Doorgaan naar hoofdcontent

Bakkerspraat


Na het afrekenen van een paar verse broodjes bij de kleinste en beste bakkerij in de mooiste stad van Nederland, heb ik nog één snelle vraag aan de bakkersvrouw:
"Weet u ook waar ik hier in de buurt een krantje kan kopen?"

Eh... een krant... nou nee, eigenlijk weet ze dat niet. Maar ze heeft een collega.
"Zeg Marie, weet jij waar je een krant kunt kopen?", roept ze naar achteren.
Er ontstaat een levendige discussie op de vroege zaterdagmorgen.

Op het pleintje hier achter misschien?
Nee, daar zit niks.
Vroeger, in de St. Annastraat, daar zat nog een sigarenwinkel. Maar dat is nu een bakkerij, dus dat wordt niks.

Dan begint de meneer achter me zich ermee te bemoeien. Ik moet naar het station.
Centraal?
Nee, Randwyck.
Maar dat is heel ver!
Ja, maar wel mooi.

Aha.
De conclusie: gewoon maar naar het centrum lopen, dan kom je vanzelf wel wat tegen.
Ik besluit deze keer de krant online te kopen.

Reacties

Populaire scribble

Vleugels

Je draait al een tijdje mee in het vak. Met wisselende periodes van vallen en opstaan, van groei en geworstel. Je hebt de laatste tijd het gevoel dat je op een plek terecht bent gekomen die bij je past. De inhoud, de verantwoordelijkheid, het netwerk, met de eigen kwaliteiten en mogelijkheden. Alle stukjes lijken steeds beter in elkaar te passen. Je schuurt hier en daar nog even wat, vooral met jezelf en je eigen levensgedoetjes... En dan komt daar ineens een belletje van de hoofdredacteur van hét vakblad dat ons bibliofielen bindt. Met de boodschap dat je vanuit meerdere hoeken van het land bent voorgedragen voor Beste Bibliothecaris van Nederland . En dat de jury ook vindt dat je op die nominatielijst niet mag ontbreken. Dan is daar ineens een gevoel van 'goh, echt waar, dus het is gewoon oké wat ik doe?'. Waardoor als vanzelf ook het laatste stukje op z'n plek schuift. Mede geholpen door alle lieve reacties sinds de shortlist online staat. De hele maand juni keek ...