Doorgaan naar hoofdcontent

De eerste dingen

Onze online cursus Web2.0 is gestart, er is geen weg meer terug! En tot zover was het een makkie: open een Gmail-account, maak een weblog aan en begin je ontdekkingstocht.

Even een spoedcursus voor alle opa's en oma's die het nu al niet meer kunnen volgen.

Web2.0: de verandering van het World Wide Web van een verzameling websites naar een volledig platform voor interactieve webapplicaties. Volgens sommigen zullen deze applicaties uiteindelijk losstaande lokaal geïnstalleerde software overbodig maken. (wikipedia)

Gmail: een nieuw soort webmail (van Google), opgezet met het idee dat e-mail intuïtiever, efficiënter en simpel kan zijn. (wikipedia)
Nou, ik vind Gmail maar niks, maar voor deze cursus moet het dan maar even!

Weblog: een website (blog) waarop regelmatig nieuwe bijdragen verschijnen en waarop de geboden informatie in omgekeerd chronologische volgorde wordt weergegeven. De auteur, ook wel blogger genoemd, biedt in feite een logboek van informatie, die hij wil delen met de bezoekers van zijn weblog. Meestal gaat het om tekst, maar het kan ook om foto's (een fotoblog), video (vlog) of audio (podcast) gaan. Weblogs bieden hun lezers ook veelal de mogelijkheid om reacties onder de berichten te plaatsen. (wikipedia)

Het maken van een blog is simpel (echt waar, opa).
  • Open een gratis account bij Blogger of Wordpress
  • Kies een sjabloon
  • Pimp hem net zo lang tot hij jouw ideale kleur, letter en indeling heeft
  • Speel wat met alle instellingen
  • En schrijf een bericht (met of zonder foto of filmpje)

Het vullen van een blog is kunst.
Nou ja, creatief dan toch in ieder geval. Je toont iets van jezelf. Dingen die je opvallen, dingen die je voelt of dingen die je gewoon graag wilt delen. En uiteindelijk hoop je dat iemand het leest en er misschien zelfs op reageert. Dat geeft dan weer een gevoel van contact hebben en gewaardeerd worden (of niet). Die behoefte is van alle tijden, de vorm waarin het plaatsvindt hoort bij dit digitale tijdperk.
En ook daarvoor geldt: if you can't beat them, join them!

Samen met mijn collega's ga ik die uitdaging graag aan. Iedereen blogt over wat hij leert, hoe hij dat ervaart en we reageren op elkaars ontdekkingsreis. En in de koffiekamer teuten we gewoon nog even verder, natuurlijk.

Succes, jongens!

Klik in afbeelding voor groter

Reacties

  1. Hej scribbelaar! Je bent al een heel end op weg: mooi blog! Toch nog even de tip die ik je al gaf: het archief iets hoger op de pagina maakt het zoeken en navigeren wat makkelijker...
    Succes met alle dingen!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. beter zo, chef?
    eigenlijk vind ik dat archief niet zo belangrijk, maar zo is het ook wel aardig in balans.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire scribble

Een licht hart

Ik ben nu drie weken aan het werk in mijn plaatselijke ziekenhuis als geestelijk verzorger. Ook al is het een kleine baan, ik kan nu al zeggen dat het even bijzonder als intensief is. Zoals ik bij GV-thuis gewend ben altijd weer een nieuwe woonkamer binnen te stappen, zo betreed ik nu de wereld van bijna identieke kamers. Inclusief slangetjes, piepjes en geuren. Maar de mensen en hun persoonlijke verhalen zijn zo divers als maar kan zijn. Natuurlijk is de rode draad dat er altijd fysiek iets niet in orde is, en soms zelfs levensbedreigend. Toch gaat het gesprek eigenlijk altijd over andere zaken. Zorgen over partner of kinderen. Emoties rondom de veranderingen in het leven. Of, zoals we zo neutraal mogelijk in het patiëntendossier vermelden: beloop en beleving opname . Meestal duurt een gesprek vijf tot tien minuten, maar een paar keer zit ik al wel een half uurtje naast het bed. En heel soms heeft een gesprek voor mij een gouden randje. Omdat we samen een kleine reis hebben gemaakt en...