vrijdag 8 juli 2016

Speeddate

0 reacties

Door een toevallige chat op facebook ontdek ik dat m'n rijbewijs - dat roze papiertje, kent u die nog? - verlopen is. Ik maak gelijk een afspraak op het Stadskantoor voor de volgende dag om 9.20 uur.

Het is 9.05 als ik m'n afspraakticket print. Hebt u een pasfoto? Ja. Ik loop voor de zekerheid toch langs de fotograaf, om te vragen of die van vorig jaar oké is. Nee, er zit een schaduw naast m'n nek. Terwijl z'n collega puzzelt welk nummer als volgende aan de beurt is, zit ik al op de kruk. Even de pony opzij, klik, bril iets omhoog, klik, ja dat is hem. U mag hier pinnen mevrouw. In de grote hal, tussen alle balies, zitjes, beeldschermen en constant klingelende belletjes, probeer ik uit te vinden hoe dit werkt. En dan zie ik dat mijn nummer al is opgeroepen. Balie 9, zoekzoek, dat zal wel om de hoek na nummer 7 zijn dan... De jonge dame handelt alles vol automatisch af en heeft m'n nog warme pasfoto eerder gezien dan ik. Wat is uw adres? En mobiel? Dan sturen we een sms als hij klaar ligt. Graag de gegevens checken en daar tekenen. Dan alleen nog betalen, hier staat de pinautomaat. Fijne dag, tot ziens.

Eenmaal buiten sta ik voor het eerst echt stil en knipper even met de ogen. Wat was dat?! Het afhaalbewijs is uitgeprint om 9.10 uur. Ik voel me alsof ik een paar keer vrolijk rondjes heb gelopen in die grote draaideur. Hoezo, ambtenaren willen niet werken. Die zijn in Enschede echt niet bij te houden!

zaterdag 2 juli 2016

Vleugels

2 reacties

Je draait al een tijdje mee in het vak. Met wisselende periodes van vallen en opstaan, van groei en geworstel. Je hebt de laatste tijd het gevoel dat je op een plek terecht bent gekomen die bij je past. De inhoud, de verantwoordelijkheid, het netwerk, met de eigen kwaliteiten en mogelijkheden. Alle stukjes lijken steeds beter in elkaar te passen. Je schuurt hier en daar nog even wat, vooral met jezelf en je eigen levensgedoetjes...

En dan komt daar ineens een belletje van de hoofdredacteur van hét vakblad dat ons bibliofielen bindt. Met de boodschap dat je vanuit meerdere hoeken van het land bent voorgedragen voor Beste Bibliothecaris van Nederland. En dat de jury ook vindt dat je op die nominatielijst niet mag ontbreken. Dan is daar ineens een gevoel van 'goh, echt waar, dus het is gewoon oké wat ik doe?'. Waardoor als vanzelf ook het laatste stukje op z'n plek schuift. Mede geholpen door alle lieve reacties sinds de shortlist online staat.

De hele maand juni keek ik naar de Lemniscaat kalenderillustratie van Gemma Merino uit haar prentenboek De krokodil die niet van water hield. Een boek met als belangrijkste boodschap dat iedereen z'n eigen talent heeft. Onbewust voelde ik al iets bijzonders voor deze vrije, vliegende draak. Vandaag is het helemaal helder: that's me!

Klik.

vrijdag 1 juli 2016

Geslaagd! ...toch?

0 reacties

Wachtend op perron 2 in de vroege ochtendspits vang ik gespreksflarden op van twee vrolijk babbelende mannen. Type middelbare forens. Ik verzink in m'n eigen gedachtewereld als ik de één hoor zeggen: "Je kent mijn visie hè? Ik vind dat je gewoon iedereen een diploma moet geven. En je pakt hem af als hij niet kan laten zien dat hij het waard is."

Ach, dat is eigenlijk best een charmante visie, denk ik nog. Je gaat uit van vertrouwen, niet van toetsen en testen en stampen. Zoiets. Maar al mijmerend op het ritme van de rammelende trein komen er toch wel wat vragen naar boven. Want wanneer komt dan dat moment waarop die leerling 'gewoon' z'n diploma krijgt? Hoeveel jaren onderwijs moet hij dan minimaal hebben doorlopen? Met of zonder tentamens? Doen de cijfers er dan nog toe?
En geldt dit alleen voor de middelbare school of ook een vervolgopleiding? Wanneer zou ik bijvoorbeeld m'n havo diploma niet meer waard zijn? Als ik géén vervolgopleiding was gaan doen misschien?
Enne... wie bepaalt uiteindelijk dat het mooi is geweest, dat ik nu echt m'n bibliotheekdiploma moet inleveren? Titelbeschrijven kan ik echt niet meer hoor en als informatiebemiddelaar zou ik mezelf ook niet meer op de studieafdeling zetten.
Oh ja, en dat tweede diploma? Van die opleiding die ik wel heb afgerond, maar waar ik niks meer mee doe? Moet iedere musicus die het niet lukt om als artiest z'n brood te verdienen dat papiertje inleveren?

Hmm... eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming is voor mij de charme er wel af. Dat het onderwijs- en toetssysteem op de schop mag, dat 'de mens' belangrijker is dat het papiertje, dat lijkt me evident. Maar ik heb liever geen huisarts, tandarts of zelfs kapper die op mij mag aantonen dat hij z'n diploma waard is.

dinsdag 21 juni 2016

De moeite van het kunnen waard

0 reacties

Veel te laat ontdekte ik de Hokjesman. Prachtige portretten van bevolkingsgroepen in onze samenleving, waar programmamakers Michael Schaap en Jurjen Blick dit jaar helaas net niet de Nipkowschijf mee wonnen. Met terugwerkende kracht bekijk ik alle drie de seizoenen, en daarna in de herhaling want ze blijven leuk. Zeker die over de professoren. Een kijkje in het Leidse universiteitsleven, van zowel studenten als wetenschappers. Of 'geleerden', zoals sommigen liever zeggen. Ik smul als ik een typische kluizenaarsprofessor hoor praten over de wetenschap als 'een oneindige ruimte van schoonheid en waarheid' en 'een keten van ervaring die doorwrocht is door reflectie'. Kom daar maar eens op!

Maar ik ben in shock na een interview met  de emeritus professor Hendrik Lenstra. Die zich het liefst 'wiskundige' noemt, wat immers het beste zegt wat hij bezit: de kennis van wat wis is. Kennelijk voelt Michael Schaap ook aan dat hij een spannend gebied betreedt met deze meneer, die hij vervolgens een even spannende vraag voorlegt:

"Bestaat er ergens bij jullie als bèta's het idee wij zijn knapper dan de rest, knapper dan de gamma's in ieder geval".
"Nou", begint emeritus professor Hendrik voorzichtig, die er beleefdheidshalve natuurlijk liever niet teveel over praat, "gamma's tellen eigenlijk niet mee, neenee".
"Die tellen niet eens mee!", probeert Michael nog. "Dan hebben we het over sociologie, politicologie, antropologie..."
Waarop meneer Hendrik afsluit met de legendarische woorden: "Ik heb altijd het gevoel dat het respect voor een collega geleerde bij mij voor een groot deel bepaald wordt door het gevoel 'kan hij iets wat ik de moeite van het kunnen waard vind'. Dat heb ik met een heleboel alpha's, maar dat heb ik met gamma's zelden."

M'n onderkaak blijft de tweede helft van het programma als verlamd op m'n knieën liggen. De emeritus flapdrol.