10.01.2010 VERLEDEN Met mijn uitgever in de bibliotheek van Enschede - hij vroeg, ik antwoordde, er waren naar schatting zestig, zeventig of tachtig mensen. Na afloop een man van mijn leeftijd, hij vertelde dat we zes jaar bij elkaar in de klas hadden gezeten, lagere school, Amsterdam. Ik herkende hem, ik herinnerde me alles wat hij vertelde, de machine liep. Daarna een man en zijn vrouw met wie ik tegelijkertijd op het Spinoza Lyceum had gezeten, ook Amsterdam, hij twee klassen hoger, zij twee klassen lager. Ik had een vage herinnering. Vervolgens twee mannen die zich bekend maakten als oud-leerlingen, middelbare school Hengelo (O). Ik herinnerde me niets, ze moesten het verleden zelf boetseren, ik zag hoe ik ontstond onder hun handen. De jongste vertelde dat ik hem een twee had gegeven voor een boekbespreking. Ik schaamde me, dat had ik nooit mogen doen. A.L. Snijders / AFDH uitgevers Via: Enschedeaanzee Foto: Edstep
hoi katelijn
BeantwoordenVerwijderenik snap het niet. kun je uitleg geven aub?
vind het wél mooi maar...
@Anoniem: Ik ben niet Katelijn, maar heb het gedicht alleen van haar overgenomen en op mijn blog geplaatst. En tja, het uitleggen van een gedicht is altijd een beetje tricky. Zeker als het niet je eigen woorden zijn. Ik zou ze gewoon over je heen laten stromen en voelen waar het je van binnen raakt. Voel je niks? Ook goed. Zoiets.
Verwijderen