Waarom ik stop met pinnen

Eerlijk, ik ben er wel klaar mee. Met dat nieuwe pinnen. En ik snap het ook niet. Al die mensen die mijn pin volgen en hun eigen pin toevoegen. Alsof we echt álles met elkaar moeten delen. Het enige dat het me tot nu toe oplevert is... hoe zal ik het zeggen. Het woord tsunami is al lang geleden gekaapt. Lawine is op dit moment ook niet zo gepast. Dus laat ik zeggen dat het me tot nu toe enkel een stortvloed van emails oplevert. Je kunt die goedbedoelde attendering vast uitzetten, maar ja, het heeft me nog steeds niet kunnen verleiden tot zelf pinnen. Ik kan er dus maar net zo goed helemaal mee stoppen. Vandaar.

Hoe het begon
Een paar maanden geleden gaf ik mezelf de gezellige opdracht om eens een moodboard te maken. Lekker plaatjes zoeken bij wie ik ben, wat ik wil zijn, welke richting ik uit wil, hoe ik de wereld voor me zie. Je snapt wel. Iemand wees me op Pinterest, om dat lekker gezellig online te doen, dat plaatjes zoeken. Zelfs voor rondsnuffelen moet je een account aanmaken, dus ach, dat deed ik dan maar. Ik probeerde wel wat, maar werd er niet echt blij van, snapte de clou ook niet helemaal. Laten we zeggen dat ik niet echt in the mood kwam. Dus met een later-nog-maar-eens-kijken sloot ik de boel en dook in m'n knip-en-plakboek.

Wat er gebeurde
Geen idee. Maar ik vermoed dat er ergens een leuk artikel of een inspirerende blogpost heeft gestaan. En die is v-e-r-s-p-r-e-i-d. Ineens begon iedereen te pinnen. Ik kreeg volgers en uitnodigingen. Soms pinde ik terug, nog steeds onder die noemer van later-nog-maar-eens-kijken. Ik ben ook een beetje dom geweest, want ik ben speciale boards gaan volgen. En ik was niet de enige. Op die boards wordt driftig gepind, zo blijkt in mijn mailbox. Iets met boeken en bibliotheken, natuurlijk. Zo snel kan het gaan, met dat delen, meedoen en erbij zijn.

Wat ik niet snap
Dat mensen mij gaan volgen. Echt. Want zeg nu zelf, als je mijn pinboard opent, dan zie je toch op het eerste gezicht dat hier niet zoveel gebeurt. Heel veel leegte, dat is wat je ziet. Ooit in een vlaag van enthousiasme vijf pinboards aangemaakt, toen de brui d'r aangegeven. Ja, die twee waar wat gebeurt, leuk, maar die zijn dus niet van mij. Maar goed, kennelijk gaat er enige verwachting of hoop uit van mijn naam of m'n foto. Dat is dan ook wel weer strelend. Dus ik vraag me wel af, als ik weer zo'n fanatiek mailtje krijg: ben jij een hardcore pinner of net zo'n zwijgzame volger en later-nog-maar-eens-kijken pinner als ik.

Wat toch veel leuker is
Knippen! Echt waar. Je gaat gewoon naar de AKO, je koopt je suf aan verzamelpakketten tijdschriften en je hebt een paar avonden veel plezier. En delen kan ook, want als je klaar bent geef je je stapel gewoon door aan een vriendin die d'r leven ook graag in beeld wil brengen. Geen account, geen onbekende volgers, geen 'hoe werkt dit ins hemelsnaam'en vooral, geen emails.

Dus jongens, het spijt me, deze Pinterest heeft geen interest. Deze digitale deelhype laat ik aan me voorbij gaan. Ik denk nog met plezier terug aan die stapel gezelligheid. En het resultaat, dat mocht er ook zijn en hangt nog steeds aan de muur. Met pinnetjes. En nee, dat board deel ik lekker niet!

To my own sweet Valentine

omdat dit eigenlijk best een heel lief en hoopvol 'geheim' is.

Via Postsecret.com

Heb je een momentje?

Vermeer

Zolang die vrouw uit het Rijksmuseum
in geschilderde stilte en concentratie
uit een kan in een schaal
dag in, dag uit melk giet,
verdient de Wereld
geen einde van de Wereld.

Wislawa Szymborska
(vertaling Karol Lesman)

Gewoon mooi

Grappig.
Je weet het even niet,
je hebt alleen maar behoefte aan iets moois,
dus je zoekt simpelweg op mooi filmpje
en floep, daar is het.

Heerlijk toch, dat dingen soms zo eenvoudig zijn.


 

Help mee onze vredesvlam te verspreiden

Het is alweer een jaar of twee geleden dat ik hier voor het eerst berichtte over het initiatief van de Stichting Wereldvredesvlam Twente om een Word Peace Flame in Enschede te realiseren. Inmiddels verzorg ik voor deze stichting de website, de boekhouding en allerlei noodzakelijke klussen om te helpen deze ambitie te realiseren. En wie een beetje heeft opgelet weet dat we inmiddels een kleine mijlpaal binnen handbereik hebben. Op 21 maart zullen we een eerste vredesvlam onthullen in woon- en leefgemeenschap De Wonne in Enschede.

Publiciteit en draagvlak
Hoe dat zo is gekomen stond deze week in de Twentsche Courant en sinds vandaag op onze website. Zo'n artikeltje kan natuurlijk nooit kwaad om wat meer naamsbekendheid te krijgen. Onlangs waren we ook al even te horen in een nieuwsuitzending op Radio Enschede, hebben we een afspraak om daar nog eens terug te komen en inmiddels heeft zich al een derde basisschool gemeld om met het lespakket Lopend vuurtje te gaan werken. Kortom, we gaan als een speer!

Help mee aan vrede!
Maar we zijn er nog niet, financieel gezien dan. We hebben namelijk nog zo'n 4000 euro nodig om deze mooie vlam, als symbool van licht en vrede in de wereld, in je omgeving en in jezelf, te realiseren. Dus we hebben een paar leuke acties bedacht en ik dacht 'kom, die volgers van mij, die dragen deze vlam ook vast wel een warm hart toe'.

Om ons te steunen kunt u verschillende dingen doen:

• Volg ons op Twitter en/of facebook en verspreid onze berichten.
• Nodig vrienden uit uw eigen netwerk uit ons ook te volgen. Gezellig!
• Doneer een klein bedrag voor een virtuele vredesvlam en vul daarmee onze virtuele donateursgalerie.
• Doneer een klein bedrag om deel te nemen aan het acht weken durende programma Wereldvrede in zicht. Vanaf 26 maart krijgt u dan elke dag een korte overweging en opdracht om met mooie thema's rondom vrede te werken.
• Word donateur voor een bedrag naar keuze aan onze stichting of de landelijke World Peace Flame Foundation.
• Of steun ons door mee te denken over andere leuke acties of promotiecampagnes. Alle suggesties, tips of mooie ideeën zijn welkom!

Volgens mij gaan we hier uiteindelijk een hele mooie vlam van maken en is dat het begin van een bijzondere energie die zich over de stad en de regio zal verspreiden. Want zo werkt dat nu eenmaal, hoe meer mensen aan hetzelfde denken of werken, hoe meer dat de werkelijkheid wordt. We gaan het meemaken.

En alvast bedankt voor uw persoonlijke bijdrage, in welke vorm dan ook!

Wereld Vredesvlam Twente

Stoet

Voorop kom ik. Mijn laarzen aan. De kleren van
een generaal. De glimlach uit een stripverhaal.
Met veren op mijn brede hoed stap ik de wereld
tegemoet. Ik kijk voortdurend om. Dat er iets
schort, merkt niemand op. Dat is juist wat er
scheelt. Op mij wordt niet gelet. Wel op wat
volgt. De wagens en de wimpels. Wat komt
lijkt altijd leuker. Het vuurwerk, de fanfare.
De kop verliest het van de staart. Terwijl ik
net zou denken: na het gekwispel is het straks
alweer voorbij. Verlang naar alles. Begin met mij.

Door: Bart Moeyaert
Uit: Maanbundel 2011/2012
Bij: De gelaarsde kat
Foto

Over strijkers, blazers, plukkers en andere players

Gespot op facebook en zo'n kans kan ik niet laten liggen.  Want oh my, dit is niet alleen grappig, dit lijkt nog wel aardig te kloppen ook... Al die honderden uitzonderingen die ik ken daargelaten natuurlijk. Welk instrument speelt/speelde u eigenlijk?

Klein orkest

In het kader van waar-zal-ik-u-nu-eens-mee-vermaken hierbij een fris nummer om wakker te worden in een bijzondere uitvoering. Mooi gevalletje van samen-spelen.

Het verhaal van een soldaat (en van een fan)

De boodschap was duidelijk: dit concert zou maar één keer plaatsvinden. En het zou bijzonder zijn. Nog voordat de ernst van deze zaak bij me binnendrong had ik al een kaartje in huis. Dus ik was veilig, ik zou erbij zijn. En dat bleek geen vergissing.

De Russische componist Igor Stravinsky schreef in 1918 L' Histoire du Soldat. Een soort melodrama, om te lezen, te spelen en te zingen, voor een spreker, twee acteurs, een danseres en een klein kamerensemble van zeven instrumentalisten. Het libretto kwam van Charles-Ferdinand Ramuz. Over een soldaat die twee weken van het front mag, op weg naar huis de duivel tegen het lijf loopt, zijn viool ruilt voor een onnoemelijk groot fortuin en met wie het slecht afloopt. Sindsdien is het in vele talen vertaald en in vele bezettingen en uitvoeringen gespeeld. Met en zonder tekst, met en zonder ballet.

Violiste Janine Jansen vroeg de Antwerpse schrijver Bart Moeyaert (u weet, ik ben nogal een fan) om voor haar kamermuziekfestival een bewerking van dit libretto te maken. Hij zei ja, gelukkig. In zijn jaaroverzicht van 2011 schrijft Bart dat hij dacht dat dat geen grote problemen kon opleveren, maar dat hij zich daarin schromelijk had vergist, want hij had 'buiten Stravinsky gerekend'. Maar ik kan je verzekeren, hij slaagde met vlag en wimpel, want hij had buiten Moeyaert gerekend.

Ik zat 85 minuten op het spreekwoordelijke puntje van m'n stoel. Men klaagde na afloop over de hitte, ik heb het niet gevoeld. Het zal de lichtheid van z'n woorden zijn geweest, het dansende van de poëzie, het sprankelende van de muziek, het zachte van z'n vertelkunst, het plezier van de muzikanten. Het was als een warm bad dat je draagt, dat was wat het was. Mensen moeten niet zeuren. Ik hoorde nog meer na afloop. Dat de tekst in boekvorm uitgegeven gaat worden. Omdat ik dat van meneer Moeyaert zelf hoorde heb ik dat heel goed in m'n oren geknoopt. En die knoop gaat er niet uit voordat ik dat boek in handen heb.

Maar grote kans dat ik tegen die tijd de tekst al uit m'n hoofd ken, zoals de noten nog in het geheugen van m'n vioolvingers rusten. Want Radio4 heeft rekening gehouden met alle liefhebbers die er niet waren en nieuwelingen die graag kennismaken. Klik op de foto (of hier) en dompel je onder in de live-opname die via stream op internet te volgen was.

Kadootje.
Graag gedaan.