Astrids Scribbles

  @charliemackesy

  Wanneer de Wilde Vrouw verschijnt, herinnert ze je aan de essentie van authenticiteit en vrijheid. Ontdaan van alle sociale beperkingen en culturele conformiteit, houdt de Wilde Vrouw een spiegel voor aan je essentiële zelf - de ware essentie van wie je bent en wie je zou moeten worden. Ze herinnert ons aan het heldere licht in ieder van ons, dat wordt gedimd door de beperkingen die ons worden opgelegd door de verwachtingen van de samenleving. Ze herinnert ons eraan om volledig aanwezig te zijn in het leven, we moeten ons licht helder laten schijnen, ongeacht de gevolgen die we menen te zien. DE UITNODIGING: De Wilde Vrouw nodigt je uit om goed te laten zien wie je bent en te weten dat je ware zelf wordt opgeroepen om zich bezig te houden met de wereld om je heen. Dit is het symbool dat je lang gekoesterde droom wortel begint te schieten en dat je dat moet laten zien. Je authentieke zelf past niet in een doos; het heeft de vrijheid nodig om te schitteren. Echte bevrijding komt vo...

Vandaag heb ik de lichtjes nodig, een slinger als een rozenkrans. Ik zal bidden, licht voor lichtje, om genade en weer glans. Oma, zend mij van daarboven liefdesfluister als weleer. Opa, geef me kracht en bodem, soms doet leven even zeer. Grote oorsprong, help me voelen wat er nu beweegt in mij. Terug naar binnen, flarden, zinnen, bevrijd mijn tranen, schud me vrij. Mag ik voelen en verdrieten, ook wat bozen als het kan. En het even écht niet weten, behalve, toch, dit bidden dan. Nog een lichtje: mag het waar zijn dat de liefde overwint, dat in winterdonker landschap men juist daar zichzelf hervindt. Terug bij bidden, oud gebaar, maar wat ook fris en eigen mag. Nu een slinger in een etmaal, komend jaar, wens ik mij, elke dag. Om te danken, om te vieren, om te vragen en te zijn. Me verbinden met mysterie, het grote toont zich in het klein. Vandaag heb ik de lichtjes nodig wijzend naar dat grote licht in en om mij, kind van leven, lijf en hartslag, dit gedicht. Sylvia Monte...

The Hill We Climb When day comes we ask ourselves, Where can we find light in this never-ending shade? The loss we carry, a sea we must wade We braved the belly of the beast We’ve learned that quiet isn’t always peace And the norms and notions of what just is Isn’t always just-ice. And yet the dawn is ours before we knew it Somehow we do it Somehow we weathered and witnessed a nation that isn’t broken but simply unfinished We the successors of a country and a time Where a skinny black girl Descended from slaves and raised by a single mother Can dream of becoming president Only to find herself reciting for one. And yes we are far from polished far from pristine But that doesn’t mean that we are striving to form a union that is perfect. We are striving to forge our union with purpose To compose a country committed to all cultures, colours, characters and conditions of man. And so we lift our gaze not to what stands between us but what stands before us We cl...

De Lichtgevende Krijger heeft geen vijanden in deze of de volgende wereld. Hij is onberispelijk in woord en daad. Hij concentreert zich meer op zijn licht dan op wat zich in het donker verbergt. Omdat hij geen schaduw werpt, is hij zo stralend als de zon en kan hij z'n meest verschrikkelijke vijand in zijn bondgenoot veranderen. Zijn kracht komt niet van het zwaard, maar van het koste wat kost spreken van zijn waarheid. DE UITNODIGING: De Lichtgevende Krijger herinnert je eraan dat het belangrijk is om je te concentreren op je kracht, wijsheid en schoonheid. Laat je niet verleiden door wat er mis lijkt met je of met de wereld. Onthoud dat intentie de aandacht volgt, dus concentreer je op je positieve eigenschappen; voed je licht met meer licht, totdat je je echt bekrachtigd voelt. Dan is er weinig behoefte aan actie, aangezien je alle situaties van binnenuit oplost.  HET MEDICIJN: Word je door je emoties verleid om je lagere instincten te volgen? Word je uitgenodigd om ruzie met ...

Vuur verteert alles wat het aanraakt. De vlammen herinneren ons aan de vergankelijke aard van de werkelijkheid en hoe situaties snel kunnen veranderen in schoonheid of chaos. Vuur is passie, en zijn dansende vlammen nodigen ons uit om naar de hemel te reiken. Warmte en licht zijn hemels, maar te veel warmte kan ons verschroeien. Volledig in de energie van vuur stappen betekent volkomen getransformeerd worden, zoals de Feniks die uit de as herrijst.  DE UITNODIGING: Verwarm je handen en je hart door je innerlijke vuur. Laat het je ontberingen wegbranden; laat het je pijn en je verdriet verteren. Is het leven te star, te koud of te oppervlakkig geworden? Steek een kaars aan of maak een vreugdevuur en gooi alles dat stijf en pijnlijk is geworden in de vlammen. Geef het allemaal aan het vuur voor een snelle transformatie. Zet je leven in vuur en vlam!  HET MEDICIJN: Voel je je te vurig? Bent u reactief en opvliegend geweest ten opzichte van anderen? Deze kaart is gekomen om je t...

We speelden ooit verstoppertje In de pauze op het plein  We hadden grote dromen Want we waren toen nog klein De ene werd een voetballer De ander werd een held We geloofden in de toekomst Want de meester had verteld Jullie kunnen alles worden Als je maar je huiswerk kent Maar je moet geduldig wachten Tot je later groter bent Is dit nu later? Is dit nu later als je groot bent Een diploma vol met leugens Waarop staat dat je volwassen bent Is dit nu later? Is dit nu later als je groot bent Ik snap geen donder van het leven Ik weet nog steeds niet wie ik ben Is dit nu later? We spelen nog verstoppertje Maar niet meer op het plein En de meeste zijn geworden Wat ze toen niet wilden zijn Wij zijn allemaal volwassen Wie niet weg is, is gezien En ik zou die hele choas Nu toch… Stef Bos

Ingmar Heytze schreef ‘Vogels, vissen’ in opdracht van EenVandaag, en las het ook voor hen voor. Vogels, vissen Zet de radio uit. Je hoort niets nieuws. De stilte wacht geduldig af. Vouw de krant dicht. Hij was oud voordat hij werd gedrukt. Zoek niet, deel niet, duim niet tot je vierkant ziet. Zet eindelijk het scherm op zwart. Ik ben net zo bang als jij, net zo bezorgd voor iedereen die ik niet missen kan. Ik had ook gespaard voor andere dingen: verre reizen, eerste hulp bij een gebroken hart, een auto die wat vaker start. Maar: in Wuhan hoor je vogels zingen. Boven China was de lucht nog nooit zo blauw. In Venetië zien ze vissen in het helderste water sinds tijden. De kunst van leven was altijd dezelfde: ongevraagd komen, ongewild gaan, intussen doen wat je het liefste doet, vrede sluiten met je lot. Sluit de voordeur. Zet de tuindeur open, voel de zon op je gezicht. Denk voor je uit wat niemand hardop durft te zeggen: wij zijn een virus dat een virus heeft...

het vuurvliegje Het vuurvliegje wou dat hij groot en ontzagwekkend was. Hij zat thuis voor zijn raam en keek naar de zon, die tussen het struikgewas door zijn kamer in scheen. Nooit meer dat verschrikkelijke je achter mijn naam, dacht hij. Dag vuurvliegje... Ik zeg toch ook niet dag miertje, dag neushoorntje? Hij wou dat hij onstuimig was, onrustbarend, overdonderend, tomeloos en nog veel meer. Als ik eens het vuurmonster was... dacht hij. Het verzengende vuurmonster. Ik zou uit zijn, onopvallend mijn eigen leven leiden, misschien zelfs medelijden wekken, en dan, op een dag, op een verjaardag, als iedereen taart had gegeten, achteroverleunde, zijn ogen dichtdeed en niet aan mij dacht, dan ging ik opeens aan. En niet met een klein vlammetje, maar met een vuurzee! Ze zouden verbijsterd zijn! En daarna zou nooit meer iemand mij het vuurvliegje noemen. Nooit. De vuurzeevlieg, zo zou ik heten! Dat klonk nog beter dan het vuurzeemonster, meende hij. Hij probeerde zijn o...

Ik kan niet zeggen dat de maanlanding van 1969 een onderdeel was van m'n jeugd. Of dat ik hier bovenmatige interesse in heb getoond tijdens alle geschiedenislessen en herdenkingen. Maar natuurlijk kan ook ik dit keer niet om de 50e verjaardag van dit avontuur heen. Alhoewel ik moet toegeven nog het meest gefascineerd te zijn door de groeiende groep maanlandingontkenners . Toch liet ik me verleiden om te kijken naar de s pecial met André Kuipers en Claudia de Breij  en zat ik vanmiddag in de filmzaal bij de nieuwe documentaire Apollo 11 . Daar heb ik veel van geleerd en ik wil daarom hier heel graag iets rechtzetten. Want de grote helden van deze maanwedloop zijn tot de dag van vandaag Neil Armstrong en Buzz Aldrin. Zij liepen echt op de maan, Neil voorop, met z'n mooie grootse woorden. Maar de echte held is voor mij Michael Collins. Terwijl zijn maatjes even op en neer gaan, vliegt hij in z'n eentje 22 uur lang rondjes om de maan. Tweeëntwintig uur, in een ruimtepukk...