Doorgaan naar hoofdcontent

Kleingeluk


Ze rennen langs me heen, moeder en dochter. Rugtas in de ene hand, kind in de andere. Blik op iets achter al die schappen, geen oog voor dichtbij. Even snel komen ze weer terug, nog steeds in focus. Dochter houdt nu ook iets vast, een grote groene map. Blij en trots. Ze schuiven langs alle mensen tot vooraan in de rij, er kan afgerekend worden. Iedereen blij.

Inmiddels sta ik zelf ook in te pakken.
'Bonnetje?' Ja graag.
'Dierenplaatjes?' Nee bedankt... Ach ja, doe maar.

Ik strek m'n arm en hang de plaatjes langzaam voor de ogen van het meisje. Ze pakt ze voorzichtig aan, draait haar hoofd naar achteren, twee stralende ogen zoeken de gulle gever.

'Dank je wel... Astrid', klinkt het zacht en dankbaar.

Oké, daar doe je het dus voor.
Ik zal ze voor je sparen, lieve Elise.
Labels:

Reacties

Een reactie posten

Populaire scribble

Donkere dagen

De laatste dagen van het jaar. Die periode waarin ik niet meer weet welke dag het is en iedereen probeer te zien die belangrijk voor me is. En die periode waarin ik - tegen beter weten in - het voorbije jaar een beetje opruim en hoopvolle plannen maak voor het nieuwe. Kortom, ik voel me wat melancholisch. We slaan straks toch maar weer een bladzijde om met elkaar. Op deze koude ochtend heb ik mijn laatste huisbezoek van dit jaar in een verpleeghuis om de hoek. Mevrouw is goed te pas en blij dat ze wat te kletsen heeft. De kerstdagen waren wel stil geweest. Maar gelukkig is er dan altijd de muziek, daar luistert ze graag naar. Ik vraag naar de laatste cd die nog in de speler zit. 'Country', zegt ze, 'want die teksten zijn zo mooi, die gaan zo diep'. Ze vertelt dat ze eigenlijk via haar man de country muziek heeft leren kennen. En dat ze er zo van kan genieten om het aan iemand anders te laten horen. Nou, kom maar door hoor! Zo klinken even later die typische gitaarklanke...
Een reactie posten
Verder lezen »