Ik ben nu drie weken aan het werk in mijn plaatselijke ziekenhuis als geestelijk verzorger. Ook al is het een kleine baan, ik kan nu al zeggen dat het even bijzonder als intensief is. Zoals ik bij GV-thuis gewend ben altijd weer een nieuwe woonkamer binnen te stappen, zo betreed ik nu de wereld van bijna identieke kamers. Inclusief slangetjes, piepjes en geuren. Maar de mensen en hun persoonlijke verhalen zijn zo divers als maar kan zijn. Natuurlijk is de rode draad dat er altijd fysiek iets niet in orde is, en soms zelfs levensbedreigend. Toch gaat het gesprek eigenlijk altijd over andere zaken. Zorgen over partner of kinderen. Emoties rondom de veranderingen in het leven. Of, zoals we zo neutraal mogelijk in het patiëntendossier vermelden: beloop en beleving opname . Meestal duurt een gesprek vijf tot tien minuten, maar een paar keer zit ik al wel een half uurtje naast het bed. En heel soms heeft een gesprek voor mij een gouden randje. Omdat we samen een kleine reis hebben gemaakt en...
Prachtig!
BeantwoordenVerwijderenPS
Bestaat er ook schuldig verlangen, vraag ik me ineens af?
"Verlangen is het verschil tussen wat is en wat kan zijn" (Japser Jobse)
@Marina: Ai, da's waar... Bedoelde eigenlijk: de onschuldige schoonheid van verlangen. Nee, de schoonheid van het verlangen der onschuld. Nee, de schoonheid van onwetend verlangen. Nee... ik weet het niet, iets met schoonheid en verlangen, en dan zo dat het er nog heel pril en onschuldig uitziet. Dát!
BeantwoordenVerwijderen... en nieuwsgierigheid, en niet langer willen wachten, en zin in nieuwe dingen.
BeantwoordenVerwijderenKortom: verlangen.
Mooi!
Of gewoon te laat en voor een gesloten deur staan :-)
Maar nog steeds verlangend.
@Sofie: Ja, of te laat, of d'r appel vergeten, of d'r biebboek, dat kan ook! Er zit voor iedereen een passend verhaal in die foto, mooi is dat.
BeantwoordenVerwijderen