woensdag 16 augustus 2017

Holy Yoni

0 reacties

ik moet goed luisteren
maar ze spreekt tegen me
zacht en voorzichtig
onwennig nog een beetje

ze vertelt over het kind
in m'n warme schoot
puur onschuldig alwetend
met als enig verlangen
gekoesterd te worden
door mijn aandacht

ze praat over het paard
krachtige schoonheid
dat er altijd is
om me te dragen
dat uitnodigt mee te deinen
soms veilig beteugeld
steeds vaker zonder
vertrouwend op elkaar

ze vraagt mezelf te laten zien
naakt in volle presentie
paniek golft omhoog
klapt me dubbel
want ik zie niets
dan leegte

ze fluistert over levensvuur
rijk aan brandstof
maar met te weinig zuurstof
om m'n licht te stralen

in stilte zingt yoni
"open je hart"

dinsdag 20 juni 2017

Geknipt voor de klus

1 reacties

Als ik de werkplaats van m'n plaatselijke kleermaker binnen stap om een verstelde zomerrok op te halen, zie ik hem gelijk staan. Kordaat, met een hoge stapel spijkerbroeken voor zich en een scherpe schaar in de hand. De verkoopkaartjes hangen er nog aan, maar dat deert hem niet. Hij legt een pijp op de strijkplank, zet een merkstreep langs z'n meetlint en knipt in één ferme knap het grootste deel van de pijp eraf.

"Zo zeg, jij durft!" kon ik niet nalaten uit te roepen. "Dat heb je vast vaker gedaan. Maar waarom! Koop dan een korte broek!" "Ja", zegt de kleermaker, "maar als je te weinig korte broeken hebt ingekocht, dan maken wij die dus." "Nou, ik vind het maar zonde, daar heeft iemand flink z'n best op gedaan...", probeer ik nog. Maar het raakt hem niet. In deze korte minuut ben ik getuige van zeker vier amputaties.

Ik kan het niet meer aanzien en geef m'n bonnetje af aan de balie. "Ik kom m'n rok ophalen, hij moest korter gemaakt worden." En op het moment dat ik de humor van die opdracht inzie, wijst de collega naar Scissorhands en zegt: "Nou, dat zal hij wel gedaan hebben dan."

zondag 9 april 2017

Tegenlicht

0 reacties

Aan het eind van de dag rijden we richting heuvelachtig Geuldal voor een weekendje offline. Ons reisgezelschap bestaat uit een kleine koffer, twee paar wandelschoenen en een grote ondergaande zon. Eerst vol in de snoet, later rustig van opzij. Ik heb me gestort op een interessante tekst. Hij rijdt, ik lees, soms hardop, en we reflecteren samen wat op de inhoud.

Ik merk dat ik steeds meer moeite krijg met dat lezen. De zon gaat ons nu echt verlaten, de avond valt. Ik zoek met het papier - steeds dichter bij m'n ogen - naar de laatste lichtstrepen van onze grote vriend. "Snel nog even verder lezen, voordat ik echt niks meer zie", onderbreek ik zijn laatste woordenstroom.

"Of je zet je zonnebril af", klinkt het uitermate droog en praktisch.

zondag 19 februari 2017

Kiezen of delen

0 reacties

Zondagmorgenmomentje. Ieder op z'n eigen tijdlijn. Facebook triggert me met de vraag "Romanticus of Realist?", met een link naar een testje. Ach, waarom ook niet, lachen. Ik beantwoord negen vragen over iets wat ik zou doen of kiezen. Obvious, maar ik speel het spelletje mee. Tot ik na de laatste vraag lees:

Ben je benieuwd of je een romanticus of realist bent? Vul dat hieronder je emailadres in.
Hiermee geef je toestemming om je emailadres toe te voegen aan onze mailinglijst.

Ja, dahaag! Daar doet deze dame dus niet aan mee. Zakkenwassers.

Manlief hoort me pruttelen en vraagt wat er is. Ik vertel hoe ik ben bedonderd en klaag dat ik - pruttelpruttel - nu niet weet of ik een romanticus of een realist ben...

Waarop manlief de test direct oplost met een kordaat: "Een realist dus, anders had je je emailadres wel ingevuld."

Check!

donderdag 29 december 2016

Uit het hart gegrepen

0 reacties

"Taalverarming is een serieus te nemen signaal - jongeren spreken straattaal en in geïnstitutionaliseerde programma's als het Journaal worden steeds minder woorden gebruikt, dat is onderzocht. Alles moet steeds eenvoudiger worden uitgelegd. Dat is gevaarlijk, want als je de woorden niet meer hebt om te discussiëren, blokkeert het gesprek en lonkt het geweld. Daarom zijn theater en literatuur ook zo vreselijk belangrijk."

Pierre Bokma
@Volkskrant Magazine 24 december 2016

Op een taalrijker Nieuw Jaar!

vrijdag 16 december 2016

Liefde is...

0 reacties

Als ik naar Amsterdam moet voor een vergadering probeer ik dat meestal te combineren met een teutafspraak met de beste yogini van Amsterdam en m'n adorable vernederlandst-Amerikaanse vriendin. Deze keer lukt dat opperbest. We hebben een lunchdate in een klein-maar-fijn restaurantje dat ze me altijd al een keer wilde laten zien en we nemen alle tijd om stil te staan bij ieders laatste belevenissen. En natuurlijk bij het heerlijke eten.

Op het moment dat we toe zijn aan een blokje om richting m'n vergadering pakt ze haar tas en vraagt: "Mag ik jou dan als blijk van vriendschap trakteren op deze lunch?"
"Nee! Waarom?!", flapt m'n Hollandse trots er gelijk uit.
Waarna ze met pretoogjes en in haar aanstekelijke Neder-Amerikaans zegt: "Well, omdat sometimes liefde gaat... door de portemonnee."

Love you to, sweety.

vrijdag 2 december 2016

Een tas vol liefde

2 reacties

Deze reis van de Beste Bibliothecaris van Nederland 2016 begon met een telefoontje aan het begin van de zomer. Gevolgd door een interview, waarbij we ontdekten dat er dit jaar drie heel verschillende maar ook heel mooi bij elkaar passende kandidaten waren genomineerd. Na een oktober van enthousiast campagne voeren, volgde een stil november waarin vooral de jury druk aan het stemmentellen en beraadslagen was.

Voor ons kwam de feestelijke ontknoping op 30 november in de (nog) Beste Bibliotheek van Nederland; de Chocoladefabriek in Gouda. Een intiem en heerlijk diner, waarbij de (nog) Beste Bibliothecaris Erik Boekesteijn tussen elke gang met mooie woorden de spanning een beetje opvoerde. Dat Juan Khalaf uiteindelijk werd bekroond tot de nieuwe Beste Bibliothecaris was een ontroerend hoogtepunt van een prachtige reis met elkaar. Hij gaat deze titel zeker eer aan doen. Gefeliciteerd!

En ik? Ik ging naar huis met een blij gevoel en vooral heel veel dankbaarheid. In m’n tas zaten vier pagina’s vol met reacties die ‘mijn’ stemmers over mij hebben opgeschreven. Trotse collega’s, die het fijn vinden met me te werken. Leerkrachten, directeuren en zelfs ouders die me bedanken voor m’n inzet en voor wat ik doe voor hun kinderen. Vier pagina's liefde.

Kortom; ik voel me hoe dan ook een winnaar. De stralende tweede! Ik ben er trots op dat ik me voor alle scholen, de kinderen én de jeugdliteratuur mag blijven inzetten.

dinsdag 29 november 2016

De kleine wereld

0 reacties
De meneer die namens het NIPO langskomt voor een Europese enquête over de EU komt voorzichtig m'n huis binnen. Hij stelt zich voor als 'naamgenoot' Hans van Dam, waar hij eerder aan de telefoon ook al grapjes over had gemaakt. Het lot selecteerde mij voor zijn lijst van 'te bevragen Europeanen'. Zo'n toeval is wel een grapje waard.

"Sterker nog", zeg ik, "mijn oom heet ook Hans van Dam."
"Oh..." en hij denkt even na. "Is die toevallig getrouwd met mevrouw Balk?"
"Eh... nee, dat is Ruud van Dam en dat is m'n vader."

Nou moe.

woensdag 23 november 2016

Hoe overleef ik...

0 reacties


Tijdens de Week van de Mediawijsheid - met als thema Feit, fake of filter? - schrijft Rob Wijnberg een column op de Correspondent over de nepnieuws-discussie. Dat zou er immers toe hebben geleid dat een verkeerd geïnformeerd electoraat op Donald Trump heeft gestemd. Waarop hij stelt dat 'echt nieuws' minstens zo misleidend is en dat nieuws zelfs de meest ongezonde, ziekmakende en verslavende drug van de moderne tijd is. Hij doet ook een mooie suggestie:

Stel je eens voor: vanaf 1 januari 2017 tot aan de verkiezingen doen we onze tv uit, onze radio op zacht, de krant in de kattenbak en nu.nl op mute. Drie maanden lang volgt heel Nederland geen nieuws: laten we het een detox noemen. Geen non-debatten over non-issues, geen non-beloftes over non-breekpunten, geen non-verschillen in non-peilingen. Niks.

In het volle uur per dag dat we daarmee besparen, acht volle werkdagen in drie maanden, lezen we vijf goede boeken, bladeren we de verschillende partijprogramma’s door en knopen we tien gesprekken aan met willekeurige onbekenden. Dan, op 15 maart, brengen we met het hoofd en uit het hart onze stem uit. Zonder enig idee wie er voor- of achterstaat, zonder enig idee wie met wie ruzie heeft, zonder enig idee wie wie uitsluit.

Díe verkiezingsuitslag: die zou pas nieuws zijn.

Ik vind zo'n 'nieuwsdetox' echt een heel inspirerend en ontspannend idee. Ook dáár blijkt trouwens al een website voor te zijn! Wilde er dus ook per direct mee beginnen, maar op dag 1 heb ik al meermalen gezondigd. Heel confronterend hoe verslaafd ik inderdaad bent aan die malle gewoonte om informatie op te willen zuigen, alsof ik inplug op een infuus.

Maar hoe overleven we dan wél deze mediamanie en pestpolitiek?

woensdag 9 november 2016

I had a dream

0 reacties

Vannacht droomde ik dat ik wakker schrok uit een droom waarin Trump de Amerikaanse presidentsverkiezing won. Vol ongeloof vertelde ik het aan mensen om me heen. Het zou toch niet waar zijn?

Eenmaal echt wakker werd uit deze dromendroom blijf ik lang liggen. Met een onwerkelijk en unheimisch gevoel komen de beelden van z'n overwinningsverschijning weer voorbij. Ik voel een grote weerstand om de wereld en het nieuws in te stappen. Het zou toch niet waar zijn?

Op dit moment staat de rode thermometer bijna op de benodigde 270 kiesmannen en krijgen we tot in den treure uitleg over het kiesstelsel, de vele buitenlandse stemmen die nog verwerkt moeten worden en dat it's not over till it's over.

Ik weet niet hoor, maar bij mij is het altijd hommeles als m'n dromen uitkomen.