Doorgaan naar hoofdcontent

Levenslied

Plaat draait, rond en rond.
Arm daalt, naald zoekt groef.
Muziek klinkt, kleuren mengen.

Na de laatste tonen tilt arm zich op,
trekt zich terug en daalt weer neer.
Naald zoekt groef.
Zelfde ronde, nieuwe kansen.

Soms blijft naald hangen,
zit er een gat in de weg,
heeft arm een zetje nodig,
waarna de muziek hervat.

Rond en rond.

Alleen het wisselen van de plaat
doet een ander lied klinken.
Om het draaien te stoppen
shut power off.

Astrid


Foto

Reacties

  1. Just keep on turnin' and change your tune ;-) dank

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het leven is gewoon krktk
    Het leven is gewoon krktk
    Het leven is gewoon krktk
    Het leven is gewoon krktk
    Het leven is gewoon krktk
    Het leven is gewoon krktk
    Het leven is gewoon krktk
    krktk krktk
    gewoon te mooi om in een groef te laten hangen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mooi, mooi!

    Ik zie als metafoor voor het levenslied graag een labyrinth. Als je daar doorheen loopt lijkt het of je op dezelfde plekken terecht komt, maar dat is niet zo! Je bent een ronde verder op weg naar de kern (of de uitgang zo je wilt :-)) Vind ik wel een troostrijke gedachte!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. @Marina: Ja, die is ook mooi! Maar ik vind mezelf vooral soms net een ouwe grammofoon, vandaar deze vergelijking.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire scribble

Draaglijke lichtheid

Tijdens mijn stage bij Willem. Hart voor levensvragen bezocht ik een echtpaar. Bijna hun hele leven samen, net met pensioen en ineens blijkt hij ongeneeslijk ziek. Door onze gedeelde bronnen uit het Hindoeïsme was er een snelle klik. Ik ben dankbaar dat ik toen heb kunnen helpen om de moeilijke vragen, die tussen hen in de lucht hingen, bespreekbaar te maken. Inmiddels is meneer overleden en zit ik voor de nazorg opnieuw bij haar aan de keukentafel. De rouw is groot na zoveel mooie en liefdevolle jaren samen. Met bewondering en ontroering luister ik naar haar verhalen over de laatste weken, haar helende proces van het verdriet doorleven en de fijne herinneringen bij het opruimen van hun spullen. Ondanks de tranen is er soms ook een moment van lichtheid en een open blik op de toekomst. 'Ik heb zelfs deze week nieuwe schoenen gekocht', zegt ze, 'Waldläufers, ken je die? Het enige merk waar ik nog goed op kan lopen.' Zeker! En ik steek trots een voet boven de tafel uit me...