Doorgaan naar hoofdcontent

Enschede in de mist

Nieuwjaarsnacht van 1 januari 2008 zal voor veel mensen onvergetelijk zijn geweest. Wat op oudjaarsdag begon als een merkwaardige blauwe walm (zal wel door het vuurwerk komen...) groeide in de loop van de avond uit tot een mist met een zicht van 0 meter. Als we allemaal verstandig de rotjes en vuurpijlen hadden opgeborgen, was het misschien niet zo uit de hand gelopen. Maar ja, verstand en vuurwerk, dat valt ook niet mee.

Ik hoorde tot de gelukkige mensen die de deur niet uit hoefde. Ik genoot veilig van een grijze wereld, die na de klok van 12 soms rood of groen of blauw kleurde. Voor anderen begon toen het Grote Avontuur; de weg naar huis vinden. Velen lieten zich door TomTom naar huis navigeren. Of de bijrijden hing uit het raam om de stoeprand te volgen. Lopen was net zo gevaarlijk, want voeten zag je niet. Wie niet op 10 meter van z'n huis verdwaalde, deed wel 4 uur over een afstand van 10 minuten. Heel wonderlijk.

Gelukkig levert elk avontuur ook iets moois op. Het was hier op aarde dan misschien een kleine hel, slechts een paar meter hoger moet zich een fantastisch schouwspel hebben afgespeeld. Een heldere hemel, een wollen deken en daar tussen het prachtigste vuurwerk. Als je dan het geluk hebt op één van de hoge torens van Enschede te staan, levert dat een sublieme foto op!


Met dank aan Erik en Eazy

Reacties

  1. Wow! Van waar is die foto gemaakt?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Vanaf de AEGONflat aan de Boulevard!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Super plaatje zeg, mooie blog er ook bij...
    Heb je de foto ook in het groot?

    BeantwoordenVerwijderen
  4. @Gijsbert: Grappig dat je hier nu nog op terecht komt! Ik heb de foto zelf niet, maar misschien kan Eazy je helpen. Je kunt hem benaderen via z'n site en klik op CONTACT. Succes!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire scribble

Draaglijke lichtheid

Tijdens mijn stage bij Willem. Hart voor levensvragen bezocht ik een echtpaar. Bijna hun hele leven samen, net met pensioen en ineens blijkt hij ongeneeslijk ziek. Door onze gedeelde bronnen uit het Hindoeïsme was er een snelle klik. Ik ben dankbaar dat ik toen heb kunnen helpen om de moeilijke vragen, die tussen hen in de lucht hingen, bespreekbaar te maken. Inmiddels is meneer overleden en zit ik voor de nazorg opnieuw bij haar aan de keukentafel. De rouw is groot na zoveel mooie en liefdevolle jaren samen. Met bewondering en ontroering luister ik naar haar verhalen over de laatste weken, haar helende proces van het verdriet doorleven en de fijne herinneringen bij het opruimen van hun spullen. Ondanks de tranen is er soms ook een moment van lichtheid en een open blik op de toekomst. 'Ik heb zelfs deze week nieuwe schoenen gekocht', zegt ze, 'Waldläufers, ken je die? Het enige merk waar ik nog goed op kan lopen.' Zeker! En ik steek trots een voet boven de tafel uit me...