Ik ben nu drie weken aan het werk in mijn plaatselijke ziekenhuis als geestelijk verzorger. Ook al is het een kleine baan, ik kan nu al zeggen dat het even bijzonder als intensief is. Zoals ik bij GV-thuis gewend ben altijd weer een nieuwe woonkamer binnen te stappen, zo betreed ik nu de wereld van bijna identieke kamers. Inclusief slangetjes, piepjes en geuren. Maar de mensen en hun persoonlijke verhalen zijn zo divers als maar kan zijn. Natuurlijk is de rode draad dat er altijd fysiek iets niet in orde is, en soms zelfs levensbedreigend. Toch gaat het gesprek eigenlijk altijd over andere zaken. Zorgen over partner of kinderen. Emoties rondom de veranderingen in het leven. Of, zoals we zo neutraal mogelijk in het patiëntendossier vermelden: beloop en beleving opname . Meestal duurt een gesprek vijf tot tien minuten, maar een paar keer zit ik al wel een half uurtje naast het bed. En heel soms heeft een gesprek voor mij een gouden randje. Omdat we samen een kleine reis hebben gemaakt en...
beschrijf jezelf en herlees een ander
Jaaaa toe maar, wrijf (giet...) het er nog maar even in.
BeantwoordenVerwijderenNadat ik het verteld had aan Bart (niet Barts prutje :p), ben ik gedold door zo´n beetje iedereen die ik dit weekend gezien heb... Huuu.
Een schoonmaakbeurtje was wel nodig, gezien al die grijze (???) haren die achter de knopjes zaten, maar of dit nou de manier was...
We zullen Peter vragen om zijn laptopknopjes ook maar eens te poetsen :-)
BeantwoordenVerwijderenBen benieuwd of Cesar hem nog kan reanimeren...
Slaap zacht!